Poprzednia

ⓘ Siły Powietrzne




Siły Powietrzne
                                     

ⓘ Siły Powietrzne

Siły Powietrzne – jeden z pięciu rodzajów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, obok Wojsk Lądowych, Marynarki Wojennej, Wojsk Specjalnych i Wojsk Obrony Terytorialnej. Ich głównym zadaniem jest prowadzenie operacji mających na celu uzyskanie przewagi w powietrzu i wspieranie oddziałów innych rodzajów Sił Zbrojnych. Składają się z Wojsk Lotniczych, Wojsk Obrony Przeciwlotniczej i Wojsk Radiotechnicznych.

Prekursorem Sił Powietrznych było lotnictwo Błękitnej Armii podczas I wojny światowej. Do 1 lipca 2004 roku Siły Powietrzne nosiły nazwę Wojska Lotnicze i Obrony Powietrznej, WLOP, które z kolei utworzono 1 lipca 1990 roku przez połączenie dwóch rodzajów sił zbrojnych: Wojsk Lotniczych i Wojsk Obrony Powietrznej Kraju.

                                     

1. Historia

1990–2004

1 lipca 1990 roku ponownie połączono oba elementy, tworząc Wojska Lotnicze i Obrony Powietrznej.

Dowódcy polskich sił powietrznych

Szef Sekcji Żeglugi Napowietrznej

  • 1918 – ppłk pil. Hipolit Łossowski

Inspektorzy Wojsk Lotniczych

  • 1919-1920 – gen. bryg. pil. Gustaw Macewicz
  • 1919 – ppłk pil. Hipolit Łossowski

Dowódcy Lotnictwa w Ministerstwie Spraw Wojskowych

  • 1939 – gen. bryg. pil. Władysław Kalkus
  • 1936-1939 – gen. bryg. pil. Ludomił Rayski

Inspektorzy Obrony Powietrznej Państwa

  • 1936-1939 – gen. bryg. pil. Józef Zając
  • 1936 – gen. dyw. Gustaw Orlicz-Dreszer

Inspektorzy Polskich Sił Powietrznych

  • 1943-1944 – gen. bryg. pil. Mateusz Iżycki
  • 1943 – płk pil. Stanisław Karpiński
  • 1940-1943 – gen. bryg. pil. Stanisław Ujejski

Dowódca Lotnictwa Frontu Polskiego na Wschodzie

  • 1944-1945 – gen. dyw. pil. Fiodor Pietrowicz Połynin

Dowódca Lotnictwa WP

  • 1945-1947 – gen. broni pil. Fiodor Pietrowicz Połynin

Dowódcy Wojsk Lotniczych

  • 1950-1954 – gen. broni pil. Iwan Turkiel
  • 1947-1950 – gen. bryg. Aleksander Romeyko

Dowódcy Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju samodzielny organ dowodzenia w latach 1951-1954

  • 1952-1954 – gen. bryg. Siergiej Sazonow
  • 1951-1952 – gen. bryg. Nikołaj Trawin

Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju

  • 1956-1962 – gen. dyw. pil. Jan Frey-Bielecki
  • 1954-1956 – gen. broni pil. Iwan Turkiel

Główni Inspektorzy Lotnictwa

  • 1963-1967 – gen. dyw. pil. Jan Raczkowski
  • 1962-1963 – gen. dyw. pil. Jan Frey-Bielecki

Dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju

  • 1976-1990 – gen. broni Longin Łozowicki
  • 1967-1976 – gen. dyw. pil. Roman Paszkowski
  • 1962-1967 – gen. dyw. pil. Czesław Mankiewicz
                                     

1.1. Historia 1923–1932

W 1925 roku utworzono Oficerską Szkołę Lotnictwa w Grudziądzu, w 1927 przeniesioną do Dęblina.

