Poprzednia

ⓘ Indonezja




Indonezja
                                     

ⓘ Indonezja

Indonezja, oficjalnie Republika Indonezji – wyspiarskie państwo unitarne położone w Azji Południowo-Wschodniej oraz w Oceanii, którego stolicą jest Dżakarta z 32 mln mieszkańców. Położona między Oceanem Spokojnym a Indyjskim jest największym krajem wyspiarskim na świecie z ponad trzynastoma tysiącami wysp. Jest 14. pod względem powierzchni krajem i 7. wliczając tereny morskie. Jest 4. najludniejszym krajem na świecie z ponad 260-milionową populacją oraz największą liczbą wyznawców islamu na świecie. Najbardziej zaludnioną wyspę na świecie, Jawę, zamieszkuje ponad połowa ludności kraju.

Indonezja jest członkiem m.in. G20, ASEAN, ONZ i WTO. W styczniu 2009 Indonezja zawiesiła członkostwo w OPEC, gdyż w 2004 stała się importerem netto ropy naftowej i wciąż rośnie jej uzależnienie od importu tego surowca.

                                     

1. Symbole narodowe

  • Hymnem jest Indonesia Raya Wielka Indonezja, który powstał w 1928 roku zobacz więcej w artykule Hymn Indonezji.
  • Flaga, nazywana jest Sang Dwiwarna – żyjąca osoba. Kolor czerwony reprezentuje ciało i życie fizyczne, kolor biały duszę i życie duchowe. Barwy flagi nawiązują do średniowiecznego cesarstwa Madjapahit. Ma ona ponad 800 lat, ale stała się oficjalną flagą Indonezji dopiero 17 sierpnia 1945. Wbrew powszechnemu przekonaniu jest inna niż flaga Monako, różni się formatem zobacz więcej w artykule Flaga Indonezji.
  • Godło przedstawia mitycznego ptaka Garudę, złotego orła reprezentującego twórczą energię. Kolor złoty oznacza wielkość narodu Indonezji, a czarny przyrodę. Skrzydła orła składają się z 17 piór, ogon z 8, a szyja z 45. Liczby te układają datę proklamacji niepodległości Indonezji 17 sierpnia 1945. W szponach orła widnieje szarfa z napisem Bhinneka Tunggal Ika Jedność w różnorodności. Jest to motto w języku starojawajskim, które oznacza jedność Indonezyjczyków pomimo ich odrębności etnicznych i kulturowych. Tarcza jest symbolem ochrony państwa. Na tarczy umieszczone pięć symboli oznacza pięć podstawowych zasad funkcjonowania państwa Pancasila. Gwiazda o kolorze złotym reprezentuje wiarę w Boga, łańcuch – sprawiedliwość, drzewo banian – jedność Indonezji, głowa bawołu – demokrację, a kłos ryżu i gałązka bawełny – równość zobacz więcej w artykule Godło Indonezji.
                                     

2. Ustrój polityczny

Indonezja jest republiką. Głową państwa jest prezydent wybierany na 5 lat przez Ludowe Zgromadzenie Doradcze. Władza ustawodawcza należy do parlamentu z 500 miejsc 100 obsadza prezydent o 5-letniej kadencji. Rząd pod kierownictwem prezydenta sprawuje władzę wykonawczą. Władza sądownicza należy do Sądu Najwyższego, którego członków wybiera prezydent.

władza ustawodawcza

  • Parlament: Ludowa Izba Reprezentantów Dewan Perwakilan Rakyat i Rada Reprezentantów Regionów Dewan Perwakilan Daerah

władza wykonawcza

  • Prezydent, szef rządu
  • Rząd

władza sądownicza

  • Sąd Najwyższy Mahkamah Agung

Ludowa Izba Reprezentantów Rozkład miejsc według partii Wyniki z wyborów 9 kwietnia 2009:

  • Partia Sprawiedliwości i Dobrobytu PKS: 7.9% 57
  • Demokratyczna Partia Indonezji – Walka PDI-P: 14.0% 148
  • Demokratyczna Partia Indonezji PDI: 20.9% 148
  • Partia Mandatu Narodowego PAN: 6.0% 46
  • partia Świadomości Narodu HANURA: 3.8% 17
  • Wspólny Sekretariat Grup Funkcjonalnych GOLKAR: 14.5% 107
  • Ruch Partii Wielkiej Indonezji GERINDRA: 4.5% 26
  • Zjednoczona Partia na rzecz Rozwoju PPP: 5.3% 37
  • Partia Przebudzenia Narodowego PKB: 4.9% 28

29 innych partii otrzymało mniej niż 2.5% głosów, więc nie otrzymało żadnych miejsc w Izbie Reprezentantów; z powodów zasad wyborów liczba otrzymanych miejsc nie odpowiada procentowi otrzymanych głosów.

