Poprzednia

ⓘ Jurij Awerbach




Jurij Awerbach
                                     

ⓘ Jurij Awerbach

Jurij Awerbach, ros. Юрий Львович Авербах – rosyjski szachista, sędzia klasy międzynarodowej, dziennikarz i publicysta, arcymistrz od 1952, pretendent do tytułu mistrza świata w szachach.

                                     

1. Kariera szachowa

W latach 50. XX wieku był czołowym zawodnikiem świata. Największym sukcesem Awerbacha było zajęcie V miejsca na turnieju międzystrefowym w Sztokholmie w roku 1952 i awans do turnieju pretendentów w Zurychu w roku 1953. W turnieju tym z wynikiem 13½ pkt z 28 partii zajął X miejsce, co odpowiadało wówczas jedenastej pozycji na świecie. W turnieju międzystrefowym wystąpił ponownie w roku 1958, ale w Portoroż nie zdołał powtórzyć sukcesu ze Sztokholmu i nie awansował do kolejnego etapu zmagań o szachową koronę w turnieju tym zajął VIII lokatę.

W roku 1954 zanotował kolejny bardzo udany występ, zwyciężył w rozegranych w Kijowie XXI mistrzostwach ZSRR. Na podium mistrzostw kraju stanął jeszcze raz, w roku 1956, zajmując po dogrywce II miejsce za Markiem Tajmanowem, a przed Borysem Spasskim. Do innych jego sukcesów indywidualnych należą:

  • I-II m. w Moskwie 1962,
  • I-III m. w Dżakarcie 1979.
  • I m. w Rio de Janeiro 1965,
  • I m. w mistrzostwach Moskwy 1949; 1950, I-II,
  • I m. w Adelaide 1960,
  • III m. w Mar del Placie 1965, za Miguelem Najdorfem i Leonidem Steinem,
  • I-II m. w Polanicy-Zdroju,
  • I-II m. w Dreźnie 1956, wspólnie z Ratmirem Chołmowem,
  • II-III m. w Hastings 1959/60, za Svetozarem Gligoriciem,
  • I m. w Dżakarcie 1956 i 1960,
  • I-II m. w Bukareszcie 1971, wspólnie z Arturem Henningsem,
  • I m. w Wiedniu 1961,

Dwukrotnie reprezentował barwy Związku Radzieckiego na drużynowych mistrzostwach Europy w latach 1957 i 1965, w obu startach zdobywając złote medale.

Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 lipca 1971 r., z wynikiem 2550 punktów dzielił wówczas 32-37. miejsce na światowej liście FIDE. Retrospektywny system rankingowy Chessmetrics najwyższą punktację i najwyższe miejsce przypisuje mu w lutym 1957 r. 8 m. na świecie z wynikiem 2715 punktów.

W 1959 r. Międzynarodowa Federacja Szachowa przyznała mu tytuł sędziego klasy międzynarodowej. Poza grą i sędziowaniem, Awerbach wiele czasu poświęcał pracy publicystycznej i dziennikarskiej. Pod jego redakcją ukazała się w latach 1956–1962 trzyczęściowa praca zbiorowa o końcowej grze szachowej w latach 1983–1987 Awerbach wziął udział w reedycji tej encyklopedii końcówek, wydanej w pięciu tomach. W latach 1958–1991 był dziennikarzem lub redaktorem naczelnym następujących czasopism szachowych: Szachmatnyj biuleteń, Szachmaty w SSSR, Szachmatnaja Moskwa oraz Szachmatnaja szkoła. W latach 1971–1977 zajmował stanowisko przewodniczącego federacji szachowej Związku Radzieckiego. Jest autorem popularnego systemu w obronie królewsko-indyjskiej:

1.d4 Sf6 2.c4 g6 3.Sc3 Gg7 4.e4 d6 5.Ge2 0-0 6.Gg5

System charakteryzuje się tym, iż białe rozwijają swoje gońce na e2 i g5, a po zablokowaniu centrum rozpoczynają atak pionkami h i g.

W 1981 r. został odznaczony Orderem Przyjaźni Narodów.

                                     

2. Wybrane publikacje

  • Chess Tactics for Advanced Players, 1985, ​ISBN 0-87568-218-9 ​
  • Comprehensive Chess Endings 3: Queen Endings, 1986, ​ISBN 0-08-026904-4 ​
  • Comprehensive Chess Endings 4: Pawn Endings, 1987, ​ISBN 0-08-032043-0 ​
  • Comprehensive Chess Endings 2: Bishop vs Knight Endings, Rook vs Minor Piece Endings, 1985, ​ISBN 0-08-026901-X ​
  • Comprehensive Chess Endings 5: Rook Endings, 1987, ​ISBN 0-08-032048-1 ​
  • Comprehensive Chess Endings 1: Bishop Endings, Knight Endings, 1983, ​ISBN 0-08-026900-1 ​
  • Chess Endings: Essential Knowledge, 1966 & 1993, ​ISBN 1-85744-022-6 ​.