Poprzednia

ⓘ Franciszek Borówka-Borowiecki




                                     

ⓘ Franciszek Borówka-Borowiecki

Od siódmego roku życia uczył się gry na skrzypcach, a potem też na wiolonczeli. Buł lutnikiem samoukiem. W 1901 zbudował swoje pierwsze skrzypce w Zawierciu. Instrument ten oglądał Stanisław Barcewicz i ocenił go bardzo wysoko. Z czasem wyspecjalizował się w renowacji starych, w tym włoskich, instrumentów i od 1909 prowadził własną pracownię lutniczą w Częstochowie. Na częstochowskiej Wystawie Przemysłowej zdobył brązowy medal. Następnie przeprowadził się do Lublina i tam działał do końca życia. Tworzył instrumenty dla takich lutników jak bracia Kruźnińscy, M. Kanich i Józef Rymwid-Mickiewicz. Zarzucił proceder kopiowania wzorów włoskich i stworzył własny model oparty na konwencji Stradivariusa. W miejsce ślimaka wprowadzał częstokroć rzeźbione główki. Używał lakiery w odcieniach od bursztynowego do ciemnowiśniowego.

                                     

1. Osiągnięcia

Eksponował swe instrumenty na licznych wystawach, w tym odnosił sukcesy:

  • Powszechna Wystawa Krajowa 1929: dwa złote medale za skrzypce i wiolonczelę,
  • Ogólnopolski Konkurs Instrumentów Smyczkowych w Krakowie 1936: I nagroda i Wielki Medal za kwartet, I nagroda za skrzypce,
  • Międzynarodowy Konkurs im. Królowej Elżbiety w Liège 1954.

Zbudował ponad sto skrzypiec, po piętnaście altówek i wiolonczel, a także dwa kontrabasy. Był jednym z członków-założycieli Związku Polskich Artystów Lutników.

Użytkownicy również szukali:

...
...
...