Poprzednia

ⓘ Gieorgij Ałafier




                                     

ⓘ Gieorgij Ałafier

Wcześnie stracił ojca. Po ukończeniu szkoły miejskiej został uczniem rzemieślnika, w czerwcu 1918 został żołnierzem Armii Czerwonej, a we wrześniu 1918 funkcjonariuszem Czeki w Porchowie, od stycznia 1919 walczył na Froncie Północno-Zachodnim, od 1920 służył w batalionie robotniczym w Czelabińsku, wkrótce został skierowany do walk na Froncie Południowym, później ukończył kursy młodszego dowództwa. Od sierpnia 1921 pracował w organach Czeki w Piotrogrodzie, w czerwcu 1927 przyjęto go do WKPb. Od 1931 był funkcjonariuszem Pełnomocnego Przedstawicielstwa OGPU w Leningradzkim Okręgu Wojskowym, a później Zarządu NKWD obwodu leningradzkiego. Brał udział w rozstrzeliwaniu więźniów skazanych na śmierć w okresie wielkiego terroru. Po ataku Niemiec na ZSRR został komendantem Wydziału Specjalnego NKWD Łużskiej Grupy Armijnej, brał udział w walkach na froncie, 27 września 1941 został ciężko ranny w nogę. W 1946 w stopniu majora przeszedł na emeryturę.

                                     

1. Odznaczenia

  • Odznaka "Honorowy Funkcjonariusz Czeki/GPU XV"
  • Order Lenina 1945
  • Order Wojny Ojczyźnianej I klasy 1943
  • Order Czerwonej Gwiazdy 1936
  • Order Czerwonego Sztandaru 1945