Poprzednia

ⓘ Józefina Hrynkiewicz




Józefina Hrynkiewicz
                                     

ⓘ Józefina Hrynkiewicz

Józefina Hrynkiewicz, właściwie Józefa Hrynkiewicz – polska socjolog, profesor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki, posłanka na Sejm VII i VIII kadencji.

                                     

1. Życiorys

Ukończyła studia na Wydziale Psychologii i Pedagogiki Uniwersytetu Warszawskiego. Uzyskała następnie stopień naukowy doktora. W 1990 na Wydziale Filozofii i Socjologii UW habilitowała się na podstawie rozprawy zatytułowanej Kwestia społeczna w pracach Ludwika Krzywickiego. W 2006 otrzymała tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych. Specjalizuje się w uwarunkowaniach i strategii rozwoju polityki społecznej, uwarunkowaniach społecznych rozwoju demograficznego oraz rozwoju samorządów społecznych, ruchów i inicjatyw obywatelskich.

Zawodowo związana z Instytutem Polityki Społecznej i następnie z Instytutem Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie doszła do stanowiska profesora zwyczajnego. Jest również wykładowczynią Wyższej Szkoły Ekonomiczno-Humanistyczna w Skierniewicach, w latach 1996–2006 pełniła funkcję rektora tej uczelni.

Współpracowała m.in. z Instytutem Spraw Publicznych od 2000, Zakładem Ubezpieczeń Społecznych m.in. jako członkini rady nadzorczej ZUS, Biurem Studiów i Ekspertyz Kancelarii Sejmu RP w latach 1991–1995, Kancelarią Senatu RP od 1990. W latach 1992–1993 była doradcą rządowym ds. polityki społecznej, w latach 1994–1996 pełniła funkcję sekretarza rady nadzorczej Polskiego Radia. Od 1997 do 2002 była członkinią i wiceprzewodniczącą Rady Społeczno-Ekonomicznej przy Rządowym Centrum Studiów Strategicznych, a od 2006 do 2008 dyrektorem Krajowej Szkoły Administracji Publicznej. Powołana także na członkinię Rady Społecznej Episkopatu Polski 2001, wiceprzewodniczącą Rządowej Rady Ludnościowej 1999. W latach 2007–2009 zasiadała w Radzie Służby Publicznej przy Prezesie Rady Ministrów.

W 2010 prezydent RP Lech Kaczyński powołał ją na członkinię Narodowej Rady Rozwoju. W wyborach parlamentarnych w 2011 została liczbą 17 039 głosów wybrana do Sejmu jako bezpartyjna kandydatka i liderka listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu rzeszowskim. Była członkinią komitetu naukowego II i III Konferencji Smoleńskiej z lat 2013–2014, skupiającej osoby zajmujące się katastrofą samolotu Tu-154 w Smoleńsku z 10 kwietnia 2010.

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 startowała z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu nr 9 w Rzeszowie i nie uzyskała mandatu eurodeputowanej, zdobywając 969 głosów. W 2015 z powodzeniem ubiegała się o poselską reelekcję dostała 27 010 głosów. W 2019 nie została ponownie wybrana.

                                     

2. Wybrane publikacje

  • Średniookresowa strategia zmian polityki społecznej. Synteza raportu z badań, IRiSS, Warszawa 1994
  • Przeciw ubóstwu i bezrobociu. Lokalne inicjatywy obywatelskie red., ISP, Warszawa 2002
  • Decentralizacja funkcji społecznych państwa red., ISP, Warszawa 2001
  • Prace Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych red., ISNS UW, Warszawa 1997
  • Kwestia społeczna w pracach Ludwika Krzywickiego, Wyd. UW, Warszawa 1988
  • Zieloni. Studia nad ruchem ekologicznym w Polsce, 1980–1989, Wyd. UW, Warszawa 1990
  • Ubezpieczenie społeczne w Polsce. 10 lat reformowania red. nauk., ISNS UW, Warszawa 2011
  • Mierniki i wskaźniki w systemie ochrony zdrowia red., ISP, Warszawa 2001
  • Społeczno-ekonomiczne uwarunkowania karier szkolnych młodzieży, PWN, Warszawa 1979