Poprzednia

ⓘ Baruj Benacerraf




                                     

ⓘ Baruj Benacerraf

Baruj Benacerraf – amerykański immunolog wenezuelskiego pochodzenia, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny.

W 1980 roku wraz z Jeanem Daussetem i Georgeem Davisem Snellem został laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny za odkrycie genów głównego układu zgodności tkankowej MHC, które kodują molekuły powierzchni komórek odpowiedzialnych za rozróżnianie systemu immunologicznego własnego ustroju ang. self od obcego ang. non-self. Jego brat – Paul Benacerraf – jest znanym filozofem.

Urodził się w Caracas, jego rodzice byli Żydami sefardyjskimi z Maroka i Algierii. W 1925 roku dr Benacerraf wyjechał z Wenezueli i osiadł w Paryżu ze swoją rodziną. W 1940 roku wyemigrował do USA i po trzech latach otrzymał tamtejsze obywatelstwo. Licencjat uzyskał na Columbia University School of General Studies w Nowym Jorku. Następnie zapragnął zdobyć tytuł doktora medycyny na Medical College w Richmond, w stanie Virginia, jedynej szkole, którą akceptował. Po ukończeniu stażu lekarskiego oraz odbyciu służby wojskowej w US Army 1945-48, został badaczem na Columbia University College of Physicians and Surgeons w Nowym Jorku 1948-50. Występował ze swoimi badaniami w Paryżu 1950-6, został przeniesiony na Uniwersytet Nowojorski NYU 1956-68, przeniósł się do Narodowego Instytutu Zdrowia 1968-70, a następnie znalazł pracę na Uniwersytecie Harvarda 1970-91, równocześnie pracując w Dana-Farber Cancer Institute w Bostonie 1980. W 1948 roku rozpoczął badania nad alergiami i odkrył geny odpowiedzi immunologicznej IR, które zarządzały odrzuceniem transplantacji lata 60. W 1990 roku Benacerraf otrzymał Narodowy Medal Nauki za swój wkład dla świata medycyny.

Zmarł 2 sierpnia 2011 roku w swoim domu w Bostonie.