Poprzednia

ⓘ Jerzy Szatkowski




                                     

ⓘ Jerzy Szatkowski

Jerzy Szatkowski – urodzony w 1940 r. w Solcu Kujawskim, zmarł 2 kwietnia 2019 w Poznaniu; poeta, prozaik, redaktor, nauczyciel dyplomowany – polonista. W latach 1998-2019 redagował "Okolicę Poetów”.

                                     

1. "Okolica Poetów"

W roku 1998 reaktywował "Okolicę Poetów”, której był redaktorem naczelnym i wydawcą. Na łamach czasopisma publikował materiały ze swojego prywatnego archiwum dotyczące Edwarda Stachury, Ryszarda Milczewskiego-Bruna, Wincentego Różańskiego czy Andrzeja Babińskiego, z którymi się przyjaźnił. Dzięki temu czasopismo nabrało wartości edytorskich i tekstologicznych. "Okolica Poetów” wydawana była w tej samej, niezmienionej formie, będącej kontynuacją założeń pierwszego redaktora, Stanisława Czernika.

                                     

2. Przyjaźń ze Stachurą, Milczewskim-Brunem i Babińskim

Do końca swojego życia opiekował się twórczością swoich zmarłych przyjaciół, m.in. doprowadzając do druku ich niewydane za życia teksty i gromadząc materiały dotyczące ich życia i twórczości. Był jednym z redaktorów trzytomowej edycji utworów Ryszarda Milczewskiego-Bruno 1989, redaktorem tomiku Andrzeja Babińskiego Uwierzenie moje 2000 oraz zbioru rysunków Wincentego Różańskiego pt. Jasna kreska 2013. Dzieje swojej przyjaźni ze Stachurą ujął w prozie poświęconej zmarłemu przyjacielowi pt. "Tryptyk”, natomiast o znajomości z Milczewskim-Brunem pisał w To tak nieprawdopodobne że aż prawdziwe.

                                     

3. Nagrody i wyróżnienia

Otrzymał nagrodę za najlepszy tom wierszy roku Grupy Literackiej ECCE, Nagrodę im. Ryszarda Milczewskiego-Bruno, Nagrodę im. Klemensa Janickiego 2003 oraz Wielki Laur Poezji XIV Międzynarodowej Jesieni Literackiej Pogórza 2005. Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi. Za powieść Epistoły otrzymał Bydgoską Nagrodę Literacką "Strzałę Łuczniczki” 2013.

                                     

4. Twórczość

Pozostawał pod wpływem autentyzmu, na co wskazują choćby elementy świata przedstawionego najczęściej – przestrzeń wiejska w jego powieściach oraz wewnętrzny nakaz pisania literatury autentycznej, który często pojawia się w wypowiedziach głównych bohaterów. Eksperymentował z językiem, wykorzystując w twórczy i nowatorski sposób to, co w języku jest dane i zastane m.in. potencjał semantyczny drzemiący w nazwach roślin w poemacie Triada dla Iwony; w prozie wprowadzał innowacje językowe, bawiąc się składnią i interpunkcją, czerpiąc m.in. z języka potocznego, a także mieszając style niski z wysokim. Ciekawym przykładem jego gry z polszczyzną jest stylizowanie tekstu na styl języka mówionego, przekształcający się niekiedy w monolog czy dialog wyraźnie widoczne w powieści Epistoły.

Drzemiący w twórczości Szatkowskiego potencjał intertekstualny sprawia, że może ona stanowić kontekst dla twórczości Gombrowicza, poezji Leśmiana czy innych pisarzy eksperymentujących z językiem i jego znaczeniami. Wybrane fragmenty mogą też stanowić źródła ciekawych przykładów realizacji języka artystycznego; na uwagę zasługuje choćby frazeologia, którą autor traktuje jako swoiste tworzywo do budowania nowych znaczeń. Powieści, choćby ostatnie pt. To tak nieprawdopodobne że aż prawdziwe oraz Epistoły, stanowić mogą literacki wstęp do dyskusji o wartościach – zwłaszcza tych, które dziś raczej się kwestionuje, a które tak bliskie są światopoglądowi obu bohaterów pochodzących ze świata prawd przekazywanych sobie z pokolenia na pokolenia, niezmiennych i zakorzenionych przede wszystkim w kulturze wiejskiej. Dlatego też twórczość ta tak bliska może wydawać się powieściom Wiesława Myśliwskiego czy Edwarda Redlińskiego.

Mimo wielu konotacji oraz zauważalnych w pisarstwie Szatkowskiego cytatów i nawiązań – pozostaje on wciąż pisarzem osobnym, oryginalnym, trudnym do jednoznacznej kwalifikacji i – tak jak Wincenty Różański, Andrzej Babiński czy Milczewski-Bruno – zasługującym na zainteresowanie nie tylko w kręgu czytelniczym, ale i naukowym.



                                     

5. Publikacje

Poezja

Nie znam żadnego śpiewu 1968,

Barwonie 1973,

Bo żywosłowić ciebie jest żywicowanie 1975,

Tren 1960,

A może ja tak wysoko upadłem 1983,

Ave 1984, Tren dla Steda 1985,

Żywicowanie 1990,

Triada dla Iwony. Cyklamen prawdosłowny – Arkusz poetycki 2007

Powieści

To tak nieprawdopodobne że aż prawdziwe 2010

Tryptyk 2011

Epistoły 2012

Publikacje w antologiach i almanachach

Droga do Ashramu 1998,

Zjawa realna 1999,

Klejnoty poezji polskiej 2001.

                                     
  • Stępak Regina Strychalska Hanna Styczeń Janusz Sum Ryszard Szatkowski Jerzy Szary Marek Szejbal Jerzy Szydeł Paweł Szymoniak Krzysztof Szymsiak Bożena Tabaczyński
  • Karolina Kusek, prof. zw. dr hab. Jacek Strzelecki, Kazimierz Rafalik, Jerzy Szatkowski prof. zw. dr hab. Józef Banaszak, ks. dr Jan Wojciech Pomin, Krystyna
  • Marusarzówny nieco historii. tygodnikpodhalanski.pl, 2016 - 09 - 25. Wojciech Szatkowski Memoriał Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny. archiwum.watra.pl.
  • X 1946 por. Stefan Michałowski 1946 - 1948 mjr Antoni Szatkowski 1948 - 1950 kpt. Jerzy Jastrzębski 1950 - 1952 mjr Jan Janiszyn 1952 - 1955 mjr Bronisław
  • Jodłowski mgr Monika Krawczyk mgr Ewa Ochała mgr Anna Wawszczak mgr Tomasz Szatkowski mgr Adam Patoczka dr Daniel Skwirut mgr Dagmara Botko Renata Grzybczak
  • Reklamowo - Wydawnicza, 2003 r. Pomorski Bastion wyd. M. Szatkowski 2005 r. Alfabet Jerzego Geberta Wydawnictwo DJ Drukarnia, 2010 r. Wspomnienia małego
  • kapral Józef Billz tej samej jednostki z czasem 2: 48.50, a trzecie Stefan Szatkowski z Sokoła w Podgórzu, dzisiejszej dzielnicy Torunia, z czasem 2: 49.20.
  • Pinelli, włoski scenarzysta Jerzy Rogoża, polski działacz społeczności żydowskiej Anton Schoch, kazachski piłkarz Sławomir Szatkowski polski rolnik i polityk

Użytkownicy również szukali:

...
...
...