Poprzednia

ⓘ Mariusz Łapiński




                                     

ⓘ Mariusz Łapiński

Mariusz Piotr Łapiński – polski polityk, lekarz kardiolog, doktor habilitowany nauk medycznych, profesor Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, w latach 2001–2003 minister zdrowia, poseł na Sejm IV kadencji.

                                     

1. Życiorys

Studia medyczne ukończył na warszawskiej Akademii Medycznej w 1984. Stopień naukowy doktora nauk medycznych uzyskał w 1990, habilitację obronił w 1999. Pracował w Katedrze i Klinice Chorób Wewnętrznych i Nadciśnienia Tętniczego Akademii Medycznej w Warszawie. W 1990 został kierownikiem Pracowni 24-godzinnego automatycznego pomiaru ciśnienia, a w 1994 kierownikiem Kliniki Dziennej Nadciśnienia Tętniczego. Należał do inicjatorów stworzenia obu tych placówek. W 1997 pełnił funkcję doradcy ds. zdrowia premiera Włodzimierza Cimoszewicza.

W 2000 został p.o. dyrektora, a po przejściu postępowania konkursowego dyrektorem największego szpitala klinicznego w Polsce: Samodzielnego Publicznego Centralnego Szpitala Klinicznego Akademii Medycznej w Warszawie. W latach 1995–2001 z ramienia ministra skarbu państwa zasiadał w radzie nadzorczej Polfy Kutno.

Działał w Socjalistycznym Związku Studentów Polskich. W 1999 został członkiem Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Był współautorem programu partii w zakresie służby zdrowia. W wyborach parlamentarnych w 2001 uzyskał mandat poselski z listy SLD-UP z okręgu podwarszawskiego liczbą 7511 głosów. 19 października 2001 objął urząd ministra zdrowia w nowo powołanym rządzie Leszka Millera.

Był przeciwnikiem wprowadzonego przez rząd Jerzego Buzka systemu kas chorych, znajdował się w konflikcie z częścią dyrektorów m.in. z Andrzejem Sośnierzem. Jako minister zdrowia doprowadził do zastąpienia kas chorych Narodowym Funduszem Zdrowia. 7 stycznia 2004 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że podstawowe przepisy ustawy o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia pozostają sprzeczne z Konstytucją RP.

Został zdymisjonowany 17 stycznia 2003, oficjalnie z powodu treści podpisanego bez konsultacji z premierem porozumienia ze związkowcami śląsko-dąbrowskiej "Solidarności”, w którym minister zobowiązał się do wystąpienia do rządu o umorzenie pożyczki udzielonej w 2000 z budżetu kasom chorych.

Kilka miesięcy później został usunięty z SLD przez sąd partyjny po tym, jak w pobliżu siedziby partii w obecności byłego ministra i jego bliskiego współpracownika Aleksandra Naumana doszło do przepychanek pomiędzy dziennikarzem "Newsweeka” robiącym wcześniej im zdjęcia a działaczami młodzieżówki SLD. W grudniu 2003 wykluczono go z klubu parlamentarnego Sojuszu Lewicy Demokratycznej po zwołanej konferencji prasowej, na której krytykował działalność nowego ministra zdrowia Leszka Sikorskiego.

Po odejściu z SLD został członkiem Federacyjnego Klubu Parlamentarnego, w którym pełnił funkcję sekretarza. Później pozostał posłem niezrzeszonym. W 2004 sugerował, iż Marek Belka był tajnym współpracownikiem służb specjalnych PRL. W 2005 nie kandydował do parlamentu. Pełnił później funkcję wiceprzewodniczącego Krajowej Partii Emerytów i Rencistów. W 2012 powrócił do SLD.

Od czasu zakończenia wykonywania mandatu posła związany z biznesem. Zasiadał w zarządach licznych spółek prawa handlowego, w tym związanych z przemysłem farmaceutycznym. Kierował także biurem Klastra Centrum Inżynierii Biomedycznej Wojskowej Akademii Technicznej.

W 2000 otrzymał Złoty Krzyż Zasługi.