Poprzednia

ⓘ Pietro Ottoboni




Pietro Ottoboni
                                     

ⓘ Pietro Ottoboni

Krewny papieża Aleksandra VIII, który w listopadzie 1689 mianował go kardynałem tytułu S. Lorenzo in Damaso, wicekanclerzem Świętego Kościoła Rzymskiego, generalnym superintendentem Stolicy Apostolskiej oraz gubernatorem Fermo, Tivoli i terytorium Capranica, a rok później legatem w Awinionie. Od 1709 roku był protektorem Francji w Kurii Rzymskiej i z tej racji przysługiwały mu dochody z licznych francuskich beneficjów np. z opactwa St. Paul de Verdun. Był też archiprezbiterem Bazyliki S. Maria Maggiore.

W 1725 papież Benedykt XIII mianował go kardynałem-biskupem Sabiny i osobiście udzielił mu sakry biskupiej, a rok później postawił na czele Rzymskiej Inkwizycji. W 1730 został kardynałem biskupem Frascati do 1734 oraz archiprezbiterem Bazyliki Laterańskiej. Subdziekan kolegium kardynalskiego i biskup Porto e Santa Rufina 1734-38, a od 1738 dziekan i biskup Ostia e Velletri. Stał na czele joannickiego Wielkiego Przeoratu Irlandii. Był protektorem artystów, zwłaszcza muzyków. Wśród jego protegowanych byli Arcangelo Corelli, Georg Friedrich Händel i Antonio Vivaldi. Osobiście pisał dla nich teksty kantat.

Pod względem moralnym nie cieszył się dobrą opinią wśród współczesnych. Jakkolwiek przekazana przez Monteskiusza informacja, jakoby miał ok. 60-70 nieślubnych dzieci, wydaje się przesadzona, faktem jest, że jego liczne romanse nie były tajemnicą. W papieskich archiwach zachowała się nawet pisemna reprymenda dla niego ze strony Aleksandra VIII. Jego kochanki często pozowały do obrazów, które następnie wieszał w swych apartamentach. Bardzo dobrze udokumentowany jest jego długotrwały związek z Margaritą Pio Zeno 1670-1725 z Sabaudii. W listach do niej kardynał wielokrotnie pisał, że nie czuł nigdy powołania do stanu duchownego. Święcenia kapłańskie przyjął dopiero w lipcu 1724 pod naciskiem papieża Benedykta XIII.

W 1740 zachorował podczas konklawe po śmierci Klemensa XII i musiał je opuścić. Zmarł jeszcze przed wyborem papieża Benedykta XIV. Jego majątek po śmierci został zlicytowany, albowiem pomimo ogromnych dochodów czerpanych z posiadanych beneficjów jego długi przewyższały masę spadkową.

                                     
  • Bertucci 1652 1655 Giacomo Corradi, kardynał prodatariusz 1655 1666 Pietro Vito Ottoboni kardynał prodatariusz 1667 1670 papież Aleksander VIII w latach
  • Minerva Luigi Omodei 19 lutego 1652 kardynał prezbiter S. Alessio Pietro Vito Ottoboni 19 lutego 1652 kardynał prezbiter S. Marco komendatariusz opactwa
  • biskupem Vicenzy. Sakrę otrzymał 18 stycznia 1739 w Rzymie z rąk kardynała Pietro Ottoboniego. 2 października 1758 Klemens XIII wyniósł go do godności kardynalskiej
  • Minerva Luigi Omodei 19 lutego 1652 kardynał prezbiter S. Alessio Pietro Vito Ottoboni 19 lutego 1652 kardynał prezbiter S. Marco komendatariusz opactwa
  • Bolonii Luigi Omodei 19 lutego 1652 kardynał prezbiter S. Alessio Pietro Vito Ottoboni 19 lutego 1652 kardynał prezbiter S. Salvatore in Lauro biskup
  • Acquaviva d Aragona 1702 1709: Francesco Maria de Medici 1709 1740: Pietro Ottoboni 1758 1765: Prospero Colonna di Sciarra 1769 1792: François - Joachim
  • Minerva Luigi Omodei 19 lutego 1652 kardynał prezbiter S. Alessio Pietro Vito Ottoboni 19 lutego 1652 kardynał prezbiter S. Marco prodatariusz Jego
  • prezbiter S. Lorenzo in Lucina 8 stycznia 1680 zm. 26 kwietnia 1685 Pietro Ottoboni audytor Roty Rzymskiej kardynał prezbiter S. Salvatore in Lauro

Użytkownicy również szukali:

...
...
...