                                     

3. Siły zbrojne

Indonezja w składzie swoich sił zbrojnych posiada siły lądowe, marynarkę wojenną oraz siły powietrzne. Wojska indonezyjskie liczą 476 tys. żołnierzy zawodowych oraz 400 tys. rezerwistów. Według rankingu Global Firepower 2014 indonezyjskie siły zbrojne stanowią 19. siłę militarną na świecie, z rocznym budżetem na cele obronne w wysokości 6.9 mld dolarów USD.

                                     

4. Podział administracyjny

Indonezja jest podzielona na 34 prowincje, w tym trzy Aceh, Dżakarta i Yogyakarta okręgi specjalne. Prowincje dzielą się na dystrykty kabupaten i okręgi miejskie kota.

                                     

5. Demografia

Ludność Indonezji jest silnie zróżnicowana pod względem kulturowym. Ogółem występuje tu ok. 300 grup etnicznych posługujących się ok. 700 językami, chociaż większość z nich należy do tej samej, austronezyjskiej rodziny. Nie są to dialekty odmiany jednego języka, lecz odrębne języki, z samodzielnymi systemami gramatyki, własnymi zasobami słownictwa itp. Na wschodzie kraju duża część populacji posługuje się językami nieaustronezyjskimi papuaskimi, należącymi m.in. do rodzin transnowogwinejskiej i zachodniopapuaskiej.

Funkcję języka urzędowego kraju pełni indonezyjski, miejscowa odmiana języka malajskiego, również zróżnicowana terytorialnie. Służy jako lingua franca do komunikacji między różnymi grupami etnolingwistycznymi oraz spełnia wszelkie funkcje języka państwowego.

Najliczniejsze grupy etniczne to:

  • Madurowie 3.3%
  • Balijczycy
  • Sundajczycy 15.0%
  • Jawajczycy 40.6%
  • Minangkabau 2.7%
  • Bugijczycy 2.4%
  • Batakowie
  • Malajowie
  • Aczinowie.


                                     

5.1. Demografia Miasta

Dżakarta znajduje się w dziesiątce największych aglomeracji świata, przekraczając 30 milionów mieszkańców. Po kilka milionów liczą: na zachodniej Jawie Bandung, na wschodniej – Surabaja, na Sumatrze – Medan.

                                     

5.2. Demografia Problemy demograficzne

Blisko 80% ludności żyje w zachodniej części kraju, ale ta część populacji rośnie w wolniejszym tempie niż w pozostałych częściach kraju. To tworzy nierówności majątkowe, w bezrobociu i dostępie do służby zdrowia pomiędzy gęsto zaludnionymi wyspami jak Sumatra i Jawa a słabo zaludnionymi jak wyspy Moluki i zachodnia część Nowej Gwinei, które również uważano za nieprzyjazne tereny kraju. Nierówności dochodowe dalej stanowią problem, lecz nie mają tylko skutków gospodarczych, ale również społeczne, jak dyskryminacja. Dyskryminacja rasowa, głównie przeciwko Chińczykom, nadal jest sprawą kontrowersyjną i trwa od holenderskiej kolonizacji.

                                     

6. Religie

Skład religijny według spisu powszechnego w 2010 roku:

  • hinduiści: 1.7%
  • katolicy: 2.9%
  • pozostali: 0.5%
  • muzułmanie: 87.2%
  • buddyści: 0.7%
  • protestanci: 7% gł. kalwini, zielonoświątkowcy i luteranie
                                     

7. Geografia

Indonezja jest państwem wyspiarskim, położonym na 17 508 wyspach. Około 6 tys. z nich jest zamieszkanych. Należą one do Archipelagu Malajskiego. Wyspy Indonezji rozciągają się na długości ponad 5 tys. km wzdłuż równika i na długości 1750 km z południa na północ. Ich brzegi opływają Ocean Spokojny i Indyjski. Na wyspach znajdują się liczne wulkany. Indonezja jest często nękana przez trzęsienia ziemi i tsunami. Najwyższym szczytem jest Puncak Jaya – wysokość 4884 m. Graniczy z Papuą-Nową Gwineą na Nowej Gwinei, Malezją na Borneo i Timorem Wschodnim na Timorze.

