Poprzednia

ⓘ Kleopatra (film 1934)




Kleopatra (film 1934)
                                     

ⓘ Kleopatra (film 1934)

Kleopatra – amerykański film kostiumowy z 1934 roku w reżyserii Cecila B. DeMille’a.

Trzecia z kolei, lecz pierwsza dźwiękowa, choć jeszcze czarno-biała opowieść o losach ostatniej egipskiej królowej, Kleopatry VII i Juliusza Cezara. Zdjęcia do filmu rozpoczęto 13 marca 1934 roku, a ukończono 2 maja 1934 roku. Film był kręcony na 35 mm kamerze.

                                     

1. Obsada

  • Henry Wilcoxon – Marek Antoniusz
  • Ian Keith – Oktawian August
  • Edwin Maxwell – Caska
  • Ian Maclaren – Kasjusz
  • Leonard Mudie – Pothinos
  • Grace Durkin – Iras
  • Joseph Schildkraut – Król Herod
  • C. Aubrey Smith – Enobarbus
  • Claudette Colbert – Kleopatra
  • Ferdinand Gottschalk – Glabrio
  • Warren William – Juliusz Cezar
  • Irving Pichel – Apollodorus
  • Gertrude Michael – Kalpurnia
  • Arthur Hohl – Brutus
  • Eleanor Phelps – Charmion
                                     

2. Ekipa

  • Asystent reżysera – Cullen Tate
  • Reżyseria – Cecil B. DeMille
  • Dźwięk – Franklin Hansen
  • Muzyka – Rudolph G. Kopp, Milan Roder
  • Efekty specjalne – Barney Wolff
  • Zdjęcia – Victor Milner
  • Producent – Cecil B. DeMille
  • Kostiumy – Vicky Williams i Travis Banton
  • Scenografia – Roland Anderson, Hans Dreier
  • Montaż – Anne Bauchens
  • Scenariusz – Vincent Lawrence, Bartlett Cormack, Waldemar Young
                                     

3. Nagrody

Film był nominowany do Oscara w 1935 roku i zdobył jedną statuetkę w kategorii "najlepsze zdjęcia”.

  • 1935 – Cullen Tate, nominacja Oscar, najlepszy asystent reżysera
  • 1935 – Victor Milner Oscar najlepsze zdjęcia
  • 1935 – Cecil B. DeMille, nominacja Oscar najlepszy film
  • 1935 – Anne Bauchens, nominacja Oscar najlepszy montaż
  • 1935 – Franklin Hansen, nominacja Oscar najlepszy dźwięk
                                     

4. Fabuła

Historia Kleopatry VII i upadku Egiptu. Rok 48 p.n.e. W Egipcie trwa walka o władzę pomiędzy Kleopatrą a jej bratem Ptolemeuszem, który nakazuje wypędzić siostrę na pustynię i pod groźbą śmierci nie wracać do Aleksandrii.

Tymczasem do Egiptu, który znalazł się w sferze wpływów Rzymu, zmierza Juliusz Cezar, twórca potęgi imperium. Korzystając z jego obecności, Kleopatra, ukryta w zwoju kobierca ofiarowanego Cezarowi, dostaje się przed jego oblicze. Wykorzystując swe kobiece wdzięki, Kleopatra prosi go o pomoc w odzyskaniu władzy i względną niezależność dla swego kraju, obiecując w zamian rzymskiemu władcy możliwość dotarcia krótszą drogą do Indii.

Jej próby uwiedzenia cezara kończą się fiaskiem i dopiero zabicie niedoszłego zamachowca przekonuje do niej Juliusza. Oboje zostają kochankami. Ich romans niepokoi zwolenników cezara w Rzymie, oraz jego prawowitą żonę Kalpurnię. Mimo ostrzeżeń Juliusz Cezar przywozi Kleopatrę do Rzymu, niewiele sobie robiąc z rad dzielnego i popularnego wśród ludu rzymskiego wodza, Marka Antoniusza. W dniu, w którym ma wystąpić w senacie, Kalpurnia błaga go, by przełożył swoje wystąpienie, gdyż miała zły sen wieszczący cezarowi straszną śmierć. Jej obawy potwierdzają się: Cezar ginie wskutek spisku części senatorów. Zdruzgotana Kleopatra wraca do Egiptu, a tymczasem władzę w Rzymie mają sprawować wspólnie, decyzją senatu, siostrzeniec Juliusza, Oktawian, oraz Marek Antoniusz. Jemu też, jako przywódcy wojskowemu przypada rola pomszczenia Juliusza i ukarania Egiptu. Antoniusz aranżuje spotkanie z egipską królową w nadziei, że zdoła ją pojmać, lecz ona decyduje się podjąć go na statku. Olśniony jej urodą i przepychem, z jakim jest podejmowany, Antoniusz zakochuje się bez pamięci w Kleopatrze. To uczucie przypłaci życiem. Mimo to Kleopatrze nie uda się ochronić Egiptu przed Rzymianami.



                                     

5. Ciekawostki

  • Film ten powstał również w alternatywnej, niemieckiej wersji językowej. W Niemczech jego reżyserią zajmował się Kurt Blemis, a niemieckie dialogi były dziełem Helmuta Brandisa i H. von Lortenbacha.