Poprzednia

ⓘ Model utrzymywania samooceny




                                     

ⓘ Model utrzymywania samooceny

Model Utrzymywania Samooceny – model zachowania znany również jako MUS, opracowany w 1988 r. przez Abrahama Tessera. Według niego, gdy porównujemy się z kimś, kto przewyższa nas pod jakimś względem, możemy zareagować na dwa sposoby. Tym pierwszym jest podniesienie własnej samooceny za sprawą tzw. pławienia się w cudzej chwale, a drugim – jej obniżenie wskutek porównań społecznych. Teoria Tessera zakłada, że jesteśmy narażeni na obniżenie samooceny, gdy porównywani jesteśmy z kimś, kto okazuje się od nas lepszy.

Podniesienie samooceny pławienie się w cudzej chwale występuje, gdy ktoś osiąga sukces w nieistotnej dla nas dziedzinie. Jeśli ktoś kogo znamy osiągnie sukces i zyska w ten sposób aprobatę społeczną, to nasza samoocena również rośnie.

Obniżenie samooceny występuje, gdy ktoś inny, w dodatku nam znany, odniesie szczególny sukces w istotnej dla nas dziedzinie. W takiej sytuacji uznajemy, że sukces jest czymś osiągalnym, a nam po prostu brakuje umiejętności by go osiągnąć.

Poznanie samego siebie, własnych umiejętności i słabości pełni funkcję przystosowawczą. Przemyślane planowanie przyszłej aktywności może doprowadzić nas do sukcesu, a to spowoduje podniesienie naszej samooceny.