Poprzednia

ⓘ Msza




Msza
                                     

ⓘ Msza

Msza – w części wyznań chrześcijańskich porządek celebracji eucharystycznej będącej odniesieniem do Ostatniej Wieczerzy.

Słowo msza jest ściśle związane z celebracją w tradycji łacińskiej i słowami diakona kończącymi liturgię Ite, missa est. W tradycjach wschodnich, zarówno prawosławnej, jak i katolickiej, powszechniejszym jest określenie liturgia Boża. Po reformacji Kościoły luterańskie zachowały termin msza →Marcin Luter, Msza niemiecka i w wielu Kościołach luterańskich na świecie do dziś się go używa. W Kościołach będących pod wpływem Kościołów niemieckich, szczególnie po Unii Pruskiej z roku 1817, ze względu na fakt, że w Kościele katolickim słowo to stało się przez lata synonimem ofiarniczego charakteru Eucharystii, który przez reformację został odrzucony, zastąpiono mszę innymi pojęciami Nabożeństwo główne, Pamiątka Wieczerzy Pańskiej. Inne nurty reformacji, m.in. Kościoły reformowane, prezbiteriańskie i baptystyczne, bezwzględnie odrzuciły termin msza jako sugerujący ofiarny charakter Eucharystii, zastępując go terminami nabożeństwo komunijne lub nabożeństwo z sakramentem Wieczerzy Pańskiej lub: Wieczerzy Świętej. Takich określeń używa także większość współczesnych Kościołów protestanckich.

                                     

1. Etymologia

Słowo msza pochodzi – podobnie jak w języku angielskim Mass i niemieckim die Messe – od używanego od IV w. łacińskiego określenia missa. Wśród badaczy nie ma zgody co do jego pierwotnego znaczenia, wymienia się następujące:

  • od rzymskiego zwyczaju rozwiązywania zgromadzenia dimissio – w tym kontekście słowo to pojawia się w formule kończącej celebrację rozesłanie wiernych: Ite, Missa est, czyli Idźcie, ofiara spełniona;
  • modlitwy wysyłane ku Bogu missae, składanie Bogu ofiary;
  • specjalna czynność wykonywana przez osobę posłaną być może latynizacja hebrajskiego missah.
                                     

2. Ustanowienie Eucharystii

Według doktryn ewangelickich i katolickiej Eucharystia została ustanowiona przez Jezusa Chrystusa podczas Ostatniej Wieczerzy spożytej z apostołami w Wielki Czwartek. W trakcie wieczerzy Chrystus łamał i rozdawał chleb ze słowami "Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje" Mt 26.26. Po wieczerzy podał apostołom kielich wypełniony winem ze słowami "Pijcie z niego wszyscy, bo to jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów" Mt 26.27-28.

                                     

3. Chleb i wino jako ciało i krew Chrystusa

Według katolików i starokatolików ofiarowane podczas mszy chleb i wino zostają przeistoczone w ciało i krew Chrystusa. Postacie eucharystyczne nie uobecniają Chrystusa w sposób symboliczny, lecz substancjalnie, zachowując jedynie przypadłości chleba i wina. Luteranie natomiast uważają, że w wyniku konsekracji, pod postaciami chleba i wina jest realnie obecne ciało i krew Chrystusa, chleb pozostaje jednak chlebem, a wino winem konsubstancjacja.

Chrystus ustanawiając mszę powołał się wprost na przykład najwyższego kapłana Melchizedeka, który według Księgi Rodzaju był królem Salemu i przywitał Abrama chlebem i winem. Ponieważ z psalmu 110 wynika, że Mesjasz będzie Kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka, ustanowienie Eucharystii jest wypełnieniem przepowiedni mesjańskiej.

W języku biblijnym ciało i krew oznacza człowieka. Rozdzielenie ciała i krwi oznacza symbolicznie śmierć. Dlatego też chleb i wino są osobno konsekrowane i zmieniają się sakramentalnie w ciało i krew Chrystusa, który mówił o sobie, że Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem J 6, 55.



                                     

4. Uczestnictwo we mszy

Powinność uczestnictwa

Katolicy są na mocy pierwszego z przykazań kościelnych zobowiązani do uczestnictwa we mszy w niedzielę i święta nakazane. Powinność uczestnictwa we mszy według katolików i luteran wynika ponadto z 3. przykazania Dekalogu.

Uczestnictwo aktywne

Łacińskie określenie participatio actuosa, przełożone na język polski jako aktywne uczestnictwo, oznacza raczej świadome, uobecniające uczestnictwo. Realizuje się ono w słuchaniu słów Biblii, odpowiedziach mszalnych i aklamacjach, postawach i gestach. Szczególnie zaś realizuje się ono przez śpiew i muzykę. Ale przede wszystkim liczy się wewnętrzne kontemplowanie tajemnicy ofiary mszy świętej.

                                     

5. Porządek liturgiczny

Kościół łaciński

Na mocy motu proprio Summorum Pontificum papieża Benedykta XVI w Kościele katolickim obrządku łacińskiego współistnieją dwie formy rytu rzymskiego: zwyczajna posoborowa oraz nadzwyczajna tzw. trydencka.

W każdym obrządku można wyróżnić część przygotowawczą msza katechumenów lub obrzędy wstępne i liturgia Słowa oraz właściwe sprawowania ofiary msza wiernych lub liturgia eucharystyczna i obrzędy końcowe. Sobór Watykański II w Konstytucji o liturgii Sacrosanctum concilium podkreślił równą wartość obu tych części, niezwykle cennych dla życia chrześcijańskiego.

Użytkownicy również szukali:

msza święta na żywo, msza święta, transmisja mszy świętej, tvp polonia - msza św na żywo,

...
...
...