Poprzednia

ⓘ Kategoria:Sztuka japońska




                                               

Sztuka japońska

W Japonii tradycyjnym materiałem budowlanym było drewno. Za sprawą odkryć archeologicznych wczesnych osad z okresu kultur Jōmon Sannai-Maruyama w regionie Tōhoku oraz Yayoi Harunotsuji, Yoshinogari na Kiusiu, a także wydobytych z kofunów, pochodzących z późniejszego okresu Kofun terakotowych figur haniwa IV–V w., możliwym stało się zrekonstruowanie najdawniejszych przykładów architektury Wysp Japońskich z okresu poprzedzającego wpływy buddyjskie, podobnych do ówczesnych kultur rejonu Azji Południowo-Wschodniej i Oceanii. Owe charakteryzujące się prostotą kształtu i konstrukcji chaty oraz z ...

                                               

Bijinga

Bijinga – ogólne określenie portretów pięknych kobiet w japońskiej sztuce, zwłaszcza powstałych w drzeworytniczej technice ukiyo-e. Termin stosowany jest również obecnie, pod warunkiem, że odnosi się do raczej klasycznego przedstawienia kobiety, zwykle ubranej w kimono. Niemal wszyscy artyści ukiyo-e tworzyli bijin-ga ; ga – obraz, rysunek, szkic), stanowiące jeden z głównych tematów w tym stylu, ale nieliczni, jak m.in.: Utamaro Kitagawa ok. 1753–1806, Harunobu Suzuki ok. 1725–1770, Chikanobu Toyohara 1838–1912, Eisen Keisai 1790–1848 i Kiyonaga Torii 1752–1815, są postrzegani jako mistrz ...

                                               

Bokuseki

Bokuseki – japoński termin oznaczający "ślad tuszu”, odnosi się do formy kaligrafii japońskiej, praktykowanej przez mnichów zen. Bokuseki często charakteryzują grube, stanowcze, a często abstrakcyjne pociągnięcia pędzlem, które odzwierciedlać mają czysty stan umysłu kaligrafa zob. samadhi. Celem bokuseki jest zaprezentowanie jednoupunktowionej przytomności artysty poprzez malowanie każdego słowa lub ustępu w trakcie pojedynczego oddechu, ostatecznie urzeczywistniając zen oraz manifestując własną praktykę zazen w formie fizycznego i artystycznego działania. Zasadniczo, bokuseki jest odzwier ...

                                               

Dorodango

Dorodango – stara japońska sztuka wyrabiania charakterystycznych kul z mieszaniny wody i różnych sypkich substancji, polegająca na żmudnym formowaniu błota w kształt kuli i nakładaniu coraz drobniejszych, suchych warstw surowca dzięki czemu po wypolerowaniu w końcowej fazie można otrzymać delikatną, gładką kulę o wysokim połysku przypominającą marmur lub kulę bilardową.

                                               

Ensō

Ensō – symbol buddyzmu zen, okrąg napisany jednym pociągnięciem pędzla w kaligrafii zen. W Japonii uważa się, że charakter artysty można łatwo rozpoznać po tym w jaki sposób kaligrafuje on Ensō. Tylko osoba na wysokim poziomie rozwoju duchowego może je wykreślić właściwie.

                                               

Ero-guro

Ero-guro – termin swobodnie definiowany, powstały z japońskiej sztuki i muzyki, którego głównym tematem jest wyolbrzymiona przemoc, a także wszelkiego typu makabryczne zjawiska zawierające wątki erotyczne. Słowo ero-guro jest gairaigo zapożyczonym z angielskich słów erotic grotesque nonsense.

                                               

Kokedama

Kokedama – kokedama piłkę ziemi ogrodowej, pokryty mchem, na którym roślina rośnie. Japoński metoda uprawy roślin ozdobnych, których korzenie znajdują się wewnątrz kuli się na ziemi, pokryte mchem.