Poprzednia

ⓘ Fujara słowacka




Fujara słowacka
                                     

ⓘ Fujara słowacka

Rodzaj fletu o znacznych rozmiarach, średnio od 1.5 do 2 metrów największy znany egzemplarz mierzy 4 metry. Pochodzi z terenów zwanych Podpolaniem, tj. z otoczenia masywu górskiego Polany w środkowej Słowacji, leżącego na wschód od Zwolenia i Bańskiej Bystrzycy. Głównym ośrodkiem produkcji fujar pozostaje dziś rejon miasta Detva.

Fujara pasterska wykonywana jest zazwyczaj z drewna bzu czarnego powlekanego olejem lnianym i składa się z:

  • łącznika,
  • części dodatkowej z ustnikiem o średnicy do 3 cm.
  • części zasadniczej o średnicy do 5 cm, w jej dolnej części znajdują się trzy otwory palcowe;

Fujara pasterska nierzadko jest misternie zdobiona, zazwyczaj ornamentem roślinnym.

Gra na instrumencie wymaga przybrania postawy stojącej. Opiera się w głównej mierze na mikrotonach i przegłosach wydobywanych przy pomocy specjalnych technik gry, wśród których najbardziej charakterystyczną jest tzw. rozfuk.

W 2005 roku fujara słowacka została proklamowana Arcydziełem Ustnego i Niematerialnego Dziedzictwa Ludzkości, a w 2008 roku wpisana na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO.