Poprzednia

ⓘ Komunistyczna Partia Indii (Marksistowska)




Komunistyczna Partia Indii (Marksistowska)
                                     

ⓘ Komunistyczna Partia Indii (Marksistowska)

Komunistyczna Partia Indii, ang. Communist Party of India) – partia komunistyczna w Indiach. W 1964 oddzieliła się od Komunistycznej Partii Indii.

                                     

1. Historia

Założona w 1964 roku. Sformowała ją grupa rozłamowców z Komunistycznej Partii Indii. Secesjoniści sprzeciwiali się współpracy partii-matki z Indyjskim Kongresem Narodowym. Ponadto głosili hasła skrajnie lewicowe, sprzyjające maoizmowi i prochińskie. W 1967 roku zrezygnowała z programu zakładającego rewolucję chłopsko-proletariacką. W 1970 roku partię opuściła grupa ekstremistów, która założyła następnie Komunistyczną Partię Indii Marksistowsko-Leninowską. KPI Marksistowska umocniła swoje wpływy kosztem KPI. Wraz z innymi lewicowymi ugrupowaniami uczestniczy w regionalnych koalicjach znanych jako Front Lewicy.

Na lata zdominowała scenę polityczną Bengalu Zachodniego lokalnymi strukturami partii przez lata przewodził Jyoti Basu oraz Kerali E.M.S. Namboodiripad. W Bengalu Zachodnim w latach 80.–90. partia przeprowadziła śmiałą reformę rolną. W jej myśl każdy rolnik otrzymał ziemię na własność. Partia do dziś sprawuje rządy w Kerali oraz mniejszym stanie Tripura.

Sekretarzem generalnym partii jest Prakash Karat. Partia liczy około pół miliona członków.

                                     

2. Ideologia

Początkowo sprzyjała maoizmowi i przyjęła program rewolucji chłopsko-proletariackiej. Z radykalnego programu zrezygnowała w 1967 roku. Współcześnie doktryna partii nie ma wiele wspólnego z klasycznym marksizmem. Jest to komunizm w wydaniu demokratyczno-parlamentarnym. Partia zajmuje pozycje bliskie socjaldemokracji. KPI Marksistowska zaakceptowała indyjski porządek prawny i zrezygnowała z tez dotyczących rewolucji proletariackiej. Partia obok postulatów równości ekonomicznych, kładzie akcent na tolerancję, równość płci, grup etnicznych, językowych i religii. W doktrynie partii nie pojawiają się częste w ruchach marksistowskich wątki ateistyczne.