Poprzednia

ⓘ Tomasz Romer




Tomasz Romer
                                     

ⓘ Tomasz Romer

Tomasz Eugeniusz Romer – polski lekarz endokrynolog, profesor doktor habilitowany, kapitan jachtowy, b. radny m. st. Warszawy. Wnuk geografa Eugeniusza Romera, syn inżyniera Edmunda Romera.

                                     

1. Wykształcenie i kariera zawodowa

Ukończył studia medyczne na Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach w 1957 r., po czym pracował na tej uczelni w Zakładzie Patofizjologii jako asystent. W 1960 r. przeniósł się do Akademii Medycznej w Łodzi, gdzie w 1964 r. uzyskał tytuł doktora nauk medycznych. W 1969 r. habilitował się u profesora Tadeusza Pawlikowskiego. Tytuł profesora nadano mu w roku 1985.

Na Uniwersytecie Medycznym w Łodzi pracował kolejno jako starszy asystent, adiunkt 1960–1971, docent 1971–1976; ordynator oddziału Pediatrycznego Kliniki Endokrynologii Instytutu Endokrynologii 1965–1971 i 1973–1976. W latach 1971–1972 przebywał w Libii, gdzie pełnił funkcje ordynatora oddziału w Szpitalu Dziecięcym w Bengazi. W roku 1976 podjął pracę w nowo utworzonym Instytucie Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie, gdzie był organizatorem, a następnie kierownikiem Kliniki Endokrynologii, Poradni Endokrynologicznej i Pracowni Antropologicznej. W CZD pracował do roku 2003, kiedy to przeszedł na emeryturę. Obecnie prowadzi prywatną praktykę lekarską w zakresie endokrynologii.

W trakcie aktywności zawodowej odbył następujące staże naukowe i kliniczne: w Zakładzie Wzrostu i Rozwoju Uniwersytetu Londyńskiego jako stypendysta British Council u prof. J. Tannera 1970; na Uniwersytecie Wirginii w Charlottesville w USA, u prof. R. Blizzarda, jako profesor wizytujący 1988 oraz w St. Bartholomew’s Hospital w Londynie w Wielkiej Brytanii u prof. M. Savage, jako profesor wizytujący 1994/95.

Tomasz Romer jest założycielem Polskiego Towarzystwa Endokrynologów Dziecięcych 1993; zorganizował w Warszawie w roku 1999 Międzynarodową Konferencję Europejskiego Stowarzyszenia Pediatrów Endokrynologów European Society for Paediatric Endocrinology – ESPE.

                                     

2. Osiągnięcia

Programy naukowo-badawcze

  • współudział wraz z Uniwersytetem Karoliny Północnej w USA w pierwszym na świecie leczeniu preparatem IGF-I chorego z karłowatością spowodowaną opornością na hormon wzrostu 1990–1992;
  • uzyskanie czynności wydzielniczej hormonu wzrostu u pacjentów z całkowitą niewydolnością, przez zastosowanie długotrwałego leczenia neurohormonem GHRH – czynnikiem uwalniającym hormon wzrostu 1990;
  • wprowadzenie leczenia wrodzonego przerostu nadnerczy w okresie prenatalnym 1988;
  • wprowadzenie leczenia hormonem wzrostu zespołu Turnera 2000
  • zastosowanie u chorych z niedoczynnością przysadki w zakresie hormonu wzrostu i gonadotropin leczenia metodą pulsacyjnego podawania neurohormonu GnRH 1987;
  • wprowadzenie w Polsce nowoczesnego rozpoznawania i leczenia zaburzeń wzrostu, w tym leczenia hormonem wzrostu 1964,

Publikacje naukowe

Tomasz Romer opublikował ponad 200 prac naukowych, w tym monografii, podręczników, a także rozdziałów w podręcznikach pediatrii, nadciśnienia tętniczego i andrologii. Był redaktorem kilku prac zbiorowych i tłumaczeń wydawnictw obcojęzycznych. Ponadto zamieścił wiele oryginalnych artykułów i notatek w czasopismach polskich i zagranicznych. Ważniejsze publikacje to:

  • Choroby kory nadnerczy redakcja tłumaczenia z jęz. rosyjskiego wspólnie z Michałem A. Żukowskim PZWL Warszawa 1987, ISBN 83-200-1136-1
  • Zaburzenia wzrastania i dojrzewania płciowego. Medical Tribune Polska, 2011, ISBN 9788362597246
  • Zaburzenia wzrostu PZWL Warszawa 1979, ​ISBN 83-200-0018-1 ​
  • Zaburzenia hormonalne u dzieci i młodzieży praca zbiorowa pod red. T. Romera Omnitech Press 1993, ISBN 83-85262-20-2
  • Endokrynologia kliniczna dla ginekologa, internisty i pediatry praca zbiorowa pod red. T. Romera Springer PWN, Warszawa 1998, ISBN 83-86637-07-2

Publikacje popularne

  • "Śmiałym” do Rio Wydawnictwo Morskie, Gdańsk 1966 seria Miniatury Morskie, zeszyt nr 115
  • Tomasz Romer Medycyna spod żagla. Poznaj Świat, Warszawa 1967, T 15, nr 3, s. 10-12

Członkostwo w towarzystwach naukowych

  • Rady Redakcyjne czasopism naukowych: Hormones Ateny, Endokrynologia Polska Warszawa, Klinika Pediatryczna Warszawa, Endokrynologia Pediatryczna Lublin, Medycyna Praktyczna Kraków.
  • Europejskie Stowarzyszenie Pediatrów Endokrynologów ESPE od 1985; prezes 1998–99;
  • Rada Naukowa: Instytutu Pediatrii 1971–1973 oraz Instytutu Endokrynologii 1975–2005 Akademii Medycznej w Łodzi
  • Polskie Towarzystwo Endokrynologiczne, członek od 1958 roku, sekretarz 1971–73, przewodniczący Oddziału Łódzkiego 1975–1976, Główna Komisja Rewizyjna 1981–88, Zarząd Główny 1999–2005;
  • Komisja Endokrynologii Wieku Rozwojowego Komitetu Rozwoju Człowieka Polskiej Akademii Nauk 1974–2003;
  • Rada Naukowa Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie 1978–1990,
  • Rada Naukowa Centralnego Laboratorium Surowic i Szczepionek 1980–1984.
  • Polskie Towarzystwo Endokrynologów Dziecięcych, przewodniczący 1993–2001 wiceprzewodniczący 2002–2005.

Nagrody, odznaczenia

  • Odznaczenie "Wybitny Klinicysta” Outstanding Clinicians Award Europejskiego Stowarzyszenia Pediatrów Endokrynologów 2014
  • Medal im. prof. Tadeusza Pawlikowskiego za wybitne zasługi dla endokrynologii wieku rozwojowego 1997
                                     

3. Praca społeczna i aktywność sportowa

W roku 1984 został wybrany na radnego w dzielnicy Warszawa Praga-Południe, gdzie sprawował funkcję przewodniczącego Komisji Zdrowia Dzielnicowej Rady Narodowej Praga-Południe w latach 1984–88. W latach 1988 – 1992 zasiadał w Komisji Zdrowia Stołecznej Rady Narodowej w Warszawie.

W roku 1963 ukończył Studium Filmu Naukowego i Dydaktycznego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej i Filmowej w Łodzi, jego pracą dyplomową był film Lekomania.

W latach studenckich uprawiał taternictwo. Jest założycielem i pierwszym komandorem Akademickiego Klubu Żeglarskiego w Łodzi.

Posiada patent kapitana jachtowego oraz instruktora żeglarstwa. W latach 1965–1966 brał udział jako I oficer i lekarz w żeglarsko-naukowej wyprawie na jachcie SY Śmiały do Ameryki Południowej, zorganizowanej przez Polskie Towarzystwo Geograficzne, podczas której prowadził naukowe badania medyczne. Opublikował z niej relację w serii Miniatur Morskich pt. "Śmiałym” do Rio 1966.