Poprzednia

ⓘ Partia Robotnicza Zjednoczenia Marksistowskiego




Partia Robotnicza Zjednoczenia Marksistowskiego
                                     

ⓘ Partia Robotnicza Zjednoczenia Marksistowskiego

Partia Robotnicza Zjednoczenia Marksistowskiego – hiszpańska komunistyczna partia polityczna utworzona w czasie Drugiej Republiki Hiszpańskiej i najbardziej aktywna w czasie wojny domowej. Powstała w wyniku połączenia trockistowskiej Komunistycznej Lewicy Hiszpanii i Bloku Pracowników i Chłopów, wbrew woli samego Lwa Trockiego, z którym zerwała.

                                     

1. Historia

POUM powstała jako komunistyczna opozycja względem stalinizmu w 1935 roku. Jej głównymi twórcami byli Andreu Nin, pozostający pod dużym wpływem myśli Trockiego, zwłaszcza jego idei permanentnej rewolucji i Joaquín Maurín, zwolennik tzw. Prawej Opozycji. POUM była większa niż Komunistyczna Partia Hiszpanii PCE w Katalonii i regionie Walencji. Opowiadała się także przeciwko strategii Frontu Ludowego wymyślonej przez Stalina, jak również przeciwko Kominternowi. Jednakże wzięła udział w Hiszpańskim Froncie Ludowym. POUM próbowała wprowadzić w życie część swoich radykalnych postulatów będąc częścią rządu Frontu, jednak zapobiegły temu jego bardziej umiarkowane elementy składowe. Sprawiło to, iż Nin odszedł z rządu.

W czasie wojny domowej partia zaczęła zyskiwać popularność i wraz z anarchistyczną Krajową Konfederacją Pracy CNT, popierana była przez proletariat z terenów nie znajdujących się pod kontrolą oddziałów Francisco Franco. M. in. George Orwell walczył wraz z oddziałami POUM, których członków opisywał później w swoich książkach.

                                     

2. Konflikt z Frontem Ludowym

Wsparcie POUM dla Trockiego i sprzeciw wobec polityki Stalina doprowadziły do ostrego konfliktu z PCE, ciągle lojalnej względem Kominternu. Członkowie PCE oskarżali POUM o trockizm, a nawet faszyzm. Często dochodziło do prawdziwych bitew pomiędzy zwolennikami obu ugrupowań. Największe takie zajścia miały miejsce w Barcelonie w 1937 roku, kiedy to członkowie POUM zostali zaatakowani przez oddziały wojsk rządowych złożonych w większości z komunistów, w wyniku czego wywiązały się kilkudniowe walki dni majowe w Barcelonie. Doprowadziło to ostatecznie do narastającej izolacji POUM, wraz z czysto trockistowską Sekcją Bolszewicko-Leninowską. Obie organizacje zostały zmuszone do zejścia do podziemia. Gdy Nin został aresztowany i zabity, jego partia została okrzyknięta "prowokatorską" przez stalinowską propagandę. Ideologiczne podziały wewnątrz organizacji popierających Front Ludowy, wraz z osłabieniem morale, doprowadziło do zakończenia marzeń o rewolucji. Podczas gdy jedność pozwoliła zwolennikom Franco zwyciężyć w wojnie domowej, pomysły POUM i anarchistów osłabiły ekonomiczne plany wojenne Republiki. Równocześnie POUM został podobnie jak anarchiści okrzyknięty głównym wrogiem Frontu Ludowego, a tysiące jego aktywistów zginęło z rąk NKWD. Zdaniem wielu historyków, nie tylko lewicowych, zajadły atak sił radzieckich na POUM miał na celu zniszczenie partii, która nie tylko walczyła z faszystami, ale także oferowała alternatywną wizję komunizmu, niepopierającą czystek w ZSRR, ani wodzowskiego modelu partii. Istotnym czynnikiem było też powoływanie się POUM na Trockiego.

                                     

3. Związki międzynarodowe

POUM była członkiem tzw. "Biura Londyńskiego" - partii socjalistycznych, które odrzucały zarówno reformizm Drugiej Międzynarodówki, jak i promoskiewską orientację Międzynarodówki Komunistycznej. Innymi członkami Biura były Niezależna Partia Pracy Wielka Brytania, PSOP Francja czy Bund partia żydowska.