Po wojnie z ZSRR przestarzałe samoloty wycofywano, a ich miejsce zajęły nowe, zakupione głównie we Francji. W latach 1924–1926 podstawowym myśliwcem został SPAD 61C1 280 sztuk, lekkimi bombowcami kolejno: Potez XV 245 sztuk, Breguet XIX 250 sztuk i Potez XXV 316 szuk, który był produkowany w Polsce na licencji. Cięższe bombowce to Farman F-68BN4 Goliath, a później Fokker F.VIIB/3m, również produkowany w Polsce. Później, na licencji czeskiej, wyprodukowano 50 samolotów Avia BH-33 pod nazwą PWS-A. Lotnictwo morskie do połowy lat trzydziestych używało francuskich łodzi latających, głównie Schreck FBA-17H, LeO H.13, LeO H.135B3 i Latham 43. Od początku lat trzydziestych lotnictwo polskie zaczęto wyposażać w samoloty polskiej konstrukcji, produkowane w Polsce. Pierwszym myśliwcem polskiej konstrukcji był następca PWS-A, samolot PWS-10, którego 80 egzemplarzy używano od 1932 roku.

                                     

1.2. Historia 1933–1938

W 1933 roku do służby weszły myśliwce PZL P.7a, wyprodukowane w liczbie około 150 sztuk, a następnie około 50 egzemplarzy PZL P.11a. W latach 1935–1936 jednostki wyposażono w myśliwce PZL P.11c około 150 sztuk. Niestety, nowoczesne w 1935 roku samoloty cztery lata później były już przestarzałe. Rozwinięcie tych konstrukcji w postaci PZL P.24 było kierowane wyłącznie na eksport. Jedynie PZL.23 Karaś 166 sztuk i PZL.37 Łoś 36 sztuk względnie odpowiadały standardom ówczesnej broni. Prototyp PZL.50 Jastrząb nie doczekał się produkcji seryjnej. Podobny los spotkał ciężkie myśliwce PZL.38 Wilk i PZL.48 Lampart.

Do 1939 roku lotnictwo zorganizowane było w 6 pułków:

  • 1 Pułk Lotniczy – Warszawa 1921–1939
  • 5 Pułk Lotniczy – Lida 1928–1939
  • 6 Pułk Lotniczy – Skniłów 1925–1939
  • 2 Pułk Lotniczy – Kraków 1921–1939
  • 4 Pułk Lotniczy – Toruń 1924–1939
  • 3 Pułk Lotniczy – Poznań 1921–1939


                                     

1.3. Historia 1939

24 sierpnia 1939 roku pułki lotnicze zlikwidowano. Eskadry przydzielono do poszczególnych armii oraz brygad. Według danych z 1 września 1939 roku ogólna liczba samolotów wojskowych lotnictwa polskiego wynosiła 745, z czego w oddziałach bojowych 400 maszyn. Pozostałe 345 stanowiło sprzęt rezerwowy.

Skład lotnictwa bojowego:

  • brygada bombowa PZL.37 Łoś
  • eskadry łącznikowe Lublin R.XIII i RWD-8 towarzyszące poszczególnym armiom
  • eskadry liniowe rozpoznawczo-bombowe PZL.23 Karaś
  • brygada pościgowa PZL P.7 i PZL P.11
  • Morski Dywizjon Lotniczy Lublin R.XIII, RWD-14 Czapla

Z wyjątkiem Łosi sprzęt ten ustępował pod każdym względem samolotom niemieckiej Luftwaffe, a eskadry łącznikowe były niemal bezbronne.

Mimo prawie ośmiokrotnej przewagi liczebnej nieprzyjaciela, w walkach powietrznych poniósł on poważne straty. Już 1 września brygada pościgowa zestrzeliła w rejonie Warszawy 14 samolotów niemieckich, a nazajutrz piloci 142. Eskadry 4. Pułk Lotniczy w rejonie Chełmży – 7. Ogółem w okresie od 1 do 17 września polscy myśliwcy zestrzelili na pewno 126 samolotów niemieckich, prawdopodobnie jeszcze 10 i uszkodzili 14. Ponadto polskie załogi bombowe zestrzeliły 11 maszyn, a artyleria przeciwlotnicza – kolejne kilkadziesiąt.

Według archiwalnych źródeł niemieckich Luftwaffe straciła bezpowrotnie w kampanii polskiej około 247 samolotów, w tym 91 w wypadkach lotniczych, a niemal tyleż zostało uszkodzonych.

Lotnictwo polskie straciło około 70% sprzętu i wielu lotników. 17 września do Rumunii przeleciały 43 samoloty P.7 i P.11 oraz część Łosi. Pomiędzy 17 a 20 września większość lotników polskich przekroczyła granicę rumuńską i węgierską.

                                     

1.4. Historia Plany na rozbudowę do roku 1942

Wobec pogarszającej się sytuacji politycznej przed wybuchem wojny, władze polskie postanowiły rozbudować lotnictwo i wprowadzić na wyposażenie nowe typy samolotów krajowej, jak i również zagranicznej produkcji.

Na wiosnę 1940 roku przewidziany był stan sił powietrznych:

  • Eskadry obserwacyjne razem ok. 250 samolotów
  • 5 eskadr wyposażonych w samoloty RWD-14 Czapla
  • 13 eskadr wyposażonych w samoloty LWS-3 Mewa
  • Eskadry rozpoznawcze razem ok. 290 samolotów
  • 4 eskadry wyposażone w samoloty PZL.46 Sum
  • 10 eskadr wyposażonych w samoloty PZL.23 Karaś
  • 6 eskadr wyposażonych w samoloty PZL. P11g Kobuz
  • Eskadry myśliwskie i pościgowe razem ok. 460 samolotów
  • 10 eskadr wyposażonych w samoloty PZL P.11c
  • 8 eskadr wyposażonych w samoloty Morane-Saulnier MS.406 francuskie
  • 2 eskadry wyposażone w samoloty PZL.50 Jastrząb
  • 4 eskadry wyposażone w samoloty Hawker Hurricane Mk.I brytyjskie
  • 9 eskadr wyposażonych w samoloty Fairey Battle Mk.I brytyjskie
  • 9 eskadr wyposażonych w samoloty PZL.37 Łoś
  • Eskadry bombowe razem ok. 220 samolotów
  • Eskadry morskie razem ok. 40 samolotów
  • 3 eskadry różnych typów w tym 6 wodnosamolotów CANT Z-506 włoskie)

Razem więc: 30 eskadr pościgowo-myśliwskich, 18 eskadr bombowych, 14 eskadr liniowych/rozpoznawczych, 18 eskadr obserwacyjnych/towarzyszących, 3 eskadry morskie.

Na rok 1942 zatem przewidziano poniższą organizację sił powietrznych uchwaloną przez KSUS / Komitet do Spraw Uzbrojenia i Sprzętu:

  • 2 eskadry współpracy
  • Lotnictwo Armijne
  • 2 eskadry liniowe
  • 2 eskadry myśliwskie
  • 1 pluton łącznikowy
  • Mobilizowane plutony łącznikowe
  • 4 eskadry liniowe
  • 8 eskadr towarzyszących
  • 5 eskadr myśliwskich
  • Lotnictwo Naczelnego Wodza rezerwa współpracy
  • Lotnictwo Samodzielne Naczelnego Wodza
  • 14 eskadr liniowych
  • 15 eskadr myśliwskich
  • 10 eskadr pościgowych
  • 18 eskadr towarzyszących
  • 21 eskadr bombowych

Razem więc: 32 eskadry pościgowo-myśliwskie, 21 eskadr bombowych, 20 eskadr liniowych/rozpoznawczych, 28 eskadr obserwacyjnych/towarzyszących, 1 pluton lącznikowy.

                                     

1.5. Historia 1940 Francja

Po upadku Polski zaczęto tworzyć nowe jednostki we Francji. Jedyną jednostką sformowaną przed atakiem Niemiec na Francję był dywizjon 1/145, wyposażony w myśliwce Caudron CR.714 przerobione na wojskowe samoloty sportowe, była to jedyna jednostka używająca tych maszyn. Polskich pilotów przydzielano do dywizjonów francuskich i tak zwanych kluczy kominowych. Latali na wielu typach maszyn, jednak najwięcej z nich na myśliwcach Morane-Saulnier MS.406.

                                     

1.6. Historia Lotnictwo ludowego Wojska Polskiego

Początki lotnictwa ludowego Wojska Polskiego sięgają 7 lipca 1943 roku, kiedy to dowódca 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki pułkownik dyplomowany Zygmunt Berling wydał rozkaz dzienny Nr 43 o sformowaniu między innymi 1 Samodzielnej Myśliwskiej Eskadry Lotniczej. Na miejsce formowania wybrano lotnisko Grigoriewskoje położone w obwodzie riazańskim na terytorium ZSRR.

20 sierpnia 1943 roku eskadrę rozwinięto do rozmiarów pułku, któremu nadano nazwę: 1 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego "Warszawa".

1 kwietnia 1944 roku przystąpiono do formowania 2 Pułku Nocnych Bombowców "Kraków”. 31 października "zorganizowano” Dowództwo Lotnictwa Frontu Wojska Polskiego. Wymieniony organ dowodzenia, z gen. Fiodorem Połyninem na czele, powstał w wyniku przemianowania radzieckiego Dowództwa 6 Armii Lotniczej.

Po zakończeniu wojny 10 maja 1945 roku, polskie lotnictwo wojskowe przebazowano z terenu Niemiec do stałych miejsc postoju w kraju. Dysponowało wówczas następującymi jednostkami:

  • 3 Dywizja Lotnictwa Myśliwskiego mp. Kutno
  • 1 Eskadra Lotnictwa Łącznikowego
  • 2 Dywizja Lotnictwa Szturmowego mp. Łódź
  • 1 Dywizja Lotnictwa Bombowego
  • 1 Mieszany Korpus Lotniczy mp. Łowicz
  • 4 Mieszana Dywizja Lotnicza mp. Bydgoszcz

Jednostki samodzielne

  • 4 Samodzielna Eskadra Lotnictwa Łącznikowego
  • 17 Pułk Lotnictwa Łącznikowego
  • 13 Pułk Lotnictwa Transportowego
  • 5 Samodzielna Eskadra Lotnictwa Łącznikowego
  • 15 Samodzielny Pułk Lotniczy
  • 12 Pułk Lotnictwa Sanitarnego
  • 6 Samodzielna Eskadra Lotnictwa Łącznikowego
  • 3 Samodzielna Eskadra Lotnictwa Łącznikowego
  • 103 Samodzielna Eskadra Lotnictwa Łącznikowego
  • 14 Samodzielny Pułk Korekcji i Zwiadu

Pod koniec 1945 roku na stanie sił powietrznych znajdowały się 643 samoloty.

Po wojnie nadal rozwijano polskie lotnictwo. Z ZSRR dostarczono bombowce Pe-2 i Tu-2 w 1950 roku oraz bombowce treningowe USB-1 i USB-2. W 1949 roku do służby wprowadzono przebudowane na bombowce treningowe samoloty transportowe Li-2sb. W 1950 roku przeszkolono pierwszych pilotów na samolotach odrzutowych Jak-17; do uzbrojenia weszły transportowce Ił-12 oraz samoloty treningowe Jak-18 i treningowe bombowce UTB-2. W 1951 roku pojawiły się pierwsze odrzutowce – Jak-23 i MiG-15 również w wersji dwumiejscowej UTIMiG-15, a w 1961 roku następca MiG-a-15 – MiG-17.

Poza dostawami z ZSRR Polska podjęła również produkcję licencyjną: MiG-ów-15 jako Lim-1, w 1952 roku i MiG-ów-15bis jako Lim-2, od 1957 roku. W 1955 roku rozpoczęto produkcję MiG-ów-17 jako Lim-5. W 1964 roku powstało krajowe rozwinięcie tego samolotu – szturmowy Lim-6bis.

Jedyny odrzutowy bombowiec, Ił-28, wszedł do służby w 1952 roku. Siedem lat później Polska otrzymała niewielką liczbę samolotów MiG-19, a w 1963 roku podstawowym samolotem myśliwskim stał się MiG-21. W 1979 roku do służby trafiła mała liczba samolotów MiG-23, a w roku 1989 – MiG-29.

