Poprzednia

ⓘ Eugeniusz Podgórzec




                                     

ⓘ Eugeniusz Podgórzec

Eugeniusz Franciszek Podgórzec - inżynier górnik, prawnik, pracował na wysokich stanowiskach w urzędach górniczych, działacz PPS, współautor "Gazety Robotniczej”.

                                     

1. Życiorys

Syn Franciszka 1873-1937, dozorcy szybu w Leksandrowej k. Bochni i Karoliny z d. Sędzielowska, brat Franciszka Podgórca 1905-1940, ppor. zamordowanego w Katyniu, Edwarda Podgórca 1907-1981, więźnia obozów koncentracyjnych, Włodzimierza Podgórca 1917-1940, założyciela Związku Walki o Wolność Polski w 1939, który zginął tragicznie w szybie "Floris”. Był mężem Marii Wandy z d. Skrzepińska 1904-1931, ojcem Ireny 1924-1968.

Absolwent C.K. Gimnazjum wyższego w Bochni. Od 1917 walczył w II Brygadzie Legionów Polskich. Odesłany do domu, w Bochni działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1920 był uczestnikiem wojny polsko-bolszewickiej. Ukończył Akademię Górniczą w Leoben 1923 i wydział prawa UJ w Krakowie 1929. W latach 1923-1928 odbywał praktykę górniczą w kopalniach "Murcki”, "Boże Dary”, "Richter” i "Wirek”. Następnie pełnił służbę państwową w urzędach górniczych: był referendarzem technicznym w Wyższym Urzędzie Górniczym w Katowicach 1928-1929, inspektorem technicznym w Okręgowym Urzędzie Górniczym w Chorzowie 1929-1934, inspektorem górniczym w Wydziale Węglowym Ministerstwa Przemysłu i Handlu w Warszawie 1935 oraz inspektorem technicznym w WUG w Katowicach 1936-39. W międzyczasie odbył aplikację adwokacką. Był prezesem koła chorzowskiego Związku Urzędników Państwowych i Komunalnych, a w latach 1933-1934 naczelnym redaktorem "Urzędnika Polskiego”.

Od 1923 działał aktywnie w Polskiej Partii Socjalistycznej, będąc członkiem Okręgowego Komitetu Robotniczego i współredaktorem "Gazety Robotniczej” w Katowicach. Oprócz obowiązków służbowych znajdował czas na pracę w Organizacji Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego, w której do 1935 pełnił funkcję przewodniczącego Zarządu Okręgu Śląskiego. W 1939 oraz od 1965 po reaktywacji pełnił funkcję prezesa Oddziału Katowickiego Stowarzyszenia Bochniaków.

W wojnie obronnej 1939 został ranny w bitwie pod Łańcutem. Po powrocie z kampanii wrześniowej, w Krakowie, razem z braćmi należał do Związku Walki Zbrojnej, redagował i kolportował tajną "Barykadę Wolności”. Uczestniczył m.in. w zorganizowaniu ucieczki więźniów politycznych z więzienia przy ul. Montelupich w Krakowie. Aresztowany 15 grudnia 1940 resztę okupacji spędził w niemieckich obozach koncentracyjnych, był więźniem KL Buchenwald, KL Sachsenhausen, KL Flossenbürg. Należał w nich do tajnej organizacji i pełnił funkcję łącznika nawiązującego kontakty na zewnątrz obozu. Zainstalował tajne radio w obozie, kolportował prasę i ulotki.

Po zakończeniu II wojny światowej wrócił do Katowic, kolejno był: kierownikiem Wydziału Węglowego Wojewódzkiego Komitetu PPS 1945-1946, dyrektorem technicznym Centrali Zbytu Węgla 1946-1947, wicedyrektorem biura Rady Techniczno-Gospodarczej CZPW 1947, zastępcą kierownika Działu BHP Zarządu Głównego Centralnego Związku Zawodowego Górników 1947-1948, zastępcą dyrektora działu w Centrali Zaopatrzenia Materiałowego PW 1948-1949. Od 1950 podjął praktykę adwokacką i był radcą prawnym w różnych przedsiębiorstwach górniczych. W Zarządzie Głównym Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa pełnił funkcje: radcy prawnego 1951-1967, członka Zarządu Głównego 1954, później zastępcy członka 1965.

Pochowany na Cmentarzu Komunalnym przy ul. Orackiej w Bochni sektor VI-9-3.

Użytkownicy również szukali:

...
...
...