Poprzednia

ⓘ Tuba wagnerowska




Tuba wagnerowska
                                     

ⓘ Tuba wagnerowska

Tuba wagnerowska – instrument muzyczny dęty blaszany.

Richard Wagner, któremu w tetralogii Pierścień Nibelunga wykonanej po raz pierwszy w 1876 roku potrzebne było uroczyste, nieznanej dotąd jakości brzmienie – zasugerował Adolfowi Saxowi zbudowanie instrumentu pośredniego pomiędzy rogiem a tubą. Instrument ten posiadał kształt tuby – lejkowaty ustnik – podobny do stosowanego w rogu i cztery wentyle przeznaczone do obsługiwania lewą ręką, ponieważ na tych tubach grali waltorniści.

Wagnerowski "kwartet” tub składał się z dwóch instrumentów tenorowych odpowiadających wielkością rogom B skala B1 – f² oraz dwóch instrumentów basowych odpowiadających rogom F skala H2 – g¹. Notacja partii na te instrumenty nie zawsze jest konsekwentna nawet u samego Wagnera. Innowacja Wagnera nie znalazła tak wielu naśladowców. Do wybitnych kompozycji okresu postwagnerowskiego wykorzystujących tuby wagnerowskie należą:

  • Anton Bruckner – VII Symfonia 1883,
  • Richard Strauss – opera Elektra 1909,
  • Felix Draeseke – Symfonia tragica 1886,
  • Richard Strauss – Symfonia alpejska 1911-1915.