Od 1949 roku podstawowym samolotem szturmowym był Ił-10 od 1951 roku również wersja treningowa UIł-10. Począwszy od roku 1965 lotnictwo szturmowe zaczęło używać odrzutowców, początkowo Su-7, następnie Su-20 1974 i Su-22 1984.

Jedyny odrzutowy samolot szkolny, PZL TS-11 Iskra, zastąpił tłokowe Junak-2 w służbie od 1952 roku, Junak-3 1954 i TS-8 Bies 1958. Następca Iskry, PZL I-22 Iryda, przez pewien czas znajdował się w małej liczbie w wyposażeniu Wojsk Lotniczych, lecz ciągłe problemy sprawiły, że wszystkie Irydy wróciły do fabryki w celu dokonania modyfikacji i obecnie nie znajdują się w wyposażeniu wojska.

Od 1951 roku funkcję samolotu wielozadaniowego spełniał Jak-12, w 1955 roku dołączył do niego An-2, a później również Wilga-35P.

Samoloty transportowe i pasażerskie to kolejno: Ił-14 od 1955 roku, Ił-18 1961, An-12B 1966, An-26 1972, Jak-40 1973 i Tu-154.

W okresie powojennym polskie lotnictwo zostało również wyposażone w śmigłowce: wielozadaniowy SM-1 licencja Mi-1 od 1956 roku, wielozadaniowy Mi-4 od 1958 roku, wielozadaniowy SM-2 od 1960 roku, Mi-2 i Mi-8 później również Mi-17 od 1968 roku, a także szturmowy Mi-24 od 1976 roku. W użyciu znalazły się również amfibijny Mi-14 i ciężki transportowy Mi-6.

W 1954 Wojska Lotnicze połączono z Wojskami Obrony Powietrznej Kraju, tworząc Wojska Lotnicze i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju. Nowa formacja skupiała zarówno jednostki lotnicze, jak i przeciwlotnicze. W 1962 rozdzielono je ponowie na Wojska Lotnicze i Wojska Obrony Powietrznej Kraju jako odrębne rodzaje sił zbrojnych. Ta struktura funkcjonowała nieprzerwanie przez 28 lat.



                                     

1.7. Historia 1990–2004

1 lipca 1990 roku ponownie połączono oba elementy, tworząc Wojska Lotnicze i Obrony Powietrznej.

                                     

1.8. Historia 2004-2010

W roku 2006 do uzbrojenia weszły dwa nowe typy maszyn: na początku roku lekki śmigłowiec PZL SW-4, 9 listopada zaś – pierwsze samoloty F-16C/D, które w przetargu na myśliwiec wielozadaniowy pokonały Gripena i Mirage’a 2000.

16 stycznia 2009 roku wycofano ze służby ostatni z 12 samolotów transportowych An-26. 24 marca przekazano pierwszy z pięciu samolotów transportowych C-130 Hercules.

Po 10 kwietnia 2010 roku Ministerstwo Obrony Narodowej wyczarterowało na cztery lata dwa samoloty Embraer 175 od PLL LOT do przewozu najważniejszych osób w państwie; samoloty te są cywilne, obsługują je cywile i nie są oznaczone szachownicą lotniczą.

                                     