Najważniejsze wyspy Indonezji to Sumatra, Jawa, Borneo, Celebes Sulawesi i Nowa Gwinea część zachodnia stanowi indonezyjskie prowincje Papua i Papua Zachodnia, a część wschodnia jest niepodległym państwem – Papua-Nowa Gwinea.

Mniejsze indonezyjskie wyspy:

  • Ambon
  • Sumbawa
  • Małe Wyspy Sundajskie
  • Timor zachodnia część należy do Indonezji, natomiast część wschodnia stanowi niepodległe państwo Timor Wschodni
  • Lombok
  • Flores
  • Madura
  • Halmahera
  • Sumba
  • Bali
  • Archipelag Riau
  • Bacan
  • Ambon
  • Buru
  • Seram
  • Moluki
  • Sula
  • Saparua
  • Krakatau

Rzeki Indonezji: Kapuas, Barito, Mahakam Borneo, Hari, Kampar, Musi Sumatra, Solo Jawa, Mamberamo, Digul Nowa Gwinea.



                                     

7.1. Geografia Geologia

Tektonicznie Indonezja jest bardzo niestabilna. Leży w Pacyficznym Pierścieniu Ognia, w miejscu gdzie płyta indoaustralijska i płyta pacyficzna wciągają pod ziemię płytę euroazjatycką, gdzie topi się około 100 km pod powierzchnią ziemi. Łańcuch wulkanów rozciąga się od Sumatry do Morza Banda. Podczas, gdy popiół wulkaniczny użyźnił glebę w wielu rejonach kraju, spowodował także, że w niektórych regionach warunki rolnicze są nieprzewidywalne. Spośród 400 wulkanów około 150 jest czynnych.

Największa erupcja miała miejsce 75 000 lat temu, gdy wybuchł superwulkan Toba obecnie jezioro Toba. Uważa się, że wybuch superwulkanu doprowadził do wulkanicznej zimy i ochłodzenia klimatu, a następnie do efektu wąskiego gardła w ludzkiej ewolucji około 50 000 lat temu.

Między rokiem 1972 a 1990 odnotowano 29 erupcji wulkanów, głównie na Jawie. Dwa najbardziej gwałtowne wybuchy wulkanów w czasach współczesnych miały miejsce w Indonezji. W 1815 roku doszło do erupcji wulkanu Tambora na wyspie Sumbawa, zabijając 92 000 ludzi. Tambora wytworzyła największą erupcję, jaka miała miejsce w ciągu ostatnich 10 000 lat. Erupcja ta wprowadziła olbrzymie ilości popiołu wulkanicznego do górnych warstw atmosfery. Dodatkowo wydarzyło się to w środku okresu małej aktywności słonecznej, zwanego minimum Daltona, mającego miejsce w latach 1790–1830. Wybuch wulkanu Krakatau w 1883 roku jest jednym z najbardziej zabójczych i destrukcyjnych erupcji w znanej historii. Prawie 40 000 osób zmarło wskutek wybuchu i powstałego tsunami.



                                     

8.1. Historia Do II wojny światowej

Między VIII a XIII wiekiem n.e. na terytorium Indonezji znajdowały się 4 silne państwa: Śriwidźaja na Sumatrze, Mataram, Kediri i Majapahit. Od XIV w. zaczęli się osiedlać kupcy arabscy. Od początku XVII wieku wyspy obecnej Indonezji były kolonizowane przez Europejczyków, przede wszystkim Holendrów, związanych z handlową Holenderską Kompanią Wschodnioindyjską VOC, powstałą w 1602. Punktem, z którego wychodziły przedsięwzięcia Kompanii, stała się założona na Jawie faktoria w Batawii. Części wysp indonezyjskich były zajęte przez inne mocarstwa kolonialne, lecz w miarę upływu czasu Holendrzy skupili władzę zwierzchnią nad lokalnymi władcami. W 1799 Kompania Wschodnioindyjska została zlikwidowana, a jej kolonie zostały po wojnach napoleońskich podporządkowane rządowi Holandii jako kolonia Holenderskie Indie Wschodnie. W latach 1825–1830 miało miejsce powstanie ludności tubylczej na Jawie oraz walki na tle religijnym na Sumatrze Wojna Padri. Pod koniec XIX wieku kolonie bardzo rozwinęły się gospodarczo. Po I wojnie światowej doszło do rozbudzenia świadomości narodowej Indonezyjczyków, powstały partie polityczne, takie jak Nacjonalistyczna Partia Indonezji z Sukarno na czele, poddawane holenderskim represjom. W połowie lat 20. komuniści indonezyjscy zorganizowali nieudaną zbrojną rebelię niepodległościową.

