Poprzednia

ⓘ Kamienica przy Rynku 46 we Wrocławiu




Kamienica przy Rynku 46 we Wrocławiu
                                     

ⓘ Kamienica przy Rynku 46 we Wrocławiu

Do 1360 roku zachodnia część kamienicy nr 46 była dodatkowo podzielona poprzecznie na mniejsze lokale mieszkalne. Jednym z właścicieli, nie do końca wiadomo jakiej części tej posesji był rymarz Willusch Rimer, który w 1347 roku sprzedał prawa do posesji bratu Hanusowi Rimer. W 1354 właścicielem kamienicy ponownie był Willusch Rimer a posesja pozostawała w rękach rodziny do około 1384 przechodząc do rąk spadkobierców lub innych członków rodziny. Na przestrzeni lat jej powierzchnia zmniejszała się przez odsprzedawanie jej zatylnej części właścicielom sąsiadujących działek. Od 1384 kamienica była własnością Heinricha Lutenrande 1384-1385 a następnie Heinricha von Erfurda 1385-1397. Kolejnym udokumentowanym właścicielem posesji był kuśnierz Stefan von der Olsen, który zamieszkiwał dom do 1409 a nowym właścicielem był spowinowacony z nim Junge Hanke oraz Hans Schramme. Ci dwaj na przemian zarządzali posesja by ostatecznie w 1419 roku właścicielem kamienicy został Junge Hanke a Hans Schramme przeniósł się do zakupionej przez siebie rok wcześniej kamienicy Rynek 1. Junge Hanke zmarł w 1426 roku, pozostawiając majątek swojej zonie Annie i dzieciom, Kasprowi i Agnith.

W 1426 roku spadkobiercy Hanke sprzedali kamienice rymarzowi Lorenzowi Monch a ten w 1433 odsprzedał ją złotnikowi Hanuschke von Freiburg. Freiburg pochodził prawdopodobnie ze Świebodzic, prawa miejskie nabył w 1424 a w latach 1431 i 1434 był wybierany na starszego cechu. Zmarł w 1436 roku. Aż do 1469 roku kamienica przechodziła co kilka lat w ręce nowych właścicieli: w latach 1436-1448 był nim złotnik Niclas Danyel i jego spadkobiercy, Johannes Florean 1448-1454, Veczencz von Gandaw 1454-1455- właściciela również posesji Rynek 48 i Lorenz Stock, wytwórca kusz i łuków oraz jego spadkobiercy 1455-1469. W 1469 roku nowym nabywcą został złotnikowi Matthiasowi Stoncke, starszemu cechu w 1477. W jego majątku kamienica pozostawała do 1485, kiedy to została sprzedana złotnikowi Mathisowi Packisch. Kolejny ślad własności posesji pojawia się w 1492, kiedy to jej zarządcą jest miasto. 10 marca 1492 kamienica zostaje sprzedana Hedwig Peterowej Franckowej i pozostaje w rękach jej rodziny do 1500.

                                     

1. Po II wojnie światowej

Działania wojenne w 1945 roku nie zniszczyły kamienicy. W latach 1956-1960 przeprowadzono gruntowny remont budynku, zachowując jego wygląd od strony frontowej. Zmieniono natomiast wewnętrzny układ pomieszczeń kamienicy; zlikwidowano klatkę schodową a trzecią i czwartą kondygnację oraz pomieszczenia mieszkalne na strychu połączono z klatką schodową kamienicy nr 47 Szwedzka Sień. W pomieszczeniu frontowym umieszczono drewniany polichromowany strop z XVIII wieku pochodzący z tylnego traktu.