1.9. Historia Po 2011

W 2011 r. wykonano prace, których celem było poprawienie bezpieczeństwa wykonywania zadań lotniczych oraz optymalizacja szkolenia. Wdrożone zostały działania naprawcze i profilaktyczne, którymi objęte zostały wszystkie jednostki organizacyjne lotnictwa Sił Powietrznych oraz pozostałych Rodzajów Sił Zbrojnych. Przeprowadzono gruntowną analizę wszystkich dokumentów normujących szkolenie lotnicze, opracowane nowe dokumenty oraz wprowadzono szereg poprawek i uzupełnień do programów i instrukcji. Zmieniono także organizację bezpieczeństwa i ubezpieczenia lotów podnosząc standard funkcjonowania lotnisk. Pracę nad systemem problematyki bezpieczeństwa zostały zwieńczone opracowaniem czterech dokumentów: "Regulaminu Lotów RL 2010", "Instrukcji Organizacji Lotów 2010", "Instrukcji Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP" oraz "Instrukcji organizacji lotniczej łączności radiowej Sił Zbrojnych RP – wydanie II". Dokonano zmian zapisów w instrukcjach użytkowania statków powietrznych, dotyczących ich doposażenia w nowe urządzenia i agregaty. Wprowadzono codzienny nadzór nad pracą służb Hydrometeoroligcznej Sił Zbrojnych RP. Zakończono rozbudowę sieci WAN Meteo – RL.

Przeprowadzono ćwiczenie Sił Powietrznych pod kryptonimem "Orzeł-11", które odbyło się we wrześniu 2011 r. Zasadniczym celem ćwiczenia było przygotowanie dowództw oraz jednostek Sił Powietrznych do realizacji działań bojowych w ramach wydzielonego Komponentu Powietrznego, a także jego zabezpieczenia i wsparcia podczas prowadzenia połączonej operacji obronnej kraju. Ćwiczenie odbyło się przy współdziałaniu z Komponentem Lądowym i Morskim, Inspektoratem Wsparcia Sił Zbrojnych, Żandarmerią Wojskową oraz Polską Agencją Żeglugi Powietrznej. Przeprowadzono je na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej z wykorzystaniem ośrodków poligonowych w Ustce, Nadarzycach, Drawsku Pomorskim, na poligonach morskich znajdujących się w strefie obrony Marynarki Wojennej oraz w jednostkach uczestniczących.

Siły Powietrzne współorganizowały, największe w Polsce pokazy lotnicze Radom Air Show 2011, z udziałem samolotów wojskowych i cywilnych z całego świata. W pokazach wzięło udział 160 statków powietrznych, w tym 116 w pokazie dynamicznym, a 44 w statycznym. Łącznie zaprezentowano 261 lotników i 57 statków powietrznych.

Nastąpiła certyfikacja Komponentu Lotniczego "Jastrząb" składający się z czterech samolotów F-16 Jastrząb, personelu obsługi oraz ochrony wojsk, jako Siły Zdolne do Przerzutu w ramach operacji NATO. Komponent lotniczy musiał przejść certyfikację według programu TACEVAL. Program ten ma za zadanie zweryfikowanie zdolności do podjęcia działań bojowych przez okres wyznaczony przez dowództwo NATO, w warunkach ograniczonej pomocy ze strony państwa-gospodarza.

Kurs szkoleniowo-metodyczny kierowniczej kadry lotnictwa Sił Zbrojnych RP "Zlot 2011", który odbył się w październiku 2011 r. Celem było kreślenie roli dowódców poszczególnych szczebli dowodzenia podczas realizacji zadań, ocena poziomu umiejętności pilotażowych i bojowych kierowniczej kadry lotnictwa Sił Zbrojnych RP.

2 września 2016 roku ogłoszone zostały dwa niezależne procedury przetargowe przez Inspektorat Uzbrojenia MON celem pozyskania samolotów do przewozu VIP-ów. Celem zakupu są trzy średnie maszyny, w tym jedna używana i dwie nowe. Wymagana liczba miejsc wynosi nie mniej niż 65 foteli, zasięg minimalny 5500 kilometrów, loty transatlantyckie bez międzylądowania z minimum 30 pasażerami, w konfiguracji do przewozu VIP-ów, posiadanie systemów łączności niejawnej, obrony i ochrony. Samoloty używane mają mieć silniki nie starsze niż 5 lat, a liczbę miejsc w średnich maszynach nie mniejszą niż 132. Zasięg samolotów przy pełnym obciążeniu ma pozwolić na przelot nad Atlantykiem z międzylądowaniem.

W październiku 2016 roku zdecydowano, że przetarg na dwa małe samoloty dla VIP-ów wygrywa Gulfstream G550, gdyż druga oferta nie spełnia wymogów. W dniu 15 listopada 2016 roku Szef IU MON gen. bryg. Adam Duda i Jeffrey Crosby, reprezentujący przedsiębiorstwo Gulfstream Aerospace, podpisali umowę na dostawę maszyn.

21 czerwca 2017 roku pierwsza maszyna Gulfstream G550 wylądowała na Lotnisku Chopina w Warszawie i została przekazana 1. Bazie Lotnictwa Transportowego. Samolot otrzymał imię "Książę Józef Poniatowski”. Następny samolot, o imieniu "Generał Kazimierz Pułaski”, został odebrany 29 lipca 2017 roku na lotnisku w Bydgoszczy.

31 stycznia 2020 roku w Dęblinie, szef MON podpisał umowę na zakup 32 wielozadaniowych samolotów piątej generacji F-35 dla Sił Powietrznych. Wartość umowy wynosi 4.6 mld USD. Jej przedmiotem jest dostawa 32 samolotów F-35A wraz z pakietem szkoleniowym i logistycznym.



                                     

1.10. Historia Dowódcy polskich sił powietrznych

Szef Sekcji Żeglugi Napowietrznej

  • 1918 – ppłk pil. Hipolit Łossowski
                                     

1.11. Historia Inspektorzy Wojsk Lotniczych

  • 1919-1920 – gen. bryg. pil. Gustaw Macewicz
  • 1919 – ppłk pil. Hipolit Łossowski
                                     

1.12. Historia Szefowie Departamentu Żeglugi Powietrznej

  • 1926-1936 – gen. bryg. pil. Ludomił Rayski
  • 1923-1924 – gen. bryg. pil. François-Lèon Leveque
  • 1924-1926 – gen. bryg. pil. Włodzimierz Zagórski
  • 1920-1923 – gen. bryg. pil. Gustaw Macewicz
                                     

1.13. Historia Dowódcy Lotnictwa w Ministerstwie Spraw Wojskowych

  • 1939 – gen. bryg. pil. Władysław Kalkus
  • 1936-1939 – gen. bryg. pil. Ludomił Rayski
                                     

1.14. Historia Inspektorzy Obrony Powietrznej Państwa

  • 1936-1939 – gen. bryg. pil. Józef Zając
  • 1936 – gen. dyw. Gustaw Orlicz-Dreszer
                                     

1.15. Historia Inspektorzy Polskich Sił Powietrznych

  • 1943-1944 – gen. bryg. pil. Mateusz Iżycki
  • 1943 – płk pil. Stanisław Karpiński
  • 1940-1943 – gen. bryg. pil. Stanisław Ujejski
                                     

1.16. Historia Dowódca Lotnictwa Frontu Polskiego na Wschodzie

  • 1944-1945 – gen. dyw. pil. Fiodor Pietrowicz Połynin
                                     

1.17. Historia Dowódca Lotnictwa WP

  • 1945-1947 – gen. broni pil. Fiodor Pietrowicz Połynin
                                     

1.18. Historia Dowódcy Wojsk Lotniczych

  • 1950-1954 – gen. broni pil. Iwan Turkiel
  • 1947-1950 – gen. bryg. Aleksander Romeyko
                                     

1.19. Historia Dowódcy Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju samodzielny organ dowodzenia w latach 1951-1954

  • 1952-1954 – gen. bryg. Siergiej Sazonow
  • 1951-1952 – gen. bryg. Nikołaj Trawin
                                     

1.20. Historia Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju

  • 1956-1962 – gen. dyw. pil. Jan Frey-Bielecki
  • 1954-1956 – gen. broni pil. Iwan Turkiel
                                     

1.21. Historia Główni Inspektorzy Lotnictwa

  • 1963-1967 – gen. dyw. pil. Jan Raczkowski
  • 1962-1963 – gen. dyw. pil. Jan Frey-Bielecki
                                     

