Poprzednia

ⓘ Dzieje (Herodot)




Dzieje (Herodot)
                                     

ⓘ Dzieje (Herodot)

Dzieje – dzieło historyczne Herodota, napisane w dialekcie jońskim. Podział na dziewięć ksiąg, nazwanych imionami muz jest dziełem gramatyków aleksandryjskich i arbitralnie dzieli tok narracji. Częściowo zostało napisane wkrótce po 450 p.n.e., bowiem w tym czasie za odczytanie pochwały Aten ich mieszkańcy przyznali Herodotowi nagrodę 10 talentów.

W swym dziele Herodot wokół zasadniczej osi tematycznej walki Wschodu z Zachodem, kulminującej w wojnach grecko-perskich, grupuje wiele cennych ekskursów geograficzno-etnograficznych, dotyczących Lidii, Persji, Babiloniii, Egiptu, Scytii i innych. Konstrukcja Dziejów jest skomplikowanym złożeniem wzajemnie obejmujących się dygresji. Za źródła Dziejów posłużyły Herodotowi obserwacje własne, tradycja ustna różnych ludów i wcześniejsze teksty literackie. Nieraz przytacza wiele wersji danego zdarzenia, pozostawiając czytelnikowi możliwość wyboru.

Dużą rolę w dziele odgrywają wyrocznie i znaki boskie, a historia ludzka jest rządzona przez boskie prawa karzące upadkiem za zbytnie powodzenie hybris. Dzieło to uznaje się za pierwszą pracę historyczną, a dla późniejszych autorów, jak również współczesnych badaczy, stanowiło podstawowe źródło informacji o Grecji archaicznej, jak również o Persji i innych krajach Bliskiego Wschodu. Na język polski Dzieje przetłumaczyli Antoni Oppeln-Bronikowski i Seweryn Hammer.

                                     
  • Seweryn Hammer: Przedmowa. W: Herodot Dzieje Warszawa: Czytelnik, 2011. ISBN 978 - 83 - 07 - 03254 - 2. N.G.L. Hammond: Dzieje Grecji. Warszawa: Państwowy Instytut
  • W: Herodot Dzieje Warszawa: PWN, 1959, s. 257. III.129 - 134. W: Herodot Dzieje Warszawa: PWN, 1959, s. 259. III.135 - 138. W: Herodot Dzieje Warszawa:
  • 123. W: Herodot Dzieje Warszawa: PWN, 1959, s. 256. III.142. W: Herodot Dzieje Warszawa: PWN, 1959, s. 265. III.143 - 151. W: Herodot Dzieje Warszawa:
  • podaje Herodot od Polikratesa z Samos ani nie doznał krzywdy, ani nie usłyszał obraźliwego słowa, ani go nawet przedtem nie widział Dzieje podają
  • n.e., poprzednicy uznanego za ojca historii Herodota z Halikarnasu. Herodot nazywał ich logopoiami λογοποιοί, lp. λογοποιὸς od ποιέω tworzę Zwracali
  • 84 - 90. Herodot Dzieje III.151. Op.cit, III.160. Herodot Dzieje IV.118 - 119. Por. Herodot Dzieje V.26. Por, tamże, V.105. A.T.Olmstead, Dzieje imperium
  • Warszawa, s. 263. Joël Schmidt: 1996 Słownik mitologii greckiej i rzymskiej, Katowice, s. 186. Herodot Dzieje ks. IV, 177, Warszawa 2002, s. 283.
  • Polikratesa. Pozbawiony władzy za sprawą Aristagorasa podczas powstania jońskiego, został przywrócony do władzy przez Persów. Herodot Dzieje VI, 13
  • zamieszkiwanych przez Sagartiów terenów. Herodot Dzieje s. 405 Herodot Dzieje s. 406 Livius.org Herodot Dzieje s. 150 Inskrypcja z Behistun według Livius
  • 75 - 76. N.G.L. Hammond: Dzieje Grecji. tłum. A. Świderkówna. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1973. Herodot Dzieje tłum. S. Hammer. Warszawa: