Poprzednia

ⓘ Franciszek Groër




Franciszek Groër
                                     

ⓘ Franciszek Groër

Franciszek Józef Stefan Groer – polski lekarz pediatra, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, dyrektor Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie.

                                     

1. Życiorys

Syn Wincentego. Uczęszczał do gimnazjów w Warszawie i Petersburgu. W latach 1905–1906 studiował w Konserwatorium Muzycznym w Warszawie, w latach 1906–1911 na Wydziale Medycznym Uniwersytetu we Wrocławiu, gdzie w 1912 obronił doktorat. W latach 1913–1914 był asystentem w Laboratorium Immunologicznym i Biochemicznym w Wiedniu, w latach 1914–1919 asystentem w Katedrze i Klinice Pediatrycznej Uniwersytetu Wiedeńskiego. W 1916 uzyskał habilitację. W latach 1919–1939 był profesorem od 1923 – zwyczajnym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i kierownikiem Kliniki Pediatrycznej Wydziału Lekarskiego UJK. Od 1924 był członkiem czynnym Towarzystwa Naukowego we Lwowie od 1931 – członkiem korespondentem, a od 1948 członkiem PAU, od 1933 członkiem korespondentem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, od 1938 Lwowskiego Towarzystwa Fotograficznego, od 1954 członkiem korespondentem PAN.

Był oprócz tego przewodniczącym Towarzystwa Przyjaciół Muzyki i Opery we Lwowie oraz dyrektorem administracyjnym Opery Lwowskiej 1931–1933 a także fotografikiem – od 1954 był członkiem rzeczywistym Związku Polskich Artystów Fotografików.

W czasie sowieckiej okupacji Lwowa 1939–1941 pozostał kierownikiem kliniki pediatrycznej. Funkcję tę pełnił także podczas niemieckiej okupacji Lwowa 1941–1944 i po ponownym zajęciu Lwowa przez ZSRR, w latach 1944–1946.

Po aresztowaniu kilkudziesięciu polskich profesorów uczelni wyższych Lwowa przez hitlerowców w nocy 3 lipca 1941 – został uwolniony jako jedyny z grupy profesorów, zamordowanych tej nocy na Wzgórzach Wuleckich.

Po wysiedleniu ze Lwowa, w 1946 zamieszkał w Bytomiu i pracował jako kierownik Katedry i Kliniki Chorób Dziecięcych Akademii Lekarskiej w Bytomiu, zaś w latach 1948–1951 był prorektorem tej uczelni od 1950 – Akademia Medyczna w Zabrzu. Od 1951 był kierownikiem Oddziału Pediatrycznego Instytutu Gruźlicy w Otwocku, w latach 1951–1961 kierownikiem Oddziału Gruźlicy Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie, dyrektorem tego instytutu a także od 1946 członkiem Nadzwyczajnej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich.

W 1939 zainicjował pionierskie na skalę światową transfuzje krwi u noworodków ze skazą krwiotoczną. W 1945 odkrył czynnik przeciwkrwiotoczny występujący jako zanieczyszczenie witaminy K i działający leczniczo w małopłytkowości pierwotnej – określił go mianem czynnika AHF.

Żonaty z Angielką Cecylią Cumming.

Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie kwatera 16-2-25.