1.22. Historia Dowódcy Wojsk Lotniczych

  • 1972-1976 – gen. dyw. pil. Henryk Michałowski
  • 1967-1972 – gen. dyw. pil. Jan Raczkowski
  • 1976-1983 – gen. dyw. pil. Tadeusz Krepski
  • 1989-1990 – gen. dyw. pil. Jerzy Gotowała
  • 1983-1989 – gen. dyw. pil. Tytus Krawczyc
                                     

1.23. Historia Dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju

  • 1976-1990 – gen. broni Longin Łozowicki
  • 1967-1976 – gen. dyw. pil. Roman Paszkowski
  • 1962-1967 – gen. dyw. pil. Czesław Mankiewicz
                                     

1.24. Historia Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej po scaleniu WOPK i Wojsk Lotniczych w 1990 roku

  • 1995-1999 – gen. dyw. Kazimierz Dziok
  • 2002-2004 – gen. broni pil. Ryszard Olszewski
  • 1999-2002 – gen. broni pil. Andrzej Dulęba
  • 1990-1995 – gen. broni pil. Jerzy Gotowała
                                     

1.25. Historia Dowódcy Sił Powietrznych zmiana nazwy z WLOP na Siły Powietrzne 1 lipca 2004 r.

  • 2007-2010 – gen. broni pil. Andrzej Błasik
  • 2010-2013 – gen. broni pil. Lech Majewski
  • 2004-2005 – gen. broni pil. Ryszard Olszewski
  • 2005-2007 – gen. broni pil. Stanisław Targosz
                                     

1.26. Historia Inspektorzy Sił Powietrznych III Rzeczypospolitej Polskiej

  • płk/gen. bryg. pil. Cezary Wiśniewski 18 listopada 2016 – 17 kwietnia 2017
  • cz.p.o. gen. bryg. pil. Jacek Pszczoła 6 września 2018 – 19 października 2018
  • gen. bryg./gen. dyw. pil. Jacek Pszczoła 19 października 2018 – nadal
  • gen. dyw. pil. Jan Śliwka 1 stycznia 2014 – 27 stycznia 2016
  • gen. bryg. pil. Tomasz Drewniak 28 stycznia 2016 – 17 listopada 2016
  • cz.p.o. gen. bryg. pil. Mirosław Jemielniak 18 kwietnia 2017 – 6 września 2018
                                     

2. Podstawy prawne

Podstawami prawnymi utworzenia powietrznego segmentu polskich Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej są Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej oraz akty prawne niższego rzędu, w tym przede wszystkim ustawa o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 listopada 1967 r. Dziennik Ustaw z 2012 roku poz. 461. Zgodnie z artykułem 3 ust. 3 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP, w skład Sił Zbrojnych wchodzą jako ich rodzaje: Wojska Lądowe, Siły Powietrzne, Marynarka Wojenna i Wojska Specjalne, zaś na podstawie art. 3 ust 4a tej samej ustawy, Siłami Powietrznymi dowodzi Dowódca Sił Powietrznych. Przepis ten nie narusza jednak postanowień prawa w zakresie cywilnego zwierzchnictwa nad Siłami Zbrojnymi przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, sprawowanego za pośrednictwem Ministra Obrony. Ustawa z 21 czerwca 2013 r. o zmianie ustawy o urzędzie Ministra Obrony Narodowej oraz niektórych innych ustaw zlikwidowała stanowisko Dowódcy Sił Powietrznych. Od 1 stycznia 2014 r. dowódcami rodzajów Sił Zbrojnych są Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych i Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych, którym podlegają poszczególne jednostki wojskowe SP.

                                     

3. Dowództwo

  • dowódca – gen. broni pil. Lech Majewski
  • szef sztabu – gen. bryg. Jerzy Fryczyński
  • zastępca dowódcy – szef szkolenia – gen. dyw. pil. Sławomir Kałuziński
                                     

4. Uzbrojenie i wyposażenie

Podstawowymi rodzajami uzbrojenia Sił Powietrznych jest amunicja służąca do zwalczania z powietrza celów powietrznych oraz do zwalczania celów lądowych.

Użytkownicy również szukali:

siły powietrzne jednostki, siły powietrzne mundur,

...
...
...