Poprzednia

ⓘ Leszek Ignacy Michalski




Leszek Ignacy Michalski
                                     

ⓘ Leszek Ignacy Michalski

Leszek Ignacy Michalski – nauczyciel akademicki – biolog, instruktor harcerski, żołnierz Armii Krajowej, więzień hitleryzmu i stalinizmu, działacz społeczny: turystyczny i kombatancki, pasjonat historii.

                                     

1. Życiorys

Leszek I. Michalski s. Agnieszki z d. Kędziora i Wojciecha, urodził się 2 lutego 1920 w Bydgoszczy, w rodzinie urzędnika pocztowego. W roku 1934 ukończył miejscową Szkołę Powszechną, a w niej w roku 1930 związał się z harcerstwem wstępując w szeregi "Błękitnej Czwórki” im. Jana Kilińskiego. Naukę kontynuował w II Państwowym Gimnazjum i Liceum Humanistycznym im. Marszałka Rydza-Śmigłego w Bydgoszczy. W roku 1945 podjął naukę w Państwowym Liceum i Gimnazjum dla Pracujących, w którym 27 października uzyskał maturę i rozpoczął studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu w Toruniu. Na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Torunia został zatrudniony po studiach, zrobił doktorat i pracował do końca życia. Zmarł 13 marca 1995 w Toruniu, pochowany jest w Bydgoszczy.

                                     

2. Harcerstwo

W harcerstwie polskim przeszedł wszystkie stopnie wtajemniczenia od młodzika do Harcerza Orlego. W lipcu 1935 był uczestnikiem Jubileuszowego Zlotu XXV-lecia Z.H.P. w Spale. Potem zaliczył próbę drużynowego i otrzymał pierwszy stopień instruktorski przodownika, pełniąc kolejno funkcje: zastępowego wrzesień 1936, przybocznego wiosna 1937 i w końcu drużynowego. W tym czasie, 21 czerwca 1939 ukończył Gimnazjum, tzw. małą maturą. Mimo urlopu w lipcu 1939 prowadził ostatni obóz "Błękitnej Czwórki” w Koszarawie k/ Żywca. Był też członkiem szkolnego hufca Przysposobienia Wojskowego. Po powrocie w sierpniu został zmobilizowany do junackiej kompanii P.W. i skierowany do obrony przeciwlotniczej – do 3 września brał udział w obronie Zakładów Amunicyjnych w Osowej Górze, potem współdziałając z WP uczestniczył w walkach z niemieckimi dywersantami – internowany przez Wehrmacht na terenie ujeżdżalni koszar 15 pal, przeżył "krwawą niedzielę”. Zwolniony w końcu września. Od razu "Miś” zabrał się za zabezpieczenie majątku drużyny – z zajętego przez żandarmerię gmachu gimnazjum wyniósł wraz z kolegami kroniki, albumy fotograficzne, dyplomy i resztki sztandaru, potem zbierał broń z wrześniowych pobojowisk, w tym karabin maszynowy z zestrzelonego polskiego samolotu PZL-C. W grudniu zajął się organizacją konspiracyjnych struktur drużyny, przyjmując pseudonim "Toczyski”. Od grudnia kierował grupą byłych członków "Błękitnej Czrórki” – prowadził szkolenie harcerskie i wojskowe, organizował wywiad nie zapominając o nauce od 19 września 1940 pracował jako robotnik w sklepie firmy Grosse. Cała ta działalność doprowadziła do aresztowania w 1941 i osadzenia w areszcie śledczym Gestapo. Po dwóch miesiącach został zwolniony i by uniknąć dalszych szykan zgłosił się na wyjazd do Rzeszy, na tzw. roboty. 1 marca wyjechał jako malarz przemysłowy firmy Herman Kaatsch do Bawarii, gdzie malował słupy wysokiego napięcia, ale i zbierał informacje wywiadowcze. Do Bydgoszczy wrócił 24 marca 1943 i dwa dni później podjął pracę robotnika, a następnie ślusarza w firmie Gebrüder Ramme Landmaschinen maszyny rolnicze. Harcerstwo, czyli Szare Szeregi były wtedy już w strukturach organizacyjnych Armii Krajowej – został członkiem grupy "Jasie”, czyli Bojowych Szkół SzSz, a w maju, jako "Kwiatek”, zaprzysiężony do służby łączności wewnętrznej Garnizonu AK Bydgoszcz. Funkcję łącznika komendanta "Ula Lina” konspiracyjnej Chorągwi Pomorskiej ZHP pełnił do stycznia 1945, czyli tzw. wyzwolenia. Potem włączył się w prace Komendy Hufca i Chorągwi ZHP w Bydgoszczy.

