Poprzednia

ⓘ Komenda Rejonu Uzupełnień Nisko




Komenda Rejonu Uzupełnień Nisko
                                     

ⓘ Komenda Rejonu Uzupełnień Nisko

Komenda Rejonu Uzupełnień Nisko – organ wojskowy właściwy w sprawach uzupełnień Sił Zbrojnych II Rzeczypospolitej i administracji rezerw w powierzonym mu rejonie.

                                     

1. Historia komendy

15 listopada 1921 roku, po wprowadzeniu podziału kraju na dziesięć okręgów korpusów oraz wprowadzeniu pokojowej organizacji służby poborowej, na terenie Okręgu Korpusu Nr X została utworzona Powiatowa Komenda Uzupełnień Nisko z siedzibą w Łańcucie. W skład okręgu poborowego PKU Nisko w Łańcucie zostały włączone powiaty: łańcucki, niżański, kolbuszowski i tarnobrzeski. Powiaty łańcucki i niżański zostały wyłączone z dotychczasowej PKU 39 pp w Jarosławiu, która działała na terenie Okręgu Generalnego "Lwów”, natomiast powiaty kolbuszowski i tarnobrzeski zostały wyłączone z dotychczasowej PKU 17 pp w Rzeszowie, która funkcjonowała w Okręgu Generalnego "Kraków”. W każdym z czterech powiatów wchodzących w skład okręgu poborowego PKU Nisko w Łańcucie miał rezydować oficer ewidencyjny. W 1923 roku obsadzone były tylko dwa stanowiska.

18 listopada 1924 roku weszła w życie ustawa z dnia 23 maja 1924 roku o powszechnym obowiązku służby wojskowej, a 15 kwietnia 1925 roku rozporządzenie wykonawcze ministra spraw wojskowych do tejże ustawy, wydane 21 marca tego roku wspólnie z ministrami: spraw wewnętrznych, zagranicznych, sprawiedliwości, skarbu, kolei, wyznań religijnych i oświecenia publicznego, rolnictwa i dóbr państwowych oraz przemysłu i handlu. Wydanie obu aktów prawnych wiązało się z przejęciem przez władze cywilne administracji I instancji większości zadań związanych z przygotowaniem i przeprowadzeniem poboru. Przekazanie większości zadań władzom cywilnym umożliwiło organom służby poborowej zajęcie się wyłącznie racjonalnym rozdziałem rekruta oraz ewidencją i administracją rezerw. Do tych zadań dostosowana została organizacja wewnętrzna powiatowych komend uzupełnień i ich składy osobowe. Poszczególne komendy różniły się między sobą składem osobowym w zależności od wielkości administrowanego terenu.

Zadania i nowa organizacja PKU określone zostały w wydanej 27 maja 1925 roku instrukcji organizacyjnej służby poborowej na stopie pokojowej. W skład PKU Nisko wchodziły dwa referaty: I) referat administracji rezerw i II) referat poborowy. Nowa organizacja i obsada służby poborowej na stopie pokojowej według stanów osobowych L. O. I. Szt. Gen. 3477/Org. 25 została ogłoszona 4 lutego 1926 roku. Z tą chwilą zniesione zostały stanowiska oficerów ewidencyjnych.

12 marca 1926 roku została ogłoszona obsada personalna Przysposobienia Wojskowego, zatwierdzona rozkazem Dep. I L. 6000/26 przez pełniącego obowiązki szefa Sztabu Generalnego gen. dyw. Edmunda Kesslera, w imieniu ministra spraw wojskowych. Zgodnie z nową organizacją pokojową Przysposobienia Wojskowego zostały zlikwidowane stanowiska oficerów instrukcyjnych przy PKU, a w ich miejsce utworzone rozkazem Oddz. I Szt. Gen. L. 7600/Org. 25 stanowiska oficerów przysposobienia wojskowego w pułkach piechoty.

Od 1926 roku, obok ustawy o powszechnym obowiązku służby wojskowej i rozporządzeń wykonawczych do niej, działalność PKU Nisko normowała "Tymczasowa instrukcja służbowa dla PKU”, wprowadzona do użytku rozkazem MSWojsk. Dep. Piech. L. 100/26 Pob.

Z dniem 1 października 1927 roku z okręgu poborowego PKU Nisko zostały wyłączone powiaty: łańcucki i kolbuszowski. Powiat łańcucki został włączony w skład nowo otworzonej PKU Łańcut, natomiast powiat kolbuszowski podporządkowany PKU Rzeszów.

W marcu 1930 roku PKU Nisko nadal podlegała Dowództwu Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu i obejmowała swoją właściwością powiaty: niżański i tarnobrzeski. W grudniu tego roku PKU posiadała skład osobowy typ IV.

31 lipca 1931 roku gen. dyw. Kazimierz Fabrycy, w zastępstwie ministra spraw wojskowych, rozkazem B. Og. Org. 4031 Org. wprowadził zmiany w organizacji służby poborowej na stopie pokojowej. Zmiany te polegały między innymi na zamianie stanowisk oficerów administracji w PKU na stanowiska oficerów broni piechoty oraz zmniejszeniu składu osobowego PKU typ I–IV o jednego oficera i zwiększeniu o jednego urzędnika II kategorii. Liczba szeregowych zawodowych i niezawodowych oraz urzędników III kategorii i niższych funkcjonariuszy pozostała bez zmian.

