Poprzednia

ⓘ Diecezja warszawsko-bielska




Diecezja warszawsko-bielska
                                     

ⓘ Diecezja warszawsko-bielska

Diecezja warszawsko-bielska – jedna z 6 diecezji kościoła prawosławnego w Polsce, utworzona w 1948. Graniczy z diecezjami: białostocko-gdańską, lubelsko-chełmską i łódzko-poznańską.

                                     

1.1. Historia Korzenie

Pierwsza cerkiew w Warszawie powstała w 1796 w pałacu Sapiehów przy ul. Zakroczymskiej. W 1818 z inicjatywy warszawskich kupców pochodzenia greckiego Dobricza, Barącza i Dadaniego zakupiono dom przy ul. Podwale 5, w którego podwórzu wybudowano niewielką kaplicę na ok. 250 osób, wyświęconą ku czci Świętej Trójcy.

Od 1834 Warszawa była siedzibą wikariuszy eparchii wołyńskiej, zaś od 1840 – biskupów warszawskich i nowogieorgijewskich. Eparchia ta funkcjonowała w latach 1875–1905 jako eparchia chełmsko-warszawska, zaś do 1922 – jako eparchia warszawska i nadwiślańska.

Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, w 1922 patriarcha moskiewski i całej Rusi Tichon zgodził się na powołanie w II Rzeczypospolitej egzarchatu kierowanego przez metropolitę warszawskiego Jerzego. Dla władz niepodległej Polski nie było to rozwiązanie satysfakcjonujące, dążyły one do uzyskania przez Kościół prawosławny w Polsce autokefalii zakończone powodzeniem. W 1922 w Warszawie powołano diecezję warszawsko-chełmską.

W czasie II wojny światowej Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny został przekształcony w Autokefaliczny Kościół Prawosławny w Generalnej Guberni. Warszawa została siedzibą diecezji warszawsko-radomskiej.

                                     

2. Historia eparchii warszawsko-bielskiej

W 1948 powstała eparchia warszawska PAKP. Kolejna reorganizacja podziału administracyjnego Kościoła miała miejsce w 1951. Obszar diecezji warszawskiej po wydzieleniu z niej diecezji łódzko-poznańskiej, białostocko-gdańskiej i wrocławsko-szczecińskiej skurczył się do obszaru ówczesnych województw warszawskiego i lubelskiego oraz powiatu Bielsk Podlaski w województwie białostockim. W 1958 ponownie włączono do niej obszar województwa rzeszowskiego. W tym kształcie diecezja utrzymała się przez niemal 25 lat. W 1983 została restytuowana po ponad 280 latach nieistnienia diecezja przemysko-nowosądecka, a w 1989 diecezja lubelsko-chełmska, których terytoria zostały wydzielone z diecezji warszawsko-bielskiej.

Obecnie diecezja warszawsko-bielska jest najmniejszą obszarowo diecezją kościoła prawosławnego w Polsce, obejmując swoją jurysdykcją północną część województwa mazowieckiego i południową województwa podlaskiego.

                                     

3.1. Struktura Główna świątynia

  • 1834–1837 – cerkiew Świętej Trójcy na Podwalu w Warszawie
  • od 1921 – sobór metropolitalny Świętej Równej Apostołom Marii Magdaleny w Warszawie
  • 1837–1912 – sobór Świętej Trójcy w Warszawie
  • 1912–1915 – sobór św. Aleksandra Newskiego w Warszawie
                                     

3.2. Struktura Dekanaty

  • Bielsk Podlaski 17 parafii
  • Warszawa 9 parafii
  • Kleszczele 11 parafii
  • Narew 6 parafii
  • Hajnówka 13 parafii
  • Siemiatycze 14 parafii
                                     

3.3. Struktura Instytucje diecezjalne

  • Prawosławne Duszpasterstwo Dzieci i Młodzieży z rodzin patologicznych Warszawa
  • Prawosławny Dom Opieki Trześcianka
  • Prawosławne Seminarium Duchowne w Warszawie
  • Chrześcijańska Akademia Teologiczna w Warszawie Sekcja Prawosławna
  • Diecezjalne Centrum Kultury Prawosławnej "Światłość” Krzywiec
  • II Prawosławny Ośrodek Miłosierdzia Diecezji Warszawsko-bielskiej Warszawa
  • Prawosławny Dom Opieki "Betania” Stanisławowo
  • I Prawosławny Metropolitalny Ośrodek Miłosierdzia ELEOS Warszawa
  • Prawosławne Studium Psalmistów i Dyrygentów Cerkiewnych Hajnówka
  • Prawosławny Dom Opieki Grabarka
  • Centrum Kultury Prawosławnej Warszawa
  • Policealne Studium Ikonograficzne Bielsk Podlaski
  • Terenowy Oddział II Prawosławnego Ośrodka Miłosierdzia Diecezji warszawsko-bielskiej Grabarka
  • Prawosławny Dom Opieki "Arka” Kożyno
  • Siestriczestwo św. Marty Warszawa
  • Prawosławny Dom Opieki "Samarytanin” Hajnówka


                                     

4. Biskupi

  • 1921–1923 – abp Jerzy Jaroszewski, metropolita warszawski i całej Polski
  • 1965–1966 – bp Nikanor Niesłuchowski, lubelski
  • 1983 – bp Adam Dubec, lubelski
  • od 2017 – bp Warsonofiusz Doroszkiewicz, siemiatycki
  • 1923–1928 – bp Antoni Marcenko, lubelski
  • 1960–1961 – bp Bazyli Doroszkiewicz, bielski
  • Wikariusze
  • 1983 – bp Jeremiasz Anchimiuk, bielski
  • od 2017 – bp Paweł Tokajuk, hajnowski
  • 1938–1940 – bp Tymoteusz Szretter, lubelski
  • 1951–1959 – abp Makary Oksijuk, metropolita warszawski i całej Polski
  • 1923–1948 – abp Dionizy Waledyński, metropolita warszawski i całej Polski
  • 1979–1981 – bp Szymon Romańczuk, lubelski
  • 1970–1998 – abp Bazyli Doroszkiewicz, metropolita warszawski i całej Polski
  • 2006–2017 – bp Jerzy Pańkowski, siemiatycki od 2010 ordynariusz polowy Wojska Polskiego
  • 1922 – bp Aleksander Inoziemcow, lubelski
  • 1998–2010 – bp od 2008 abp Miron Chodakowski, hajnowski ordynariusz polowy Wojska Polskiego
  • 1965–1969 – abp Stefan Rudyk, metropolita warszawski i całej Polski
  • 1961–1962 – abp Tymoteusz Szretter, metropolita warszawski i całej Polski
  • 1969–1970 – bp Aleksy Jaroszuk, lubelski
  • 1998–2008 i od 2017 – bp od 2017 abp Grzegorz Charkiewicz, bielski
  • od 1998 – abp Sawa Hrycuniak, metropolita warszawski i całej Polski
  • 1932–1937 – bp Sawa Sowietow, lubelski