5 marca 1946 powstał Akademicki Krąg Instruktorski "Gryfici” i został jego członkiem. W tym roku, w związku ze służbą w AK, został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego i przetrzymywany w areszcie śledczym przez dwa miesiące. Po zwolnieniu powrócił na studia. Już w ich trakcie w roku 1947, jako student III roku podjął pracę nauczyciela akademickiego na stanowisku zastępcy asystenta 1 października 1947 – 30 września 1948, a następnie asystenta do 31 marca 1951 w Katedrze Biologii z Hydrografią, a potem ponownie, z przyczyn proceduralnych, zastępcy asystenta do 31 grudnia 1951. W czerwcu 1947, jako członek i przedstawiciel Pomorskiej Komendy Chorągwi Harcerzy w Bydgoszczy wcześniej był członkiem tamtejszej Komendy Hufca był członkiem Komendy Zlotu Jubileuszowego 30-lecia Harcerstwa Pomorskiego w Toruniu.

                                     

3. Praca naukowa

Studia, ze stopniem magistra, ukończył 14 stycznia 1952, ale już dwa tygodnie wcześniej objął stanowisko asystenta, a 1 września 1953 mianowany starszym asystentem. W roku 1961 uzyskał stopień doktora nauk przyrodniczych za rozprawę: "Badania nad wpływem długości okresu świetlnego na poziom regulatorów wzrostu roślin dnia krótkiego i długiego” i 1 lipca awansował na stanowisko adiunkta. 29 czerwca 1968 został powołany na stanowisko docenta etatowego w Katedrze Fizjologii Roślin na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi UMK, którego był prodziekanem w latach 1969–1972. 19 maja 1970 został kierownikiem Pracowni Izotopowej w Instytucie Biologii, w latach następnych Pracowni Izotopowej Analizy Instrumentalnej w Instytucie BiNoZ do 30 września 1990, a w okresie 17 września 1975 – 28 lutego 1977 kierownikiem Zaocznego Studium Biologii. Przez szereg lat 1961-1968 reprezentował młodszych pracowników naukowych w Radzie Wydziału i Senacie Uczelni. W latach 1980–1981 był przewodniczącym podkomisji naboru. Był uczestnikiem wielu sympozjów i kursów krajowych i międzynarodowych, np.: Międzynarodowego Zjazdu Sekcji Fizjologii i Biochemii Roślin Niemieckiego Towarzystwa Botanicznego 10–15 października 1966 w Rostoku NRD, Seminarium Metodycznego o stosowaniu klimatyzacji w botanice eksperymentalnej 23–27 listopada tr., II Międzynarodowego Sympozjum o Regulacjach == Wzrostu Roślin 20–29 października 1975 w Sofii, takiegoż Międzynarodowego Sympozjum 4–9 września 1978, Międzynarodowych Kursów Metodycznych Regulatorów Wzrostu Roślin – 24–29 marca w Halle NRD, 1983, 1984 w Liblicach CSRS. Autor kilkunastu prac naukowo-badawczych. 30 września 1990 przeszedł na emeryturę. Kilka prac naukowych związanych z badaniami radiologicznymi, regulatorami wzrostu pełne teksty dostępnych jest w czasopiśmie



                                     