                                     

8.2. Historia Od II wojny światowej

W latach 1942–1945 w czasie II wojny światowej archipelag został zajęty przez Japończyków. Po wyzwoleniu od okupantów 17 sierpnia 1945 Indonezja zadeklarowała niepodległość i nastąpił wybuch walk niepodległościowych przeciw Holandii, na skutek którego w 1949 Holandia uznała niepodległe państwo indonezyjskie. Stolica Indii Holenderskich – Batawia – została przemianowana wówczas na Dżakartę i została stolicą republiki. W 1961 armia indonezyjska zdobyła od Holandii zachodnią część wyspy Nowa Gwinea, która weszła w skład Indonezji jako prowincja Irian Zachodni.

Pierwszy prezydent kraju Sukarno starał się równoważyć wpływy wojska, islamistów i komunistów na sytuację w kraju. Nacjonalistyczne poglądy członków rządu doprowadziły do radykalizacji polityki zagranicznej kraju, który szybko wpadł w konflikt z Malezją, względem której Indonezja zgłaszała pretensje terytorialne co do wyspy Borneo. Indonezja rozpoczęła też wspieranie lewicowej partyzantki walczącej na Borneo z rządem malezyjskim powstanie w Sarawaku oraz poparła antymalezyjską i antykolonialną rebelię w Brunei. Relacje z tym państwem uległy dalszemu pogorszeniu po tym, jak Indonezja wsparła nieudaną rewolucję w Brunei. Obawiając się zagrożenia ze strony Holandii, Wielkiej Brytanii lub Stanów Zjednoczonych, Indonezja rozpoczęła proces zakupu broni z ZSRR. Zagrożenie ze strony Zachodu było na tyle prawdopodobne, że CIA wsparło rebelię, która wybuchła w 1958 roku. Choć została ona stłumiona do końca tego samego roku, to nieliczne oddziały partyzanckie działały do 1961. Gdy Komunistyczna Partia Indonezji zaczęła zdobywać coraz większe poparcie, aż w końcu zagroziła rządowi nacjonalistów, USA wycofało swoją pomoc względem Indonezji, a relacje z Zachodem uległy pogorszeniu.

W okresie 1965–1966 roku wysoko postawiony wojskowy, Suharto, stopniowo odsunął Sukarno od władzy i wprowadził juntę. Suharto wycofał dotychczasową antyimperialistyczną politykę, która miała rzekomo zwiększać w Indonezji wpływy ZSRR i Chin. W tym czasie Suharto krwawo stłumił wojskowy zamach stanu, o który oskarżona została Komunistyczna Partia Indonezji. Zamach stanu rozpoczął brutalne czystki i zniszczenie Komunistycznej Partii Indonezji. W represjach junty zginęło co najmniej 500 tysięcy ludzi, a więcej niż milion ludzi trafiło do więzień. Suharto zwrócił się przeciw dotychczasowym sojusznikom Sukarno z lewicowej partyzantki na Borneo i wsparł rząd malezyjski w jej zwalczaniu. Rządy Suharto szybko zyskały przeciwników, a w kraju rozwinął się separatyzm, przeciwko rządowi swoją kampanię rozpoczął partyzancki Ruch Wolnej Papui. W 1975 roku Indonezja zajęła byłą kolonię portugalską Timor Wschodni, co spowodowało długoletni konflikt rządu indonezyjskiego z tamtejszym ruchem niepodległościowym FRETILIN, zakończony uzyskaniem przez Timor Wschodni niepodległości w roku 2002. W 1975 roku rozpoczęła się trwająca do 2005 roku separatystyczna rebelia Ruchu Wolnego Acehu. W maju 1998, dwa miesiące po ostatniej reelekcji, fala protestów społecznych zmusiła Suharto do ustąpienia. W 2001 roku prezydentem Indonezji wybrano córkę Sukarno, Megawati Soekarnoputri.

W XXI wieku kraj nękają zamachy terrorystów islamskich, m.in. z grupy Dżama’a Islamijja.

                                     

9. Gospodarka

Ze względu na wysoki poziom wzrostu gospodarczego Indonezja zaliczana jest do grupy azjatyckich tygrysów.

Indonezja jest krajem raczej rolniczym, odgrywającym ważną rolę w gospodarce światowej jako dostawca kauczuku, kakao w czwórce największych producentów na świecie, pieprzu, chininy. Jest też producentem ropy 934 kb/d w 2007 i cyny. Gospodarka rolno-plantacyjna daje około 60% dochodu narodowego. Trudny teren do zagospodarowania daje Indonezji możliwości uprawy niecałych 15% powierzchni kraju. Głównymi uprawami są ryż, drzewo kauczukowe, herbata, tytoń, przyprawy, palma oleista.

