Poprzednia

ⓘ Ulrike Maier




Ulrike Maier
                                     

ⓘ Ulrike Maier

Narciarstwo uprawiała od dzieciństwa. W wieku 12 lat przeniosła się z rodzinnego Rauris do Schladming, gdzie mieści się szkoła sportowa. W 1979 roku odniosła swój pierwszy sukces wygrywając organizowane we Włoszech zawody dla dzieci - Trofeo Topolino. W sezonie 1983/1984 została powołana do kadry narodowej, od razu zajmując drugie miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Europy, przy czym zwyciężyła też w klasyfikacji slalomu. W 1985 roku wystartowała na mistrzostwach świata juniorów w Jasnej, gdzie była między innymi szósta w gigancie i siódma w slalomie.

Pierwsze punkty w zawodach Pucharu Świata wywalczyła 9 grudnia 1984 roku w Davos, zajmując czternaste miejsce w kombinacji. Na podium zawodów tego cyklu po raz pierwszy stanęła 30 listopada 1987 roku w Courmayeur, kończąc rywalizację w slalomie na trzeciej pozycji. W zawodach tych wyprzedziły ją jedynie dwie rodaczki: Anita Wachter i Ida Ladstätter. Łącznie 20 razy stawała na podium zawodów pucharowych, odnosząc jednocześnie pięć zwycięstw: 13 grudnia 1992 roku w Vail i 16 stycznia 1993 roku w Cortina d’Ampezzo była najlepsza w supergigancie, a 28 listopada 1992 roku w Park City, 27 listopada 1993 roku w Santa Caterina i 21 stycznia 1994 roku w Mariborze triumfowała w gigantach. Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 1992/1993, kiedy zajęła piąte miejsce w klasyfikacji generalnej i drugie w klasyfikacji supergiganta. Ponadto w sezonie 1988/1989 była siódma w klasyfikacji generalnej, a w klasyfikacji kombinacji zajęła drugie miejsce.

W 1989 roku wystąpiła na mistrzostwach świata w Vail, zdobywając złoty medal w supergigancie. Wyprzedziła tam kolejną Austriaczkę, Sigrid Wolf oraz Michaelę Gerg z RFN. Na tej samej imprezie zajęła też szóste miejsce w kombinacji i ósme w gigancie. Największe sukcesy osiągnęła podczas rozgrywanych dwa lata później mistrzostw świata w Saalbach-Hinterglemm, gdzie zdobyła dwa medale. Najpierw obroniła tytuł w supergigancie, tym razem pokonując Francuzkę Carole Merle i Anitę Wachter. Kilka dni później wywalczyła srebrny medal w gigancie, rozdzielając na podium Pernillę Wiberg ze Szwecji i Niemkę Traudl Hächer. Startowała też na mistrzostwach świata w Morioce w 1993 roku, gdzie jej najlepszym wynikiem było ósme miejsce w kombinacji.

W 1988 roku wystartowała na igrzyskach olimpijskich w Calgary, zajmując między innymi szóste miejsce w gigancie i dziesiąte w slalomie. Brała też udział w rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Albertville, gdzie najlepszy wynik uzyskała w gigancie, który ukończyła na czwartej pozycji. Walkę o podium przegrała tam o 0.06 sekundy z Anitą Wachter i Diann Roffe-Steinrotter z USA, które ex aequo zajęły drugie miejsce.

Zmarła w szpitalu w Murnau am Staffelsee po fatalnym w skutkach zjeździe w zawodach Pucharu Świata w Garmisch-Partenkirchen. Przy szybkości ok. 120 km/godz. straciła równowagę, upadła i złamała kark. Początkowo uważano, że stało się to wskutek uderzenia w drewniany słupek osłaniający fotokomórkę do mierzenia międzyczasu, stąd na FIS spadły głosy krytyki. Dopiero przeprowadzona kilka miesięcy później szczegółowa analiza wypadku wykazała, że Maier nie uderzyła w słupek, tylko w znajdującą się tuż obok zaspę śnieżną.

Osierociła czteroletnią córkę Melanie. Pochowano ją w rodzinnej miejscowości Rauris.

                                     

1.1. Osiągnięcia Miejsca w klasyfikacji generalnej

  • sezon 1988/1989: 7.
  • sezon 1986/1987: 35.
  • sezon 1990/1991: 30.
  • sezon 1992/1993: 5.
  • sezon 1987/1988: 8.
  • sezon 1991/1992: 13.
  • sezon 1985/1986: 77.
  • sezon 1993/1994: 7.
  • sezon 1984/1985: 62.
                                     

1.2. Osiągnięcia Miejsca na podium w zawodach

  • Cortina d’Ampezzo – 15 stycznia 1994 supergigant – 2. miejsce
  • Park City – 28 listopada 1992 gigant – 1. miejsce
  • Schwarzenberg – 7 stycznia 1989 gigant – 2. miejsce
  • Santa Caterina – 26 listopada 1993 gigant – 3. miejsce
  • Åre – 20 marca 1993 supergigant – 2. miejsce
  • Rossland – 13 marca 1988 supergigant – 2. miejsce
  • Vail – 13 grudnia 1992 supergigant – 1. miejsce
  • Maribor – 21 stycznia 1994 gigant – 1. miejsce
  • Altenmarkt – 16 grudnia 1988 kombinacja – 2. miejsce
  • Les Menuires – 28 listopada 1988 gigant – 3. miejsce
  • Aspen – 7 marca 1988 gigant – 3. miejsce
  • Santa Caterina – 27 listopada 1993 gigant – 1. miejsce
  • Waterville Valley – 22 marca 1991 gigant – 2. miejsce
  • Schladming – 26 listopada 1988 supergigant – 2. miejsce
  • Schwarzenberg – 6 stycznia 1989 gigant – 2. miejsce
  • Courmayeur – 30 listopada 1987 slalom – 3. miejsce
  • Morzine – 26 stycznia 1992 supergigant – 2. miejsce
  • Cortina d’Ampezzo – 16 stycznia 1993 supergigant – 1. miejsce
  • Cortina d’Ampezzo – 17 stycznia 1994 supergigant – 3. miejsce
  • Saalbach-Hinterglemm – 23 marca 1988 gigant – 3. miejsce