4. Praca społeczna

Był członkiem wielu organizacji, stowarzyszeń i towarzystw, w tym naukowych, polskich i zagranicznych. W latach szkolnych był również ratownikiem Polskiego Czerwonego Krzyża. W roku 1945 został członkiem Związku Młodzieży Polskiej przynajmniej do roku 1949 i pełnił w nim funkcję przewodniczącego, oraz członkiem Zarządu Wojewódzkiego Związku Walki Młodych w Bydgoszczy. Po rozpoczęciu studiów został w roku 1946 członkiem Zarządu Terenowego Akademickiego ZWM "Życie” i członkiem Bratniej Pomocy UMK, a w roku 1948 członkiem Związku Akademickiego Młodzieży Polskiej. Od stycznia 1946 był członkiem-współzałożycielem Akademickiego Związku Sportowego prawdopodobnie w sekcji narciarskiej, a już dwa lata później objął w nim funkcję przewodniczącego Zarządu Środowiskowego AZS w Toruniu i sprawował ją do początku lat 50-tych. Wytypowany przez AZS, 4 kwietnia 1972 został pełnomocnikiem rektora ds. opieki nad studentami-sportowcami.

Od roku 1947 był członkiem Polskiego Związku Narciarskiego, w roku 1948 wszedł do Zarządu Okręgowego w Toruniu – był w nim instruktorem turystyki narciarskiej. Również w roku 1947 zapisał się do Polskiego Towarzystwa Taternickiego P.T.T. w Bydgoszczy, gdzie był członkiem jego Zarządu, potem organizował jego Oddział w Toruniu, który oficjalnie powstał 18 marca 1948 W tym roku był też członkiem Komisji Turystycznej Powiatowego Komitetu Związków Zawodowych PKZZ. 1 lutego 1949 został członkiem Klubu Wysokogórskiego, w którym był instruktorem taternictwa m.in. w dniach 8–14 sierpnia 1951 był nim na Ogólnopolskim Kursie Taternickim w Zakopanem czy 11–19 grudnia 1955 na Ogólnopolskim unifikacyjnym kursie instruktorów alpinizmu w Krakowie i uzyskał też uprawnienia kierownika wycieczek po Tatrach stopnia A. W roku 1950 znalazł się w Kole K.W. w Toruniu – w nim i P.T.T. pełnił funkcję sekretarza, a następnie prezesa. Jego pracownia na uczelni była miejscem ich spotkań i magazynem sprzętu. Zapalony fotograf i członek Polskiego Towarzystwa Fotograficznego – w roku 1950 otrzymał II nagrodę na I Ogólnopolskiej Wystawie Fotografii Górskiej. Od 8 stycznia 1951 był członkiem Zarządu Okręgu PTTK w Bydgoszczy i Zarządu Oddziału w Toruniu, przodownikiem Górskiej Odznaki Turystycznej GOT z uprawnieniami do prowadzenia wycieczek, członkiem honorowym Klubu Wysokogórskiego i Honorowym Przodownikiem Turystyki Górskiej 23 III 1985; Polskiego Związku Alpinizmu, w którym od 1951 był instruktorem a 11 listopada 1976 otrzymał stopień Taternika Zwyczajnego.

Należał też do: Związku Nauczycielstwa Polskiego od 1947; Towarzystwa Przyrodników im. M. Kopernika od 1947; Polskiego Towarzystwa Zoologicznego od 1948; Polskiego Towarzystwa Botanicznego od 1951; Polskiego Towarzystwa Geograficznego w Oddziale w Toruniu, od 20 października 1954; International Union of Forest Research Organization od 1965; Federation of European Society of Plant Physiology od 1984; Polskiego Towarzystwa Historycznego; Towarzystwa Ochrony Tatr od 15 grudnia 1983, a od roku 1977 był Strażnikiem Ochrony Przyrody. Od roku 1948 był członkiem PZPR i w roku tym był członkiem Komitetu Uczelnianego. 12 listopada 1986 otrzymał "status zasłużonego działacza ruchu robotniczego”, ale mimo to 25 kwietnia 1989 odmówił przyjęcia Medalu Waryńskiego, jako "niezgodnego z moimi przekonaniami”.

