Poprzednia

ⓘ Baszta Dominikańska




Baszta Dominikańska
                                     

ⓘ Baszta Dominikańska

26 marca 1343, na podstawie przywileju wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego Ludolfa Königa von Wattzau, położono kamień węgielny pod budowę murów obronnych Głównego Miasta. Baszta została zbudowana w drugiej połowie XV wieku. Znajdowała się w północnej linii umocnień Głównego Miasta. Była okrągłą, trzypiętrową budowlą. Posiadała na szczycie ganek strzelecki z pięcioma dużymi oknami od strony fosy oraz dwie strzelnice na najniższym poziomie, do ostrzału z flanki atakujących mury.

Sąsiadowała od zachodu z Basztą Jacek – wysoką wieżą obserwacyjną, a od wschodu z potężną Basztą Klasztorną.

Nazywana była przez gdańszczan z niemieckiego "Kiek den kök” pol. "Spójrz do kuchni”, ponieważ mówiono, że z najwyższego piętra baszty można było obserwować przygotowania w kuchni pobliskiego klasztoru dominikanów.

Spłonęła w 1807, w trakcie oblężenia Gdańska przez wojska francuskie. Następnie została "zaadaptowana” przez roślinność, przez co została nazwana "Blumentopf” – kwietnik, donica. Rozebrana została w roku 1897. Obecnie jedynym śladem istnienia Baszty Dominikańskiej jest obrys baszty zaznaczony ciemniejszą kostką na parkingu przed Halą Targową.