Poprzednia

ⓘ Witalis Ludwiczak




Witalis Ludwiczak
                                     

ⓘ Witalis Ludwiczak

Witalis Ludwiczak – polski prawnik, hokeista, olimpijczyk, wioślarz, nauczyciel akademicki i działacz społeczny. Porucznik WP i uczestnik kampanii wrześniowej. Profesor nauk prawnych związany z Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

                                     

1. Rodzina

Rodzice - Ignacy syn Jana i Salomei Pawela oraz Konstancja Kurczewska pochodzili z okolic Wrześni, ale przenieśli się do Poznania. Ojciec był krojczym krawieckim, matka zajmowała się domem. Miał czworo rodzeństwa: Rufinę Stellę 1906–2001, Zdobysława, Kazimierę i Bogdana. W 1948 ożenił się z Wiesławą Węgrzynowicz 1919-2002, dr chemii, z którego związku narodziły się córki: Anna ur. 1949, radca prawny i Ewa ur. 1951, dr fizyki. Jego stryjem był działacz społeczny - ks. Antoni Ludwiczak.

                                     

2.1. Życiorys Wykształcenie i praca zawodowa

Uczęszczał do Gimnazjum im. św. Marii Magdaleny w Poznaniu od 1920. W szkole wyróżniał się szczególnie w nauce języków obcych. Świadectwo dojrzałości otrzymał w 1929. Od 1930 studiował prawo na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego. Na czwartym roku odbył służbę wojskową 57 Pułk Piechoty w Biedrusku. W 1935 ukończył studia jako magister praw. W latach 1935-1936 odbył aplikację adwokacką i bez sukcesu starał się o posadę w Sądzie Apelacyjnym w Poznaniu. Stąd od jesieni 1936 rozpoczął pracę w urzędzie miejskim w Katowicach, gdzie szybko awansował. Publikował w "Przeglądzie Sportowym” i "Sporcie Polskim”. Jednocześnie dojeżdżał do Poznania na seminarium z prawa cywilnego u prof. Alfreda Ohanowicza. Jeszcze w 1939 ukończył doktorat Zlecenie kredytowe - art. 629 k.z., ale wybuch wojny uniemożliwił sfinalizowanie przewodu doktorskiego.

Po wyzwoleniu z obozu 30 stycznia 1945 udał się do Krakowa, gdzie na UJ został zarejestrowany jako asystent przy Seminarium Cywilistycznym Uniwersytetu Poznańskiego. W maju uzyskał asystenturę na Wydziale Prawno-Ekonomicznym UP. Wiosną 1946 otrzymał tytuł doktora. W 1950 został adiunktem i wtedy zaczął prowadzić wykład Zarys prawa prywatnego państw anglosaskich. Ze względu na nieuwzględnianie w swej twórczości marksizmu miał problemy z publikacją prac naukowych. Obok obowiązków uczelnianych pełnił również funkcję sędziego, z której zrezygnował na początku lat 50. Przez wiele lat bezskutecznie starał się o przyjęcie do zawodu adwokata, co udało się ostatecznie w 1958 do 1964.

                                     

2.2. Życiorys Aktywność sportowa

W latach 1921-1924 był bramkarzem w drużynie juniorów "Warty”. Zawodnik klubów: AZS Poznań od 1925, lekkoatleta i hokeista, Pogoni Katowice i Lechii Poznań. Mistrz Polski z 1934 trzecie miejsce w 1933.

W reprezentacji rozegrał 47 spotkań strzelając 3 bramki. Olimpijczyk, brał udział w olimpiadzie w Lake Placid 1932 i w Garmisch-Partenkirchen 1936 oraz pięciu turniejach o mistrzostwo świata.

Oprócz hokeja uprawiał także wioślarstwo. W roku 1933 reprezentując Klub Wioślarski z roku 1904 w Poznaniu zdobył tytuł Mistrza Polski w czwórkach bez sternika. W tym samym roku reprezentował Polskę w tej konkurencji na Mistrzostwach Europy w Budapeszcie.

Walczył w Armii "Kraków” w okolicach Stalowej Woli i Tomaszowa Lubelskiego, gdzie dostał się do niewoli. Najpierw przebywał w Oflagu XI A Osterode, a następnie był jeńcem Oflagu II C w Woldenbergu, gdzie przebywał do 1945.

Członek AZS Poznań i jego wieloletni prezes. Odznaczony medalem Kalos Kagathos.

Profesor zwyczajny prawa cywilnego od 1969 na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Autor ponad 60 prac naukowych.

Zmarł 17 czerwca 1988 w Poznaniu i został pochowany na cmentarzu parafialnym na Górczynie w Poznaniu.