Poprzednia

ⓘ Ludwik Bazylow




Ludwik Bazylow
                                     

ⓘ Ludwik Bazylow

Ludwik Bazylow – polski historyk, badacz dziejów Europy Wschodniej, profesor Uniwersytetu Warszawskiego oraz Wojskowej Akademii Politycznej.

                                     

1. Życiorys

Ukończył studia historyczne w 1936 i polonistyczne w 1938 roku na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie; w 1939 otrzymał w tej samej uczelni tytuł doktora historii praca pod tytułem "Starania Stefana Batorego o koronę polską" i starszą asystenturę w Katedrze Historii Polski. W latach 1940-1946 pracował w szkolnictwie i w Ossolineum, od 1946 roku na Uniwersytecie Wrocławskim, a od 1952 na Uniwersytecie Warszawskim.

W latach 1952-1956 zastępca profesora, a 1956-1961 docent na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie w 1961 roku został profesorem nadzwyczajnym, a w 1968 – zwyczajnym. Od 1961 roku był kierownikiem Katedry i Zakładu Historii Słowiańszczyzny i Europy Wschodniej UW. 1958-1966 prodziekan i dziekan Wydziału Historycznego UW. W latach 1966-1969 prorektor Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1957 był także kierownikiem Zakładu Badań Historycznych Instytutu Polsko-Radzieckiego w Warszawie. Równolegle był w latach 1975-1981 dyrektorem Instytutu Krajów Socjalistycznych Polskiej Akademii Nauk. Od 1973 przewodniczył Komisji Historycznej Polsko-Radzieckiej PAN. Członek PZPR od 1949 roku. W 1983 wybrany w skład Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Członek Rady Redakcyjnej periodyku Materiały i studia do historii prasy i czasopiśmiennictwa polskiego. Przez wiele lat był czynnym członkiem Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej ds. Kadry Naukowej, Komitetu Nauk Historycznych PAN. Był również wiceprzewodniczącym Komitetu Słowianoznawstwa oraz redaktorem naczelnym periodyku "Pamiętnik Słowiański". Przez 10 lat przewodniczył Komitetowi Głównemu Akademickiego Turnieju Znajomości Języka Rosyjskiego i Wiedzy o Kraju Rad.

Wyróżniony nagrodą Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki I stopnia czterokrotnie - 1970, 1973, 1982, 1983 oraz II stopnia 1967, a także nagrodą zespołową 1978. Otrzymał także nagrodę indywidualna Roku Nauki Polskiej 1973, nagrodę indywidualną Sekretarza Naukowego PAN 1978, nagrodą zespołową Trybuny Ludu, nagrodą im. Ludwika Waryńskiego 1983, nagrodą im. Wandy Wasilewskiej 1984. Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Złotym Krzyżem Zasługi, tytułem honorowym "Zasłużony Nauczyciel PRL". Doktor honoris causa Uniwersytetu im. Łomonosowa w Moskwie 1971. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach kwatera 39C-4-7.

Jego dorobek naukowy obejmuje blisko 300 pozycji różnego rodzaju, które dotyczą głównie historii Rosji, dziejom Słowiańszczyzny oraz historii powszechnej.

Jego synem był dziennikarz Krzysztof Bazylow.

                                     

2. Uczniowie

Do grona uczniów L. Bazylowa zalicza się takie osoby jak: Krystyna Bałabanow-Zahorska, Andrzej Ciupiński, Liliana Głuchowicz-Trzebska, Stanisław Gregorowicz, Leszek Jaśkiewicz, Jerzy Purc, Andrzej Skrzypek, Mieczysław Tanty, Liliana Trzebska, Paweł Piotr Wieczorkiewicz, Mirosław Wierzchowski.

                                     

3. Najważniejsze prace

  • Ostatnie lata Rosji carskiej. Rządy Stołypina 1972;
  • Historia Rosji, 2 tomy 1983;
  • Historia Mongolii 1981;
  • Historia powszechna 1789-1918 ;
  • Społeczeństwo rosyjskie w pierwszej połowie XIX wieku 1973;
  • Historia powszechna 1492-1648 1991.
  • Historii dyplomacji polskiej red. II tomu i autor części obejmującej lata 1900-1918 1982;
  • Polacy w Petersburgu 1984;
  • Działalność narodnictwa rosyjskiego w latach 1878-1881 1960;
  • Dzieje Rosji 1801-1917 1971;
  • Syberia 1975;
  • Polityka wewnętrzna caratu i ruchy społeczne w Rosji na początku XX wieku 1966;
  • Siedmiogród a Polska 1576-1613 1967;
  • Historia międzynarodowego ruchu robotniczego wraz z Marianem Leczykiem i Michałem Pirko; 1980;
  • Historia Rosji 1969;
  • Obalenie caratu dwa wydania i przekład serbsko-chorwacki; 1976;
  • Historia nowożytnej kultury rosyjskiej 1986;
  • Mikołaj Dobrolubow 1955;


                                     
  • Osoby o tym nazwisku: Krzysztof Bazylow polski dziennikarz i działacz sportowy Ludwik Bazylow polski historyk
  • Święty Ludwik II Niemiecki Ludwik X Kłótliwy Ludwik Walezjusz Ludwik XI Ludwik XII Ludwik XIII Ludwik XIV, Król Słońce Ludwik XV Ludwik XVI Ludwik XVII
  • Васильевич Ludwik Bazylow Ostatnie lata Rosji carskiej. Rządy Stołypina. Warszawa 1972, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, s. 335 Ludwik Bazylow Ostatnie
  • Krzysztof Andrzej Bazylow ur. 27 lipca 1945 we Lwowie, zm. 27 czerwca 2016 polski dziennikarz i działacz sportowy. Był synem prof. Ludwika Bazylowa. Przez
  • Aleksander Romanowicz Drenteln 1878 - 1880 Ludwik Bazylow Historia Powszechna 1789 - 1918, Warszawa, 1986 Ludwik Bazylow Paweł Wieczorkiewicz, Historia Rosji
  • przez Czarną Sotnię w Terijoki, zastrzelony podczas spaceru nad morzem. Ludwik Bazylow Ostatnie lata Rosji carskiej. Rządy Stołypina. Warszawa 1972, Państwowe
  • ISBN 83 - 87977 - 08 - X Ludwik Bazylow Historia Mongolii, wyd. Ossolineum, 1981, s. 49 ISBN 83 - 04 - 00608 - 1 L. Bazylow Historia Mongolii..., s. 55 56. L. Bazylow Historia
  • i życiu duchowym Mongołów na końcu znajdują się również wiersze. Ludwik Bazylow Historia Mongolii. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich Wydawnictwo
  • pozostają bliżej nieznane. Wiadomo, że w 1612 został pojmany i stracony. Ludwik Bazylow Historia Rosji. T. 1. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1985