Poprzednia

ⓘ Pałac Ministra Skarbu w Warszawie




Pałac Ministra Skarbu w Warszawie
                                     

ⓘ Pałac Ministra Skarbu w Warszawie

Pałac powstał w latach 1825–1830 według projektu Antonia Corazziego w wyniku przebudowy barokowego pałacu należącego od 1788 do rodziny Ogińskich. Budynek wzniesiony w stylu włoskiego renesansu z przeznaczeniem na rezydencję ministra skarbu Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego. Gmach został wzniesiony pomiędzy budynkiem Giełdy i Banku a pałacem Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu.

Pałac jest 3-kondygnacyjny, 11-osiowy. Charakterystyczną cechą budynku są wielkie tarasy, rzadko spotykane w architekturze Warszawy.

W dwudziestoleciu międzywojennym gmach, po adaptacji dokonanej w latach 1920–1921 przez Mariana Lalewicza, wraz z sąsiednim pałacem Komisji Przychodów i Skarbu był siedzibą Ministerstwa Skarbu z adresem ul. Rymarska 3/5.

We wrześniu 1939 budynek został zbombardowany i spalony. Został odbudowany w latach 1950–1954 pod kierunkiem Piotra Biegańskiego i wraz z sąsiednim Pałacem Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu został przeznaczony na siedzibę Prezydium Stołecznej Rady Narodowej.

W 1951 przed pałacem odsłonięto pomnik Feliksa Dzierżyńskiego wykonany przez Zbigniewa Dunajewskiego. Monument został rozebrany w 1989, a w 2001 w pobliżu miejsca, w którym stał, odsłonięto pomnik Juliusza Słowackiego.

Pałac jest połączony z sąsiadującym pałacem Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu z którym ma wspólny adres i pełni funkcje administracyjne. Większą część gmachu zajmują biura Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie. W znajdującej się na pierwszym piętrze Sali im. Stefana Starzyńskiego obraduje Sejmik Województwa Mazowieckiego.

                                     

1. Tablice pamiątkowe

Tablice umieszczone na budynku pomiędzy arkadami parteru upamiętniają:

  • Eugeniusza Kwiatkowskiego 2000
  • Piotra Michałowskiego 2011
  • Antonia Corazziego w 1977, w stuletnią rocznicę śmierci architekta
  • przywódców Klubu Jakobinów odsłonięta w 1952