Poprzednia

ⓘ Nikodem Witkowski




Nikodem Witkowski
                                     

ⓘ Nikodem Witkowski

Syn Zygmunta i Anny z domu Grzegorzy. Uczył się w Bobrujsku, gdzie po ukończeniu 4-klasowej szkoły elementarnej pomagał rodzicom prowadzić gospodarstwo rolne. W 1910 otrzymał powołanie do służby w szeregach armii rosyjskiej i został skierowany do szkoły podoficerskiej. Po jej ukończeniu walczył w 1914, podczas pierwszych walk armii sowieckiej na froncie wschodnim pod Królewcem. Podczas walk 2 września został wzięty do niewoli.

Po uwolnieniu z niej 1 stycznia 1919 postanowił wstąpić do oddziału powstańców wielkopolskich. Otrzymał przydział do 4 kompanii żnińskiej z którą toczył walki na północnym odcinku frontu, m.in. pod Żninem, Szubinem oraz Rynarzewem. 7 stycznia 1919 oddziały niemieckie atakowały Żnin, a sierżant Witkowski mający karabin maszynowy oraz do pomocy jednego szeregowego miał za zadanie bronić placówki w Brzyzkorzystewku. Pomimo, że został ranny w twarz powstrzymał atak niemieckich żołnierzy, którzy byli wspierani ogniem 3 cekaemów oraz dział. Wiedząc, że może zostać otoczony przez wroga zdołał wycofać się o kilometr nadal prowadząc ogień w kierunku atakujących Niemców. Walczył do momentu nadejścia pomocy że Żnina. Podczas walki zdobyto niemieckie karabiny maszynowe. Za czyny odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

Podczas wojny z bolszewikami był żołnierzem 1 kompanii 67 pułku piechoty. Podczas walk na Froncie Litewsko-Białoruskim został w pułku wyznaczony na dowódcę 2 kompanii. 12 stycznia 1921 został przeniesiony do 1 kompanii na stanowisko dowódcy plutonu. Otrzymał awans na stopień chorążego. Brak jest daty śmierci i gdzie został pochowany.

Był żonaty. Miał dzieci: Halinę, Melanię oraz Henryka.

Użytkownicy również szukali:

...
...
...