                                     

9.1. Gospodarka Turystyka

W 2015 roku kraj ten odwiedziło 10.408 mln turystów 10.3% więcej niż w roku poprzednim, generując dla niego przychody na poziomie 10.761 mld dolarów.

                                     

9.2. Gospodarka Internet

Indonezja jest piątym państwem na świecie pod względem liczby użytkowników Internetu wynoszącą 132.7 mln osób, a liczba użytkowników Facebooka wynosi 88 mln ludzi, co daje mu 4. miejsce w świecie. Większość użytkowników Internetu to osoby w wieku 18 do 25 lat, a średnio korzystają z niego 4.7 godziny. Około 85% ruchu sieciowego generują telefony komórkowe, podczas gdy liczba użytkowników laptopów jest większa niż łączna liczba użytkowników komputerów PC i tabletów. Internet pozostaje stosunkowo nowym medium komunikacyjnym w Indonezji. Podobnie jak w większości krajów rozwijających się rozwój Internetu rozpoczął się w latach 90. XX wieku. Pierwszym dostawcą usług internetowych był IndoNet, który rozpoczął działalność w Dżakarcie w 1994 roku.

                                     

10. Ochrona zdrowia

Rząd Indonezji na ochronę zdrowia wydaje 2.9% PKB rocznie. Każdy obywatel jest chroniony na mocy Jaminan Kesehatan Nasional JKN, czyli powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego, które zainicjowało Ministerstwo Zdrowia Indonezji. Oczekuje się, że wydatki na służbę zdrowia będą rosnąć 12% w skali roku i w 2019 roku mają wynosić 46 mld USD. Zgodnie z JKN wszyscy Indonezyjczycy otrzymują pokrycie wielu zabiegów medycznych świadczonych przez podmioty publiczne i firmy prywatne, które zdecydowały się przystąpić do programu. W 2010 roku śmiertelność matek przy porodzie wynosiła 240 kobiet na 100 tys. porodów. Głównymi problemami zdrowotnymi są zanieczyszczenie powietrza, niedożywienie, nadużywanie alkoholu, palenie papierosów oraz choroby. Od lat. 60. XX wieku wyniki zdrowotne w Indonezji ulegają systematycznej poprawie. Średnia długość życia wynosi 70.8 lat. Śmiertelność noworodków spadła z 220 w 1960 do 45 na 1000 urodzeń w 2007 roku. Szacuje się, że jedna trzecia dzieci poniżej 5. roku życia cierpi na zahamowanie wzrostu. Ponad 28 milionów mieszkańców kraju żyje poniżej granicy ubóstwa, czyli 17 USD miesięcznie, a około połowa żyje za niewiele powyżej tej granicy. Od 1990 roku niedożywienie wśród dzieci spadło z 38 do 25% w 2000 roku. Częstotliwość palenia jest bardzo wysoka, a około 400 000 ludzi rocznie umiera na choroby związane z paleniem.

                                     

11. Edukacja

Obowiązek szkolny w Indonezji obejmuje dzieci między 7. a 18. rokiem życia. Rodzice mogą wybrać, czy chcą posłać dziecko do szkoły państwowej, niereligijnej szkoły publicznej nadzorowanej przez Ministerstwo Edukacji i Kultury albo prywatnej lub półprywatnej szkoły religijnej najczęściej islamskiej nadzorowanej i kontrolowanej przez Ministerstwo ds. Religii. W 2011 roku stopa skolaryzacji wynosiła 94% dla edukacji podstawowej, 75% edukacji średniej i 27% edukacji wyższej. Stopa alfabetyzacji wynosiła 93%.

W 2014 roku w Indonezji działało 118 państwowych uniwersytetów. Dopuszczenie na studia wyższe zależy od wyniku ogólnokrajowego egzaminu wstępnego SNMPTN i SBMPTN. Według rankingu Times Higher Education World University Ranking z 2015 roku najlepszym uniwersytetem w Indonezji jest Uniwersytet Indonezyjski miejsce 310. na świecie, spadek z 209. w 2009 roku. Wszystkie szkoły wyższe zlokalizowane są na Jawie. Andalas Univeristy jest pionierem w tworzeniu ośrodka akademickiego poza Jawą.

Użytkownicy również szukali:

...
...
...