Poprzednia

ⓘ Mowa ciała




Mowa ciała
                                     

ⓘ Mowa ciała

Mowa ciała – termin z zakresu psychologii społecznej. Niekiedy używa się go jako synonimu komunikacji niewerbalnej, która jest jednak szerszym pojęciem.

Mowa ciała obejmuje zwykle takie komunikaty niewerbalne, jak: gesty i ruchy ciała, mimika, postawa i ukierunkowanie ciała, ruchy oczu i odruch źreniczny, sposób używania przestrzeni interpersonalnej itp.

Do mowy ciała nie zalicza się takich komunikatów jak niewerbalne aspekty mowy Nie jest jasny status takich komunikatów, jak: ubiór, makijaż czy przedmioty, które niosą dodatkową informację, a także np. kontaktu wzrokowego, który jest komunikatem interakcyjnym. Podobnie terytorialne zachowania i sposób organizowania przestrzeni trwałej i przestrzeni półtrwałej wokół siebie niosą informację niewerbalną, jednak nie są mową ciała.

                                     

1. Odczytywanie mowy ciała

Wiele podręczników dotyczących mowy ciała marginalizuje znaczenie kontekstu w perspektywie odczytywania znaczenia poszczególnych gestów i mimiki. Należy mieć na uwadze podczas prób odczytywania mowy ciała i niewerbalnych komunikatów, że kontekst oraz przyzwyczajenia osoby, której mowę ciała odczytujemy, ma znaczenie priorytetowe, natomiast konkretne gesty mogą stanowić co najwyżej przykładowy przegląd możliwości znaczeń.

                                     

2. Mity na temat mowy ciała

Warto również zwrócić uwagę na wiele powszechnie występujących mitów na temat mowy ciała.

Ruchy gałek ocznych – ten fenomen miał polegać na tym, iż ruch oczu w kierunku prawym oznaczały, że tworzymy wyobrażenia obrazy, dźwięki, a ruch w kierunku lewym wskazuje na przypomnienie informacji z przeszłości, co za tym idzie można by wykrywać kłamstwo za pomocą tych ruchów – twórcami owej koncepcji byli Richard Bandler oraz John Grinder. Jak się okazało to nieprawda. Dwa odrębne zespoły badawcze postanowiły sprawdzić prawdziwość owego twierdzenia University of Edinburgh oraz Hertfordshire University. Badania obaliły twierdzenie gdyż nie zauważono żadnej prawidłowości.

Kłamca częściej dotyka twarzy – dotykanie twarzy nosa, nie musi wcale świadczyć o kłamstwie. Dotykanie wnętrza twarzy dowodzi o skupieniu danej osoby lub o reakcji auto adaptacyjnej organizmu w odpowiedzi na stres. Wiemy to dzięki dr Paulowi Ekmanowi, odkrywcy mikroekspresji.

Zmienianie pozycji ciała na krześle oznacza kłamstwo – i tu również utarło się powiedzenie siedzieć na rozżarzonych węglach. Wiele osób sądzi, że osoby kręcące się na swoim miejscu mają coś do ukrycia. Niestety i tu nie istnieje taka zależność. Osoby prawdomówne również będą się przesuwać na swoich siedzeniach. Ten aspekt dokładnie opisał Aldert Virij w książce – Wykrywanie kłamstw i oszukiwania.