Poprzednia

ⓘ Ignacy Drewnowski (urzędnik)




                                     

ⓘ Ignacy Drewnowski (urzędnik)

Ignacy Junosza Daćbóg Drewnowski – powstaniec styczniowy, urzędnik, przemysłowiec z tytułem inżyniera, działacz społeczny.

                                     

1. Życiorys

Ignacy Junosza Daćbóg Drewnowski urodził się 21 czerwca 1846 w rodzinnym majątku w Niezabitowie. Przed 1863 podjął studia w instytucie politechnicznym w Puławach. Po wybuchu powstania styczniowego 1863 mając 17 lat przystąpił do walk, służył jako szeregowiec w oddziałach Świdzińskiego, Lelewela, Jeziorańskiego. W insurekcji 1863 brał udział inny Ignacy Drewnowski, wymieniany w grupie wyższych oficerów i samoistnych dowódców.

Po przekroczeniu granicy był więziony przez władze austriackie w Rzeszowie i Königgrätz. Po ucieczce przebywał na zachodzie Europy: w Dreźnie, w Szwajcarii i w Paryżu. Powróciwszy do rodzinnego majątku wstawiał się za prześladowanymi unitami, w związku z czym zagrożony aresztowaniem był zmuszony ponownie wyjechać na obszar zaboru austriackiego. Pełnił funkcję sekretarza ociemniałego Wincentego Pola.

Ukończył studia politechniczne, uzyskując tytuł inżyniera i wstąpił do służby kolejowej. Został zatrudniony w C. K. Uprzywilejowanej Lwowsko-Czerniowiecko-Jaskiej Kolei, w strukturze której był kolejno aspirantem na stacji w Suczawie ok. 1872, następnie asystentem inżyniera w warsztacie w Stanisławowie ok. 1873, po przerwie był urzędnikiem na stacji w Czerniowcach ok. 1876, urzędnikiem ogrzewalni w Czerniowcach ok. 1877, 1878, urzędnikiem ogrzewalni na stacji w Stanisławowie ok. 1879, 1880, 1881, przełożonym ogrzewalni na stacji we Lwowie 1882. Następnie przeniesiony do C. K. Kolei Państwowych z siedzibą we Lwowie, był przełożonym ogrzewalni na stacji w Stryju 1884, 1885, po przerwie naczelnikiem zarządu ogrzewalni w Nowym Sączu, naczelnikiem ogrzewalni w Krakowie od około 1893, z tytułem nadinżyniera, po przerwie był naczelnikiem warsztatów we Lwowie.

Od 1899 do około 1908 był także członkiem C. K. Komisji Krajowej dla Spraw Przemysłowych we Lwowie, a z jej ramienia od 1899 był członkiem C. K. Rady Szkolnej Krajowej, zasiadając w sekcji III dla szkół przemysłowych i handlowych.

10 lutego 1905 w Sanoku został oficjalnie przywitany jako nowy dyrektor tamtejszej fabryki pod nazwą Pierwsze Galicyjskie Towarzystwo Akcyjne Budowy Wagonów i Maszyn zastąpią na tym stanowisku Aleksandra Misiągiewicza. Od 15 lutego 1905 do 13 czerwca 1909 był członkiem rady nadzorczej tej fabryki. W tych latach był dyrektorem tejże fabryki formalnie jako emerytowany naczelnik lwowskich warsztatów kolejowych. Od około 1907 do około 1908 był delegatem Wydziału Krajowego do wydziału fachowej szkoły uzupełniającej w Sanoku. Na początku XX wieku był inicjatorem budowy kościoła katolickiego w Posadzie Olchowskiej w pobliżu działającej fabryki do realizacji nie doszło. Z racji pełnienia tego stanowiska był określany jako przemysłowiec. Po opuszczeniu Sanoka osiadł we Lwowie.

W Nowym Sączu był zatrudniony w konsumie. Od 1888 do końca życia był członkiem zwyczajnym Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie od 1884 do końca życia. We Lwowie udzielał się w wielu działalnościach społecznych i narodowych, był członkiem licznych towarzystw. W kwietniu 1901 został wybrany członkiem zarządu Czytelni Katolickiej we Lwowie. 6 kwietnia 1902 został członkiem rady nadzorczej Wytwórczo-Handlowej Spółki Przyborów Szkolnych we Lwowie. W styczniu 1904 został wybrany członkiem wydziału lwowskiego Towarzystwa uczestników powstania 1863 r. Należał do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego z r. 1963/4, w którym 27 stycznia 1904 wszedł do wydziału. W 1912 został członkiem rady nadzorczej zatwierdzonego 23 grudnia 1911 Towarzystwa "Ziemia Polska”, mającego za cel utrzymanie polskiego stanu posiadania w kraju w zakresie własności ziemskiej.

W 1912 figurował pod adresem ul. Siemiradzkiego 12 w Krakowie. Podczas I wojny światowej udał się nad rzekę Styr przewożąc dary przebywającym tam żołnierzom Legionów Polskich. Przez ostatnie dwa lata życia chorował. Jeszcze na kilka tygodni przed śmiercią przebywał w Warszawie, gdzie wraz z prof. Leonem Syroczyńskim wspierał sprawę emerytur dla powstańców z 1863. Zmarł 5 marca 1920 we Lwowie. Został pochowany w kwaterze powstańców styczniowych na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie 8 marca 1920. Jego pogrzeb był manifestacją narodową, a nad grobem przemawiał biskup Władysław Bandurski.

Jego dziećmi byli: Kazimierz, Maria uczestniczka obrony Lwowa w 1918, zm. w 1979 we Lwowie w wieku 86 lat, Ignacy 1897-1993, oficer Wojska Polskiego.