Poprzednia

ⓘ Konstantin Stoiłow




Konstantin Stoiłow
                                     

ⓘ Konstantin Stoiłow

Konstantin Stoiłow Konstantinow – bułgarski prawnik i polityk, przywódca Partii Narodowej, deputowany do Zwyczajnego Zgromadzenia Narodowego 1., 2. 4., 5., 6., 8., 9., 10. oraz Wielkiego Zgromadzenia Narodowego 1., 2. i 3. kadencji, minister sprawiedliwości, spraw wewnętrznych, finansów, spraw zagranicznych i wyznań religijnych, dwukrotnie premier Bułgarii.

                                     

1.1. Życiorys Wykształcenie i praca zawodowa

Urodził się w zamożnej rodzinie Stoiła Konstantinowa i Marii z d. Morawenowej. Podstawową edukację odebrał w rodzinnym Płowdiwie, następnie kształcił się w amerykańskiej szkole Robert College w Stambule. Odbył studia prawnicze w Paryżu, na uniwersytecie w Heidelbergu w 1877 obronił pracę doktorską. Następnie powrócił do ojczyzny i w 1878 podjął pracę w Sądzie Okręgowym w Płowdiwie. W styczniu 1879 przeniósł się do Sofii i objął stanowisko przewodniczącego Sądu Okręgowego. Brał udział w przygotowaniu konstytucji tyrnowskiej. Po objęciu władzy przez księcia Aleksandra I Battenberga pełnił funkcję jego osobistego sekretarza, a następnie kierował gabinetem politycznym księcia.

                                     

1.2. Życiorys Kariera polityczna

W 1881 objął po raz pierwszy stanowisko ministra spraw zagranicznych. W październiku 1881 przerwał karierę polityczną i odbył służbę wojskową w 2 pułku kawalerii w Szumenie. Dosłużył się stopnia podporucznika. Pod koniec 1882 ponownie stanął na czele resortu spraw zagranicznych. Z powodu konfliktów z rosyjskimi doradcami po dwóch miesiącach został zmuszony do dymisji. Jako przedstawiciel Bułgarii podpisywał międzynarodową konwencję kolejową, zakładającą budowę linii kolejowej z Wiednia do Stambułu przez terytorium Bułgarii. W 1883 objął stanowisko ministra sprawiedliwości w rządzie Dragana Cankowa, ale zrezygnował po trzech miesiącach. Po dymisji podjął pracę w zawodzie adwokata, w tym czasie został przyjęty do Bułgarskiego Towarzystwa Literackiego.

W 1885 wziął udział w wojnie serbsko-bułgarskiej jako dowódca oddziału kawalerii. Za swoją postawę został odznaczony Orderem Waleczności 4 kl. Po obaleniu ks. Aleksandra w 1886 przejmuje na krótko kierownictwo resortu spraw zagranicznych, a następnie resortu sprawiedliwości. W 1886 został wybrany przez Wielkie Zgromadzenie Narodowe członkiem trzyosobowej delegacji, która miała znaleźć odpowiedniego kandydata na tron bułgarski. W 1887 negocjował z Ferdynandem Koburgiem warunki objęcia przez niego tronu bułgarskiego. W sierpniu 1888 udał się do Europy Zachodniej próbując przekonać tamtejszych polityków, co do konieczności przeprowadzenia reform w Macedonii.

W 1894 po dymisji Stefana Stambołowa, Stoiłow otrzymał od księcia misję sformowania nowego rządu. Utworzył gabinet koalicyjny z liberałów i konserwatystów, ale wkrótce rozpoczął tworzenie własnego ugrupowania politycznego - Partii Narodowej. Stoiłow założył czasopismo Мир Pokój – organ partii, był też jego pierwszym redaktorem naczelnym. Po zwycięstwie w wyborach parlamentarnych 1894 utworzył nowy rząd, w którym objął funkcję premiera i ministra spraw wewnętrznych. W okresie pięciu lat sprawowania urzędu koncentrował się na sprawach macedońskich i zachowania wpływów bułgarskich w tej części Imperium Osmańskiego. Drugim jego obszarem zainteresowań była rozbudowa infrastruktury komunikacyjnej państwa bułgarskiego. Kiedy Zgromadzenie Narodowe nie wyraziło zgody na zaciągnięcie pożyczki we Francji i w Niemczech, Stoiłow w 1899 podał się do dymisji. Zmarł dwa lata później w Sofii, na zapalenie płuc.

Był żonaty żona Christina, miał pięcioro dzieci. Ulice noszące imię Stoiłowa znajdują się w Sofii, Płowdiwie, Sliwenie i w Dobriczu.

Użytkownicy również szukali:

...
...
...