Poprzednia

ⓘ Kamienica (architektura)




Kamienica (architektura)
                                     

ⓘ Kamienica (architektura)

Kamienica – miejski budynek mieszkalny, murowany z cegły lub kamienia, przynajmniej jednopiętrowy. Kamienicą określa się zazwyczaj budynek stojący w zwartym szeregu innych domów, jeśli tak nie jest, to kamienica odróżnia się brakiem dużych okien na jednej z jej ścian.

Kamienice były podstawą miejskiego budownictwa mieszkaniowego od średniowiecza po drugą połowę XX wieku. Obecnie w Polsce kamienice buduje się zazwyczaj jako plomby do istniejących już pierzei, kwartałów lub w czasie odbudowy zniszczonych starych miast.

Murowany dom miejski lapideae pojawił się w Polsce wraz z osadnikami niemieckimi. Wcześniej były tu tylko zamki, klasztory, drewniane dwory, karczmy i chałupy. Według autora "Krótkiej nauki budowniczej” z roku 1659 nigdzie, tylko przy mieście i to wielkim, cegły nie dostaniesz, jako rzeczy drogiej i kosztownej. Jeszcze do XVIII wieku można było zauważyć obok wielkich i małych kamienic w Krakowie i Poznaniu "lepianki z chrustu plecione, kurne”. Określenie występuje od XV wieku, jest ono specyficzne dla Polski.

Na początku XX wieku architekt francuski Le Corbusier zrewolucjonizował architekturę kamienicy poprzez jej całkowite przeszklenie i zastosowanie płaskiego dachu pełniącego rolę podniebnego ogrodu. Zamiast cegieł użyto luksferów a zamiast zwykłych okien przeszklono całe ściany. Nowatorska kamienica powstała w 1934 w Paryżu przy ulicy Nungesser et Coli 24 i doskonale wpisała się w rząd zabytkowych kamienic.

Mieszkania w kamienicach są przeważnie większe i wyższe niż w przypadku tych w wielkiej płycie co oznacza także znaczną różnicę w ich wartości.