1 lipca 1938 roku weszła w życie nowa organizacja służby uzupełnień, zgodnie z którą dotychczasowa PKU Nisko została przemianowana na Komendę Rejonu Uzupełnień Nisko przy czym nazwa ta zaczęła obowiązywać 1 września 1938 roku, z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 1938 roku o powszechnym obowiązku wojskowym. Obok wspomnianej ustawy i rozporządzeń wykonawczych do niej, działalność KRU Nisko normowały przepisy służbowe MSWojsk. D.D.O. L. 500/Org. Tjn. Organizacja służby uzupełnień na stopie pokojowej z 13 czerwca 1938 roku. Zgodnie z tymi przepisami komenda rejonu uzupełnień była organem wykonawczym służby uzupełnień.

Komendant rejonu uzupełnień w sprawach dotyczących uzupełnień Sił Zbrojnych i administracji rezerw podlegał bezpośrednio dowódcy Okręgu Korpusu Nr X, który był okręgowym organem kierowniczym służby uzupełnień. Rejon uzupełnień nie uległ zmianie i nadal obejmował powiaty: niżański i tarnobrzeski.

                                     

2. Obsada personalna

Poniżej przedstawiono wykaz oficerów zajmujących stanowisko komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień i komendanta rejonu uzupełnień oraz wykaz osób funkcyjnych oficerów i urzędników wojskowych pełniących służbę w PKU i KRU Nisko, z uwzględnieniem najważniejszych zmian organizacyjnych przeprowadzonych w 1926 i 1938 roku.

Komendanci
  • mjr piech. Stanisław Maria Peszkowski do 11 X 1923 → Rezerwa Oficerów Sztabowych DOK X
  • mjr rez. powoł. do sł. czyn. / mjr piech. Paweł Kowalski 11 X 1923 – II 1929 → dyspozycja dowódcy OK X
  • mjr piech. Ludwik II Wilczyński III 1930 – 1 I 1933 → komendant Placu Kalisz
  • ppłk geogr. Józef Szajewski VIII 1934 – 1939
  • mjr piech. Michał Walenty Paykart 2 XII 1932 – 31 VII 1934 → stan spoczynku
Obsada pozostałych stanowisk funkcyjnych PKU w latach 1921–1925
  • por. kanc. Stefan Barutowicz 1923 – III 1925 → dyspozycja dowódcy OK X
  • I referent
  • kpt. kanc. Feliks Potakowski od III 1925
  • urzędnik wojsk. XI rangi / por. kanc. Franciszek Szarnagel od I 1924
  • II referent
  • por. kanc. Adolf Ohly IX 1923 – I 1924 → oficer ewidencyjny 5 pac
  • por. piech. Edward Mazurkiewicz X 1924 – III 1926 → 3 pp Leg.
  • referent inwalidzki – urzędnik wojsk. XI rangi Wilhelm Schreiber do 1 XII 1923 → OE Rzeszów PKU Rzeszów
  • kpt. piech. Jan Dyszkiewicz XI 1922 – XII 1923 → Oddziału III Sztabu DOK X
  • oficer instrukcyjny
  • oficer ewidencyjny Łańcut – por. piech. Gustaw Łęcznarowicz od I 1923
  • oficer ewidencyjny Tarnobrzeg – wakat
  • oficer ewidencyjny Kolbuszowa – wakat
  • oficer ewidencyjny Nisko – por. kanc. Piotr Nowosielski od IX 1924
Na jednym z wakujących stanowisk obowiązki pełnił urzędnik wojsk. XI rangi Wincenty Bąkowski Obsada pozostałych stanowisk funkcyjnych PKU w latach 1926–1938
  • kpt. san. Michał Witkowski II 1926 – VI 1930 → kierownik I referatu PKU Jarosław
  • kpt. piech. Władysław Stahr 1932 – VI 1938 → kierownik I referatu KRU
  • kierownik I referatu administracji rezerw i zastępca komendanta
  • kpt. kanc. Władysław Albin Śliwa VI 1930 – 15 IX 1932 → praktyka u płatnika 25 pal
  • por. piech. Eugeniusz Jan Bulski IV 1928 – IX 1930 → kierownik II referatu PKU Prużana
  • kpt. art. Marian Stanisław Grossmann był w 1932
  • kierownik II referatu poborowego
  • por. art. Marian Stanisław Grossmann VII 1929 –? → kierownik II referatu
  • por. kanc. Adolf Bernatowicz od II 1926
  • referent
Obsada pozostałych stanowisk funkcyjnych KRU w latach 1938–1939
  • kierownik I referatu ewidencji – kpt. adm. piech. Władysław Stahr †1940 Katyń
  • kierownik II referatu uzupełnień – kpt. adm. piech. Wacław Mateusz Brusznicki

Użytkownicy również szukali:

wku nisko aktualności, wku nisko ćwiczenia rezerwy, wku nisko praca, wku nisko służba przygotowawcza, wolne stanowiska do zawodowej służby wojskowej,

...
...
...