Poprzednia

ⓘ Jewgienij Miller




Jewgienij Miller
                                     

ⓘ Jewgienij Miller

Jewgienij Ludwik Karłowicz Miller, ros. Евгений-Людвиг Карлович Миллер – generał lejtnant armii rosyjskiej, dyplomata, jeden z przywódców Białych w czasie wojny domowej w Rosji 1918-1921, przywódca wojskowej antykomunistycznej emigracji rosyjskiej na Zachodzie.

                                     

1. Lata 1867-1917

Urodził się w mieszanej rodzinie niemiecko-rosyjskiej; ojciec pochodził z tzw. Niemców bałtyckich, należących do elity rządzącej Cesarstwa Rosyjskiego. W 1885 jako ochotnik wstąpił do armii rosyjskiej. Uczył się w Mikołajewskim Korpusie Kadetów i w Mikołajewskiej Szkole Oficerskiej Kawalerii. Oficer od 1886. dowodził rok szwadronem, 4 miesiące dywizjonem. Od lutego 1893 szef oddziału liniowego sztabu Twierdzy Kars. Od marca 1893 w rezerwie. Od 1896 ponownie w wojsku, w dyspozycji Sztabu Głównego, od grudnia 1897 na etacie Sztabu generalnego w Sztabie Głównym. Ukończył Akademię Sztabu Generalnego. W latach 1898-1907 był rosyjskim attaché wojskowym m.in. w Hadze i Brukseli, później od 1901 w Rzymie. Od grudnia 1907 dowódca 7 Białoruskiego Pułku Huzarów, od sierpnia 1909 st kwatermistrz Zarządu Głównego Sztabu Generalnego. W grudniu 1909 generał major. Od maja 1909 komendant Mikołajewskiej Szkoły Oficerskiej Kawalerii. Od 6 października 1912 był szefem sztabu Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. Od 19 lipca 1914 początku mobilizacji przed I wojną światową szef sztabu mobilizowanej 5 Armii. 31 grudnia 1914 mianowany generałem lejtnantem. Od początku stycznia 1915 szef sztabu 12 Armii, a od 18 stycznia ponownie szef sztabu 5 Armii. Od września 1916 dowódca 26 korpusu Armijnego w składzie Armii Specjalnej.

                                     

2. Wojna domowa

7 kwietnia 1917 aresztowany przez żołnierzy za wydanie rozkazu zakazującego noszenia przez oficerów czerwonych kokardek. Od 6 sierpnia 1917 w dyspozycji Sztabu Generalnego jako przedstawiciel Stawki przy Kwaterze Głównej Królestwa Włoch.

Po przewrocie bolszewickim w Piotrogrodzie skazany zaocznie na karę śmierci, mieszkał w ambasadzie włoskiej w Piotrogrodzie. W listopadzie 1918 razem z korpusem dyplomatycznym wyjechał na północ. 13 stycznia 1919 przybył do Archangielska, gdzie został wyznaczony na gubernatora Okręgu Północnego, a w maju 1919 został wyznaczony przez gen. Kołczaka na dowódcę formującej się tam Armii Północnej "Białych". We wrześniu główny komendant kraju, faktycznie dyktator. Miller jako jedyny z "białych" generałów nie uznał zwierzchnictwa admirała Aleksandra Kołczaka, który obwołał się Wielkorządcą Wszechrosji. Armia Millera nie była duża, jednak była uzbrojona w najnowocześniejszy sprzęt wojskowy zajęły porty w Murmańsku i Archangielsku, by chronić bardzo duże zapasy uzbrojenia, amunicji i sprzętu wojskowego przekazane do końca 1917 Rosji przed możliwym przekazaniem ich z kolei przez bolszewików Niemcom zgodnie z postanowieniami brzeskiego traktatu pokojowego. Przez Murmańsk i Archangielsk przez cały 1918 przedostawali się do Francji żołnierze polscy, którzy następnie tworzyli tzw. Armię Hallera, w tym generał Józef Haller.

W październiku 1919 alianci wycofali swoje wojska z północnej Rosji, niszcząc wysadzając i zatapiając pozostały sprzęt wojskowy. Brytyjczycy żądali aby razem z nimi wycofały się wojska "białych. Gen. Miller i jego szef sztabu gen. M. F. Kwieciński oświadczyli, że będą bronić północnego Kraju "do ostatniej kropli krwi". Miller w tym czasie zajmował stanowiska ministra obrony, ministra spraw zagranicznych i zastępcy premiera Rządu Tymczasowego Północnego Kraju. Armia Czerwona nie mogła jeszcze podjąć ofensywy na froncie północnym, ponieważ w tym czasie bolszewicy wytężyli wszystkie siły do walki z "białymi" armiami Denikina i Judenicza, atakującymi Moskwę i Piotrogród. Tak więc dopiero 6 lutego 1920 Armia Czerwona rozpoczęła ofensywę przeciwko wojskom Millera, które w tym czasie liczyły niespełna 33000 bagnetów i 4000 szabel, wspartymi 100 działami, 15 czołgami, 27 samochodami pancernymi, 11 pociągami pancernymi i 42 samolotami, a także flotą. Jednak z powodu olbrzymiej przewagi liczebnej bolszewików "biali" zostali pokonani w przeciągu 5 tygodni. Flota francuska ewakuowała resztki oddziałów antybolszewickich za granicę. Zarówno w Archangielsku jak i Murmańsku po zdobyciu miast przez Armię Czerwoną Czeka dokonała masowych egzekucji wrogów ludu.

