Poprzednia

ⓘ Gideon Ståhlberg




Gideon Ståhlberg
                                     

ⓘ Gideon Ståhlberg

Pierwszy sukces odniósł w 1927 r., dzieląc I miejsce wraz ze Gösta Stoltzem w mistrzostwach Szwecji. Tytuły mistrza kraju zdobył jeszcze dwukrotnie, w latach 1929 i 1939. Do wybuchu II wojny światowej odniósł kilka znaczących rezultatów w międzynarodowych turniejach, m.in. w Niendorfie 1934, I miejsce, Sopocie 1935, I, Örebro 1935, III, Helsinkach 1936, III, Margate 1936, III, Juracie, Sztokholmie 1937, II, Kemeri 1939, II-III oraz Bad Harzburgu 1939, II. W tym okresie rozegrał szereg meczów z wybitnymi szachistami, m.in. z Jefimem Bogolubowem Göteborg 1930, wynik 1½ – 3½, Rudolfem Spielmannem, Aronem Nimzowitschem Göteborg 1934, 5 – 3, Reubenem Fine’em Sztokholm 1937, 3 – 5 oraz Paulem Keresem Sztokholm 1938, 4 – 4.

W latach 1939–1948 mieszkał w Argentynie. W tym okresie wielokrotnie brał udział w turniejach, zwyciężając w Mar del Plata 1941 oraz Buenos Aires 1941 i 1947. Po powrocie do Europy w krótkim czasie awansował do ścisłej światowej czołówki. W 1948 r. zajął VIII miejsce w turnieju międzystrefowym w Saltsjöbaden, zdobywając awans do turnieju pretendentów w 1950 r. w Budapeszcie. W turnieju tym osiągnął życiowy sukces zajmując VII miejsce co odpowiadało wówczas ósmej pozycji na świecie. W międzyczasie zwyciężył w silnie obsadzonym turnieju w Trenczyńskich Cieplicach 1949. W 1952 r. ponownie wywalczył awans do grona pretendentów, zajmując VI miejsce na turnieju międzystrefowym, rozegranym w Sztokholmie. Drugi start w turnieju pretendentów w 1953 r. w Zurychu był już jednak nieudany zajął w nim ostatnie XV miejsce. Ostatnim turniejowym sukcesem Ståhlberga było zwycięstwo w Göteborgu w 1958 roku.

Pomiędzy 1928 a 1964 r. trzynastokrotnie reprezentował barwy narodowe na olimpiadach szachowych w tym 12 razy na I szachownicy, łącznie zdobywając 122 pkt w 200 partiach. W swoim dorobku posiada 4 medale: 2 srebrne wraz z drużyną w 1935 r. oraz za rezultat indywidualny w 1952 r. i 2 brązowe drużynowy z 1933 r. oraz indywidualny z 1935 r.

Oprócz sukcesów w turniejach, uznanie zdobył również jako międzynarodowy sędzia. W latach 1951–1963 sześciokrotnie sędziował mecze o mistrzostwo świata w tym 5 razy jako sędzia główny. Poza tym, w latach 1949–1956 był autorem oficjalnych wydawnictw FIDE, poświęconych turniejom międzystrefowym i pretendentów.

Według retrospektywnego systemu Chessmetrics, najwyższy ranking osiągnął w marcu 1948 r., z wynikiem 2762 zajmował wówczas trzecie miejsce na świecie za Michaiłem Botwinnikiem i Miguelem Najdorfem.

Zmarł nagle na atak serca po rozpoczęciu turnieju w Leningradzie, w którym miał uczestniczyć.