Poprzednia

ⓘ Cahiers du cinéma




Cahiers du cinéma
                                     

ⓘ Cahiers du cinéma

"Cahiers du cinéma” – francuski miesięcznik o tematyce filmowej, założony w 1951 roku przez André Bazina, Jacquesa Doniola-Valcrozego i Josepha-Marie Lo Dukę. Na przestrzeni lat "Cahiers du cinéma” wyrobiło sobie renomę jednego z najważniejszych czasopism filmowych w historii kinematografii.

W "Cahiers du cinéma” na początku lat 50. XX wieku zgromadzili się późniejsi twórcy Nowej Fali, należący do grupy "janczarów”: Jean-Luc Godard, Éric Rohmer, Claude Chabrol, Jacques Rivette, a przede wszystkim François Truffaut. Artykuł tego ostatniego "O pewnej tendencji kina francuskiego”, zamieszczony w 1954 roku, poddał krytyce dotychczasowy stan kina francuskiego, kształtowany przez melodramatyczne filmy scenarzystów Jeana Aurenchea i Pierrea Bosta. Zawarty w artykule Truffauta postulat wypracowania kina autorskiego odmienił zasadniczo model czasopisma; głównym celem krytyków piszących dla periodyku stało się wypracowanie polityki autorskiej i wypromowanie niedocenianych dotąd reżyserów na autorów porównywalnych z pisarzami dzieł literackich. Krytycy z "Cahiers du cinéma” zaczęli również sami tworzyć swoje własne filmy, przyczyniając się do rozwoju Nowej Fali.

Konserwatywny profil czasopisma uległ gwałtownej przemianie, kiedy w 1968 roku filmowcy związani z "Cahiers du cinéma” zbojkotowali decyzję ówczesnego ministra kultury André Malraux o pozbawieniu stanowiska dyrektora Cinématheque Française, Henriego Langlois. Na fali wydarzeń majowych z 1968 roku czasopismo przyjęło orientację lewicową, a głównymi jego teoretykami stali się krytycy ideologiczni Jean-Louis Comolli i Jean Narboni. Profil ten utrzymał się do lat 80. XX wieku, kiedy czasopismo zarzuciło dotychczasową elitarną politykę autorską na rzecz afirmacji kultury popularnej.

Użytkownicy również szukali:

...
...
...