Poprzednia

ⓘ Teofil Cichocki




                                     

ⓘ Teofil Cichocki

Teofil Faustyn Cichocki – polski chemik, pionier rozwoju chemii rolnej i gleboznawstwa w Królestwie Polskim w drugiej połowie XIX wieku.

                                     

1. Życiorys

Urodził się w 1830 w Warszawie jako syn urzędnika celnego Adama oraz Małgorzaty z Raciborskich. W 1849 roku ukończył wydział chemii gimnazjum realnego. W 1850 roku podjął pracę w Instytucie Agronomicznym Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnego w Marymoncie, skąd na kilka lat oddelegowano go na studia do Akademii Rolniczej w Prószkowie koło Opola. Po nauce ponownie podjął pracę w instytucie marymonckim obejmując stanowisko profesora chemii i technologii.

W latach 1860–61 pełnił funkcję profesora w Instytucie Szlacheckim w Warszawie. W 1862 roku przeniósł się do Puław, gdzie w latach 1862–63 pracował w Instytucie Politechnicznym i Rolniczo-Leśnym. W latach 1869–85 pełnił funkcję pracownika naukowego w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa. W latach 1886–93 zorganizował oraz kierował stacją chemiczno-rolną w Sobieszynie gdzie oprócz badań chemicznych nadzorował również stałą stację meteorologiczną. W 1859 kierował pracownią chemiczną Towarzystwa Rolniczego w Królestwie Polskim.

                                     

2. Publikacje

Publikował artykuły w dodatku do Gazety Warszawskiej – Korespondencie Przemysłowym, Handlowym i Rolniczym na tematy zastosowania chemii oraz technologii w rolnictwie, użyciu nawozów oraz o cukrownictwie. W Rocznikach Gospodarstwa Krajowego z 1862 roku opublikował "Wiadomość o robotach w pracowni chemicznej b. Towarzystwa Rolniczego dokonanych", a w Korespondencie z tego roku artykuł o nawozach sztucznych.

Był encyklopedystą piszącym hasła z zakresu chemii do 28 tomowej Encyklopedii Powszechnej Orgelbranda z lat 1859-1868. Jego nazwisko wymienione jest w I tomie z 1859 roku na liście twórców zawartości tej encyklopedii. Napisał w niej hasła: Aldehydy, Glin, glinka, Krzem, krzemionka, Wapno, wapnowanie, Żywice i inne.

Współpracował również z Encyklopedią Rolnictwa i wiadomości związek z nim mających wydawanej w Warszawie w latach 1873-1879, do której napisał hasła Asfalt, Cukier, cukrownictwo, Drożdże, Gorzelnictwo, Guma itp.

Był poliglotą znającym język niemiecki oraz rosyjski, a także tłumaczem. Przetłumaczył m.in. na język polski wydany w roku 1850 w Bibliotece Warszawskiej przekład "Instrukcyi o konduktorach".