Poprzednia

ⓘ Parafia mariawicka w Filipowie




Parafia mariawicka w Filipowie
                                     

ⓘ Parafia mariawicka w Filipowie

Parafia mariawicka w Filipowie – dawna parafia Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Filipowie, funkcjonująca od około 1906 do lat 60. XX wieku.

Ruch mariawicki narodził się w Polsce w kościele katolickim pod koniec XIX wieku 1893, zaś jako odrębne wyznanie wydzielił się w 1906. Opierał się on na objawieniach Feliksy Kozłowskiej, spisanych później w książce Dzieło Wielkiego Miłosierdzia. W 1906 wyrokiem papieża Piusa X wspólnota mariawitów została uznana za heretycką i wyłączona z kościoła katolickiego.

Początki mariawityzmu w Filipowie sięgają roku 1904/1905, kiedy to Józef Hrynkiewicz, ówczesny wikary tutejszej katolickiej parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, zaczął wygłaszać kazania nawiązujące do mariawityzmu i postaci Feliksy Kozłowskiej, rozdawał medaliki Matki Boskiej Nieustającej Pomocy oraz prowadził agitację za nowym ruchem. Duchowny został z tego powodu przeniesiony przez władze kościelne do innej parafii, ale w 1906 powrócił jako kapłan suspendowany. Nie zaprzestał jednak głoszenia nauk mariawitów, więc ostatecznie został ekskomunikowany. Pociągnął za sobą część miejscowych parafian.

Początkowo mariawici zbierali się w domu Jana Wróblewskiego przy ul. Poświętnej, a następnie u Wojciecha Wróblewskiego na ul. Garbaskiej. W 1908 zakupili budynek karczmy przy rynku z przeznaczeniem na kaplicę, zaś kolejna kaplica powstała we wsi Tabałówka. Podjęli też nieudaną próbę przejęcia świątyni katolickiej pw. Wniebowzięcia NMP. Mieszkańcy Filipowa nazywali potocznie mariawitów "mankietnikami”, co było określeniem stosowanym również w innych częściach Polski.

Według danych mariawickich w 1909 w Filipowie było około 600 wyznawców mariawityzmu, zaś dane katolickie mówiły o 450 wyznawcach na całej Suwalszczyźnie. W kolejnych latach liczebność mariawitów w Filipowie przedstawiała się następująco: 1915 – 300, 1918 – 200, 1922 – 200, 1923 – 175, 1937 – 130. Mariawici zamieszkiwali również wsie: Jemieliste, Motule, Tabałówkę i Zusno, a do parafii należeli też wierni z Jeleniewa, Bakałarzewa, Przerośli i Suwałk.

Przedmiotem sporów było używanie katolickiego cmentarza parafialnego w Filipowie do pochówku zmarłych mariawitów. Władze guberni suwalskiej nakazały grzebanie ich na cmentarzu parafialnym, jednak katolickie prawo kanoniczne zabraniało pochówku osób wyznających herezję. Administrator diecezji sejneńskiej jako kompromis zaproponował utworzenie osobnego cmentarza mariawickiego, zaś tymczasowo chowano zmarłych w sekcji cmentarza przeznaczonego dla innowierców.

W latach 1910–1912 ukazywało się w Filipowie czasopismo mariawitów w języku litewskim pt. "Marijavitas” wychodzące wcześniej w Łodzi od 1909. Było to tłumaczenie na litewski czasopisma "Mariawita”, zaś jego redaktorem był Józef Hrynkiewicz.

Głównym źródłem dochodów parafii były przychody z prowadzenia szwalni, która jednak upadła, gdy w 1922 katolicy zaczęli bojkotować jej usługi. Wcześniej, dzięki dochodom ze szwalni, postawiono w miejscu karczmy drewniany budynek, mieszczący oprócz szwalni ochronkę, kaplicę, mieszkania Hrynkiewiczów i zakonnic. Budowę murowanego kościoła planowano na 1923, jednak świątynia nigdy nie powstała.

Parafia wchodziła w skład diecezji podlasko-lubelskiej. Funkcjonowała do lat 60. XX wieku, kiedy do Płocka wyjechał ksiądz Miros i cztery zakonnice. W 2000 spłonęła kaplica, zaś wcześniej rozebrano dwa domy należące do parafii. Jednak do Filipowa co roku w czasie wakacji przyjeżdża młodzież mariawicka.

Użytkownicy również szukali:

...
...
...