Poprzednia

ⓘ Adam Remiszewski




Adam Remiszewski
                                     

ⓘ Adam Remiszewski

Urodził się 4 stycznia 1889 w Łętowni jako syn Kazimierza. W 1907 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum z wykładowym językiem polskim w Przemyślu w jego klasie był Józef Panaś. W 1911 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim. W 1914 wstąpił do służby państwowej.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości pracował w służbie samorządowej od 1922. Pracował jako referendarz w starostwie powiatu rawskiego, po czym 14 kwietnia 1927 został mianowany na stanowisko starosty powiatu strzyżowskiego. Od listopada 1927 pełnił stanowisko starosty powiatu przeworskiego, z którego w maju 1932 został przeniesiony na stanowisko starosty powiatu przemyskiego, które piastował w kolejnych latach do 1939.

Podczas urzędowania w Przemyślu należał do Polskiego Białego Krzyża wspólnie z żoną. W 1934, 1935 pełnił funkcję opiekuna organizacyjnego Ligi Morskiej i Kolonialnej w urzędzie starostwa przemyskiego. W maju 1936 został członkiem zarządu Okręgowego Towarzystwa Przyjaciół Związku Strzeleckiego w Przemyślu. Zasiadał w zarządzie okręgu wojewódzkiego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej.

Uchwałą rady gminy Krzywcza z 5 maja 1936 otrzymał tytuł honorowego obywatela Krzywczy. za jego rządów w grudniu 1936 doszło do aresztowań przemyskich działaczy narodowych w związku z rzekomymi nieprawidłowościami finansowymi podczas prowadzonej przez nich zbiórki pieniężnej na rzecz ubogich. Postanowieniem Sądu Okręgowego w Przemyślu z 28 grudnia 1936 zostało skonfiskowane wydanie czasopisma "Ziemia Przemyska” nr 49-50 z 19-26 grudnia 1936 z uwagi na to, że w jego treści pojawił się artykuł informujący o rzekomym tolerowaniu przez starostę Remiszewskiego nadużyć w Wydziale Powiatowym oraz w Powiatowej Komunalnej Kasie Oszczędności. Jako starosta przemyski dokonywał administracyjnych konfiskat wydań tego czasopisma decyzja z 15 maja 1937 wobec numeru 19-21 z 2-15 maja 1936 oraz decyzja z 15 października 1937 wobec numeru 44 z 16 października 1937 powołując się na rzekome wypełnienie znamion występku z art. 127 znieważenie władzy wzgl. urzędu i 170 publiczne rozpowszechnianie fałszywych informacji mogących wywołać niepokój publiczny kodeksu karnego. W październiku 1937 w trakcie "Dnia Przemyśla” na antenie Polskiego Radia Lwów w audycji satyrycznej Wesoła Lwowska Fala został okrzyknięty królem. 18 października 1938 zakazał organizowania obywatelskiej straży "Pomnika Orląt” w Przemyślu. W tym samym czasie, przed wyborami parlamentarnymi w 1938 wydawał zakazy zebrań publicznych, organizowanych przez działaczy Stronnictwa Narodowego.

Miał córkę Barbarę, od 15 sierpnia 1939 żonę ppor. dr. Mariana Gorzeńskiego.

Po wybuchu II wojny światowej w czasie kampanii wrześniowej ewakuował się na wschód wraz z urzędnikami przemyskimi. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 na terenach wschodnich II Rzeczypospolitej został aresztowany przez Sowietów. W 1940 został zamordowany przez NKWD, a jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 został wymieniony na liście wywózkowej 55/2-18 oznaczony numerem 2457. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.