                                     

3. Emigracja

19 lutego 1920 pokonani przez bolszewików generał Miller i Kwieciński ze sztabem, odpłynęli na lodołamaczu "Minin" udając się na emigrację do Norwegii a następnie do Francji. Od maja 1920 główny pełnomocnik ds. wojennych i morskich naczelnego Dowódcy Armii Rosyjskiej gen. Piotra Wrangla w Paryżu. Od kwietnia 1922 szef sztabu u gen. Wrangla. Od czerwca 1923 w dyspozycji wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza od listopada 1923 kierował jego finansami. Od 1925 zastępca Mikołaja Mikołajewicza w Rosyjskim Związku Ogólnowojskowym ROWS. W latach 1930 - 1937 był po śmierci gen. Piotra Wrangla 1928 i porwaniu i zamordowaniu przez OGPU generała Aleksandra Kutiepowa 1930) szefem organizacji emigracyjnej skupiającej oficerów armii rosyjskiej - Rosyjskiego Związku Ogólnowojskowego ROWS. 22 września 1937 Miller został porwany w Paryżu przez INO NKWD przy pomocy agenta NKWD Nikołaja Skoblina - generała Białej Armii przebywającego na emigracji, odurzony narkotykami, sprowadzony na pokład sowieckiego statku handlowego MS Maria Ulianowa w porcie Hawr i wywieziony do ZSRR. Po długotrwałym śledztwie na Łubiance, w czasie którego nie udzielił żadnych informacji o działalności ROWS został przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR "skazany" na karę śmierci i zamordowany 11 maja 1939 w moskiewskim więzieniu NKWD lub w Penzie.



                                     

4. Odznaczenia

  • Order św. Stanisława II klasy
  • Odznaka 7 Pułku Huzarów Białoruskich
  • Order Świętej Anny IV klasy
  • Order Świętego Włodzimierza III klasy
  • Order Świętej Anny III klasy
  • Order Świętego Stanisława III klasy
                                     
  • Warszawy 2006 - 2007 Jewgienij Miller 1867 - 1939 generał kawalerii Armii Imperium Rosyjskiego Józef Miller generał Julian Edmund Miller oficer kawalerii
  • Rosji, Piotr Krasnow 1869 1947 ataman Kozackiego wojska Dońskiego, Jewgienij Miller 1867 1938 dowódca Armii Północnej, 1918 1920, Grigorij Siemionow
  • wojskowych i cywili w tym głównodowodzący Armią Północną gen. Jewgienij K. Miller ze swoim sztabem. Następnie statek dołączył do Eskadry Rosyjskiej
  • rosyjskiej 1914 - 1916 1924 - 1929 Aleksandr P. Kutiepow do 1930 Jewgienij K. Miller do 1937 Fiodor F. Abramow do 1938 Aleksiej P. Archangielski do
  • wojskowy Białych podczas wojny domowej w Rosji. W sierpniu 1919 r. gen. Jewgienij K. Miller głównodowodzący Armią Północną, rozkazał praporszczikowi Maksimowi
  • Jeanne Hébuterne Prudence Heward Jewgienij Lanceray Otokar Lebeda Jacques Lipchitz Mina Loy Laura Muntz Lyall Richard E. Miller Amedeo Modigliani Alfons Mucha
  • życia. Anthony Andrews Andrew Miller Jelena Majorowa Anna Władimir Iljin kpt. Małachow komendant obozu Jewgienij Mironow Wołodia Irina Michajłowa
  • olimpijskich. Miller 2008 s. 615. Miller 2008 s. 519. Miller 2008 s. 518. Miller 2008 s. 521. Miller 2008 s. 540. Miller 2008 s. 543. Miller 2008
  • Wsiewołod Meyerhold Władimir Michels Solomon Michoels Wsiewołod Mierkułow Jewgienij Miller Konon Mołody Siergiej Muromcew Irina Murzajewa Ksienija Niekrasowa
  • Fiodorowicza saksofon Igor Skałdin gitara elektryczna Jewgienij Diatłow - wokal, skrzypce Kiryłł Miller - wizerunek sceniczny 1986 Wiernis w Sorriento
  • Władisław Borodinow Anton Makarskij i Anastasija Sidioran Natasza Korolowa i Jewgienij Papinaiszwili Jelena Jakowlewa i Aleksandr Litwinienko Wiaczesław Grunskij