Poprzednia

ⓘ István Csom




István Csom
                                     

ⓘ István Csom

Od połowy lat 60. do końca 80. należał do podstawowych zawodników reprezentacji Węgier. Pomiędzy 1968 a 1988 rokiem dziewięciokrotnie uczestniczył w szachowych olimpiadach, największy sukces osiągając w roku 1978 w Buenos Aires, gdzie szachiści węgierscy jedyny raz w historii wywalczyli złote medale olimpijskie. Poza tym zdobył jeszcze 5 medali: trzykrotnie srebrny wraz z drużyną 1970, 1972, 1980 oraz indywidualnie złoty 1980, za wynik na IV szachownicy i srebrny 1970, na V szachownicy. W latach 1970 - 1992 sześciokrotnie reprezentował swój kraj w drużynowych mistrzostwach Europy, zdobywając 3 srebrne 1970, 1977, 1980 i 2 brązowe 1973, 1983 medale wraz z drużyną oraz indywidualnie złoty 1973, na V szachownicy. W roku 1985 wystąpił również w pierwszych drużynowych mistrzostwach świata rozegranych w Lucernie, zdobywając wraz z drużyną tytuł wicemistrzowski oraz srebrny medal za uzyskany rezultat na VII szachownicy. Od 1964 roku wielokrotnie startował w finałach mistrzostw Węgier, w roku 1972 zdobywając tytuł mistrza kraju. Poza tym w 1976 zajął II, a w 1969 i 1973 III miejsca.

Do najważniejszych sukcesów indywidualnych Istvána Csoma należy zwycięstwo przed Ulfem Anderssonem w turnieju strefowym w Puli 1975, dzięki któremu wystąpił rok później w turnieju międzystrefowym w Biel/Bienne, zajmując w nim IX miejsce. Poza tym zwyciężył w międzynarodowych turniejach rozegranych w m.in. Amsterdamie 1969, turniej B festiwalu IBM, Olocie 1975, Hanowerze 1976, Berlinie 1979, wraz z Wasilijem Smysłowem, Kopenhadze, Järvenpie 1985, Nowym Delhi 1987, przed Viswanathanem Anandem, Silkeborgu 1988, wraz z Ivanem Farago, Tel Awiwie 1989, wraz z Joną Kosaszwilim, Ter Apel 1990 oraz Budapeszcie 1995, I-III. Sukcesy osiągnął również w Somborze, Budapeszcie 1978, II m-ce za Johnem Nunnem, Hastings 1978/79, dz. II m-ce za Ulfem Anderssonem, Rzymie 1981, II m-ce za Wiktorem Korcznojem, Maladze 1981, dz. II m-ce za Michaiłem Talem, Esbjergu, Niszu 1981, II m-ce za Larsem Karlssonem i Suhr 1992, II m-ce za Josephem Gallagherem.

W 2001 r. zdobył srebrny medal w mistrzostwach świata "weteranów" zawodników powyżej 60. roku życia, rozegnanych w Arco.

Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 stycznia 1989 r., z wynikiem 2545 punktów dzielił wówczas 67-73. miejsce na światowej liście FIDE, jednocześnie zajmując 6. miejsce wśród szachistów węgierskich.