Poprzednia

ⓘ Wołodymyr Horbowy




Wołodymyr Horbowy
                                     

ⓘ Wołodymyr Horbowy

Wołodymyr Hryhorowycz Horbowy, ukr. Володимир Григорович Горбови́й, – ukraiński adwokat, działacz polityczny, wojskowy i nacjonalistyczny. Członek Ukraińskiej Organizacji Wojskowej i Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów.

                                     

1. Życiorys

Ukończył gimnazjum w Stryju, następnie w czasie I wojny światowej walczył w armii austro-węgierskiej na froncie włoskim. Był ranny, stracił oko. Później był oficerem Ukraińskiej Armii Halickiej, brał udział w ofensywie Armii URL na Kijów w sierpniu 1919.

Od 1920 był rejonowym dowódcą Ukraińskiej Organizacji Wojskowej UWO w rejonie Doliny, w 1922 został szefem sztabu Komendy Głównej UWO we Lwowie, oraz szefem łączności pomiędzy Komendą główną a Komendą Krajową. Na przełomie listopada i grudnia 1928 pełnił obowiązki Krajowego Komendanta UWO. Był członkiem Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów OUN od jej powstania.

Ukończył studia prawnicze w Pradze, był obrońcą w międzywojennych procesach politycznych w tym obrońcą Stepana Bandery w dwóch procesach – procesie o zabójstwo Bronisława Pierackiego w Warszawie i procesie lwowskim kierownictwa OUN. W 1934 był jednym z pierwszych osadzonych w Miejscu Odosobnienia w Berezie Kartuskiej.

W czasie okupacji niemieckiej w Polsce od 1939 mieszkał w Krakowie. W 1941 był wiceprzewodniczącym Ukraińskiego Komitetu Narodowego, faktycznie pełniącym obowiązki przewodniczącego. W konsekwencji po proklamacji niepodległości państwa ukraińskiego został aresztowany 5 lipca 1941 przez Gestapo. Więziony w więzieniach niemieckich do 1942, wypuszczony ze względu na zły stan zdrowia. Brał udział w rozmowach polskiego i ukraińskiego podziemia. W okresie okupacji mianowany przez władze niemieckie sędzią Sądu Apelacyjnego w Krakowie.

1 lipca 1947 aresztowany przez czeską policję w Pradze, przekazany do zsowietyzowanej już Polski, 9 lipca 1948 wydany władzom ZSRR. Skazany na 25 lat łagru, odbył wyrok w całości w drugiej części na zesłaniu. Został zwolniony 1 sierpnia 1972, do końca życia pozostawał pod nadzorem milicyjnym.

Zmarł nagle, pochowany na cmentarzu w Dolinie.

                                     

2. Bibliografia, literatura

  • Biogram Горбовий Володимир. W: Dowidnyk z istoriji Ukrajiny, opr. Ihor Pidkowa, Roman Szust, Kost Bondarenko. Lwów: Wyd. Lwiwśkyj derżawnyj uniwersytet im. Iwana Franka i Wydawnyctwo Heneza, 1999. ​ISBN 978-966-504-237-2 ​. ukr.
  • Jan Nowak-Jeziorański, Kurier z Warszawy, Kraków 1989, wyd. Znak, ​ISBN 83-7006-102-8 ​.
                                     
  • ekolog zm. 2004 Julio Jiménez, hiszpański kolarz szosowy 1935: Zbigniew Horbowy polski plastyk, twórca szkła artystycznego zm. 2019 Juhani Kärkinen
  • Uroczyste nadanie tytułu oraz wręczenie statuetki autorstwa prof. Zbigniewa Horbowego odbyło się na Uniwersytecie Wrocławskim w Auli Leopoldina 5 marca 2004
  • brazylijski duchowny katolicki, arcybiskup Porto Velho ur. 1936 Zbigniew Horbowy polski plastyk, twórca szkła artystycznego ur. 1935 Muhammad Mursi
  • października Bogdan Adamczyk, polski piłkarz 28 października Zbigniew Horbowy polski artysta plastyk zm. 2019 Juhani Kärkinen, fiński skoczek narciarski
  • alpinista, goprowiec, przewodnik, działacz turystyczny i społeczny. Zbigniew Horbowy 1935 2019 artysta, plastyk, profesor, wykładowca i rektor ASP we Wrocławiu
  • adwokaci: Ołeksandr Pawenćkyj, Jarosław Szłapak, Łew Hankewycz i Wołodymyr Horbowy W trakcie procesu na świadków powołano 140 osób. Skorzystano także
  • również prywatne rozmowy sondażowe z Mileną Rudnycką, Wasylem Mudrym, Wołodymyrem Horbowym Stepanem Skrypnykiem i innymi, głównie w okresie sierpień - październik
  • Szkła Artystycznego prezentowane są współczesne wyroby m.im. Zbigniewa Horbowego Ludwika Kiczury, Ingeborgi Glądały - Kizińskiej etc. Lwią część Kolekcji
  • Wojciechowski Kalendarz Polanicki 2010: szkło artystyczne Zbigniewa Horbowego Kalendarz Polanicki 2011: ikony Jerzego Zenki Kalendarz Polanicki
  • Białej, gdzie został teologiem nadwornym. Został tu mianowany proboszczem Horbowa W 1744 roku prawdopodobnie był proboszczem w Iszkołdzie. Zmarł w 1745

Użytkownicy również szukali:

...
...
...