Współorganizator ruchu kombatanckiego w Toruniu: wiceprezes Zarządu Klubu Historycznego przy Toruńskim Oddziale Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego późniejszej Fundacji "Archiwum Pomorskie AK” i współautor wraz z niżej podpisanym projektu sztandaru Okręgu Pomorskiego AK, od roku 1989 przewodniczący Zarządu Związku Żołnierzy AK, a od wiosny 1990 prezes Okręgu Pomorze Światowego Związku Żołnierzy AK. W końcu lat 80-tych XX w. powrócił do działalności harcerskiej w Toruniu bo cały czas utrzymywał kontakty z harcerstwem bydgoskim włączając się w prace Komisji Historycznej Komendy Chorągwi i Kręgu "Orbita”. Autor historii "Błękitnej Czwórki Bydgoskiej” i jej sztandarów maszynopisy powielane. Praca ta została uwieńczona stopniem harcmistrza.

                                     

5. Odznaczenia

Za zasługi wojenne, w pracy zawodowej i społecznej był odznaczony m.in.: Orderem Odrodzenia Polski V kl. 4 VII 1979, Złotym Krzyżem Zasługi 9 X 1973, Srebrnym Krzyżem Zasługi 20 IX 1954, Brązowym Krzyżem Zasługi z Mieczami 3 V 1994, Krzyżem Kampanii Wrześniowej 15 VIII 1985, Krzyżem Armii Krajowej 3 XII 1985, dwukrotnie Medalem Wojska 1 VII 1948, Medalem Zwycięstwa i Wolności 17 IX 1947, Medalem X PL 17 I 1955, Złotym Medalem "Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Srebrnym Krzyżem "Za Zasługi dla ZHP” z "Rozetą-Mieczami” 13 I 1987, Srebrnym Krzyżem "Za Zasługi dla ZHP” 23 III 1992 Złotą Odznaką im. Janka Krasickiego 31 I 1973, Srebrną Odznaką im. Janka Krasickiego 28 II 1953, Medalem Waryńskiego 25 IV 1989 odmówił jego przyjęcia, jako "niezgodny z moimi przekonaniami”, Złotą Odznaką ZNP 4 XI 1968, Odznaką Honorową ZSP 24 XI 1971, Złotą Odznaką AZS 20 X 1972, Górską Odznaką Turystyczną P.T.T. 30 IX 1949, Górską Odznaką Narciarską PTTK 10 II 1952 i 15 II 1953, Nizinną Odznaką Narciarską PTTK 6 III 1953, Odznaką Turystyki Narciarskiej – GON małą złotą 27 IV 1965, Odznaką "25 lat w PTTK” 3 XII 1980, Honorową Jubileuszową Odznaką GOT 16 XI 1985, Medalem Pamiątkowym w 50-lecie działalności Oddziału PTTK w Toruniu 12 IX 1972, Medalem "W uznaniu za dobrą pracę” 28 X 1977, Medalem 40-lecia AZS w Toruniu 1986, Medalem Pamiątkowym WSOWRiArt. 3 V 1991, Odznaką "Senior ZHP” 10 IX 1992 Bydgoszcz i 1 XII 1992 Toruń, Odznaką Honorową WRN w Bydgoszczy 4 XII 1965, Medalem Honorowym Za Zasługi dla Hufca Bydgoszcz-Miasto 95 III 1988, Medalem Honorowym z okazji 80-lecia Harcerstwa w Bydgoszczy 8 VIII 1997, a także: Złotą Odznaką UMK z okazji 25-lecia Uczelni 16 XII 1970, Medalem okolicznościowym "UMK 1945-1985” 1987 i Medalem "Za Zasługi Położone dla Rozwoju Uczelni” 19 II 1989. W roku 1967 otrzymał Nagrodę IIº MOSW zespołowa, w roku 1990 indywidualną Nagrodę IIº MEN, oraz wiele nagród uczelnianych.

Użytkownicy również szukali:

...
...
...