Poprzednia

ⓘ Stefan Flukowski




Stefan Flukowski
                                     

ⓘ Stefan Flukowski

Stefan Bronisław Flukowski, polski pisarz i poeta związany z grupą literacką Kwadryga, jeden z pierwszych i najważniejszych przedstawicieli surrealizmu w Polsce. Tłumacz dzieł Anatole’a France’a czy Paula Éluarda. Podporucznik piechoty Wojska Polskiego II RP.

                                     

1. Życiorys

Pochodził z rodziny rzemieślniczej. Ukończył Gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie. Studiował filozofię na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego i równolegle prawo. W latach 1926-1937 pracował jako aplikant sądowy, aplikant adwokacki i asesor sądowy. Był współzałożycielem i członkiem grupy literackiej Kwadryga, a także redaktorem związanego z nią czasopisma "Kwadryga”, na łamach którego debiutował w 1927. Książkowo debiutował w 1929 tomem poetyckim Słońce w kieracie. Stale współpracował z czasopismami "Droga” 1931-1933, "Pion” 1934, 1936-1937, "Rocznik Literacki” 1934-1936 i "Tygodnik Ilustrowany”. Brał czynny udział w kampanii wrześniowej 1939 roku, dostał się do niewoli. Przebywał w Oflagu II B Arnswalde i Oflagu II C Woldenberg, gdzie był jednym z animatorów kulturalnych i współtwórcą teatru jenieckiego, dla którego napisał kilka sztuk.

Od 1946 zamieszkał w Krakowie, gdzie został kierownikiem literackim Teatru im. Juliusza Słowackiego 1946-1947 i prezesem krakowskiego oddziału Związku Literatów Polskich. Publikował m.in. w pismach "Odrodzenie” 1945–1949, "Twórczość” 1946-1958 z przerwami, "Nowiny Literackie” 1947-1948, "Tygodnik Powszechny” 1947-1948. Redagował serię Nowy Teatr, w której wydano w 1948 pierwodruki sztuk W małym dworku i Szewcy autorstwa Stanisława Ignacego Witkiewicza. W 1950 przeniósł się do Warszawy, gdzie został redaktorem w Naszej Księgarni. Ponadto był organizatorem działalności kulturalnej i dydaktycznej w Pałacu Młodzieży. W latach 50. i później twórczość własną oraz tłumaczenia publikował m.in. w pismach "Nowa Kultura”, "Współczesność”, "Odgłosy”, "Kultura”, "Życie Literackie”, "Tygodnik Kulturalny”, "Poezja”.

Zmarł nagle podczas pobytu w Świnoujściu. Spoczywa na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach kw. 32B dodatkowa-22-5.

                                     

2. Twórczość

Jego twórczość bliska była Awangardzie Krakowskiej. Podczas gdy Tadeusz Peiper czy Julian Przyboś dążyli do wyrażenia wieczności w obrazach teraźniejszości czy codzienności, Flukowski wręcz odwrotnie: metaforą wieczności wyrażał cykliczność teraźniejszości. Poeta przeciwstawiał się jednocześnie popularnemu wówczas nowatorstwu formy, wyrażając postulat prostoty języka.

Poezja Flukowskiego wyrażała apoteozę pracy, jako podstawowej wartości świata. Stałym motywem w jego twórczości był obraz codziennych ludzkich prac jako dokończenie boskiego aktu stworzenia.

Poezja
  • Dębem rosnę 1932
  • Słońce w kieracie 1929
  • Rzeka gwiazdy 1965
  • Oko byka 1973
  • Po stycznej słońca 1971
  • Napomknięte cieniem 1961
Proza
  • Urlop bosmanmata Jana Kłębucha 1939 – powieść
  • Płomień róży 1959 – opowieść biograficzna o Słowackim i Norwidzie
  • Pada deszcz 1931 – zbiór opowiadań
Dramat
  • Oranżeria 1949
  • Jajko Kolumba 1941
  • Gwiazda dwóch horyzontów
  • Chwila królewskiej niemocy
  • Tęsknota za Julią 1940
  • Odys u Feaków 1939