Poprzednia

ⓘ Bałwochwalstwo




Bałwochwalstwo
                                     

ⓘ Bałwochwalstwo

Bałwochwalstwo, idolatria – grzech w religiach abrahamowych polegający na oddawaniu czci fałszywym bóstwom. W szerszym sensie: przywiązywanie nadmiernej wagi do spraw doczesnych kosztem Boga.

                                     

1. W Starym Testamencie

Mimo iż starożytny Wschód odznaczał się tolerancją dla różnorodnych bóstw i wierzeń, Izraelici zawsze podkreślali wyłączność swego Boga – Jahwe. W Starym Testamencie pierwsze przykazanie dekalogu Wj 20, 3; Pwt 5.7 zabrania oddawania czci innym bogom niż Jahwe Jr 7, 18. Sposobem przeciwdziałania bałwochwalstwu był zakaz sporządzania wyobrażeń i posągów Wj 20, 4-5; 20.23; Pwt 27.15. Walka z kultem obcych bogów toczyła się w okresie wędrówki do ziemi Kanaan Lb 25, 2-3, a także na zgromadzeniu w Sychem po zakończeniu pierwszych podbojów Joz 24, 2-3, 19-24. Z czasem konflikt między kultem Baalów a Jahwe nasilał się Sdz 6, 25-32. Bałwochwalstwo było potępiane przez proroków, którzy wykazywali nicość obcych bóstw i przypominali warunki Przymierza, które zakazywały czczenia idoli.

                                     

2. W Nowym Testamencie

W Nowym Testamencie bałwochwalstwo jest również wielokrotnie potępiane. Istnienie innych bóstw jest negowane 1 Kor 8.4; Ga 4.8, a oddawanie im czci jest w istocie kultem demonów 1 Kor 10, 19-21. W teologii św. Pawła pojęcie bałwochwalstwa jest poszerzone i obejmuje także chciwość Kol 3.5; Ef 5.5 rozumianą jako kult pieniądza traktowanego jak bożek, któremu ludzie służą niczym Bogu najwyższemu. Przedmiotem bałwochwalczej żądzy może być również władza Ap 13.8 i rozkosze życiowe Tt 3.3. Unikanie idolatrii jest koniecznym warunkiem zbawienia.