Poprzednia

ⓘ Zygmunt Mycielski




Zygmunt Mycielski
                                     

ⓘ Zygmunt Mycielski

Szkołę średnią ukończył w Krakowie, gdzie uczył się muzyki u o. Bernardino Rizziego, włoskiego kompozytora, organisty i dyrygenta chórów. Od 1928, za radą Karola Szymanowskiego, kontynuował edukację muzyczną w École Normale de Musique w Paryżu u Paula Dukasa i Nadii Boulanger. W 1926 wstąpił do Association des Jeunes Musiciens Polonais Stowarzyszenie Młodych Muzyków Polskich, stworzonego przez bardzo liczną w tych latach grupę polskich muzyków studiujących w stolicy Francji. W latach 1934-1936 był jego prezesem.

Brał udział w II wojnie światowej: w kampanii wrześniowej i działaniach we Francji w 1940. Jako żołnierz polskiej armii znalazł się w stalagu, następnie został skierowany do przymusowej pracy u niemieckiego rolnika. Po zakończeniu wojny powrócił do Polski.

W latach 1946-1948 i 1957-1959 współredagował "Ruch Muzyczny", a od 1960 do 1968 był redaktorem naczelnym tego pisma. Współredagował "Res Facta", "Rocznik Chopinowski" i "Chopin Studies". W 1955 opublikował w "Przeglądzie Kulturalnym" artykuł krytykujący izolację polskiej kultury od twórczości kompozytorów w świecie. Po wkroczeniu wojsk Układu Warszawskiego do Czechosłowacji opublikował w paryskiej "Kulturze" "List otwarty do muzyków czeskich i słowackich", za który spotkały go restrykcje ze strony władz PRL: pozbawienie funkcji redaktora naczelnego "Ruchu Muzycznego", objęcie podmiotowym zapisem cenzury i zakaz wyjazdów zagranicznych. W 1974 podpisał wraz z innymi intelektualistami i artystami tzw. "list piętnastu", skierowany do władz PRL z żądaniem udostępnienia Polakom zamieszkałym w ZSRR kontaktu z polską kulturą oraz własnego szkolnictwa. W 1975 podpisał memoriał 59 intelektualistów do władz w związku z projektowanymi zmianami w konstytucji. W 1978 uczestniczył w założeniu nielegalnego Towarzystwa Kursów Naukowych, działającego w środowiskach studenckich. Działania te zwróciły na niego uwagę Urzędu Bezpieczeństwa, który obserwował i szykanował go przez długie lata, jako jedną z nielicznych osób ze środowiska muzycznego.

Mimo utrudnień stwarzanych mu przez władze w latach 70., jego utwory kilkakrotnie wykonywano na festiwalu Warszawska Jesień, a sam Mycielski wyjeżdżał za granicę oraz publikował w "Ruchu Muzycznym", m.in. stałe felietony, które wydano w niewielkim nakładzie w wersji książkowej.

W latach 1947-1948 i 1952-1954 był wiceprezesem, a w okresie 1948-1949 prezesem Zarządu Głównego Związku Kompozytorów Polskich ZKP. Od 1985 do 1987 był członkiem jego prezydium. W latach 1954-1957 i 1960-1983 znajdował się także w składzie Komisji Kwalifikacyjnej ZKP. Od 1983 był członkiem honorowym Związku.

W grudniu 1975 roku był sygnatariuszem protestu przeciwko zmianom w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej List 59.

Zmarł w Warszawie, lecz został pochowany w Wiśniowej nad Wisłokiem, gdzie w 1988 z inicjatywy Andrzeja Szypuły założono Towarzystwo im. Zygmunta Mycielskiego. W jego ramach powstało w 1990 czasopismo "Kamerton", koncentrujące się na dokumentacji oraz propagowaniu życia i twórczości kompozytora. Także w 1990 Telewizja Polska zrealizowała film: Zygmunt Mycielski - Szkic do portretu.

Decyzją Zygmunta Mycielskiego jego spuścizna twórcza została zdeponowana u Barbary Zwolskiej-Stęszewskiej i Jana Stęszewskiego w Warszawie. Archiwum zawiera m.in. szkice, rękopisy i wydania kompozycji, piśmiennictwo muzyczne i literackie, obfitą korespondencję oraz unikatowe dzienniki opublikowane w Dzienniku 1960-1969 Iskry, Warszawa 2001, Dzienniku 1950-1959 Iskry, Warszawa 1999 oraz Niby dzienniku Iskry, Warszawa 1998. Dzienniki rzucają nowe światło na biografię Mycielskiego, ujawniając m.in. jego homoseksualizm.

                                     

1. Nagrody i odznaczenia

  • 1952 Nagroda państwowa III stopnia za Symfonię nr 1 – "Symfonię polską"
  • 1954 i 1987 Nagroda Związku Kompozytorów Polskich
  • 1955 Order Sztandaru Pracy II klasy
  • 1953 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Nagroda Ministra Kultury i Sztuki za Uwerturę śląską na orkiestrę i dwa fortepiany ;
  • 1981 Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
  • 1961 Nagroda specjalna Concours Musical Prince Rainier III de Monaco za II Symfonię oraz Ordre de Mérite Culturel w Monako
Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I stopnia
                                     

2. Kompozycje

Zygmunt Mycielski komponował symfonie, pieśni, balety Zabawa w Lipinach, utwory kameralne i wokalno-instrumentalne. Jego twórczość muzyczna utrzymana jest głównie w stylistyce neoklasycystycznej.

                                     

3. Publikacje

  • Postludia, PWM, Kraków 1977
  • Ucieczki z pięciolinii, PIW, Warszawa 1957
  • Niby-dziennik 1969-1981, Iskry, Warszawa 2010
  • Dziennik 1950-1959, Iskry, Warszawa 1999
  • Szkice i wspomnienia, Biblioteka "Więzi", Warszawa 1999
  • Notatki o muzyce i muzykach, PWM, Kraków 1961
  • Niby-dziennik ostatni 1981-1987, Iskry, Warszawa 2012
  • Dziennik 1960-1969, Iskry, Warszawa 2001