Poprzednia

ⓘ Henry Wigley




                                     

ⓘ Henry Wigley

Henry Wigley urodził się 2 lutego 1913 roku w Fairlie. Ukończył Christ’s College w Christchurch. Przed skończeniem 20 roku życia rozpoczął naukę pilotażu lotniczego, w październiku 1935 roku uzyskując licencję A pilota lotniczego. Na początku lat 30. XX wieku został zatrudniony w założonej przez jego ojca, Rodolpha Wigleya, firmie Mount Cook Tourist Company.

Uprawiał narciarstwo. W latach 1936–1937 był kapitanem narciarskiej reprezentacji Nowej Zelandii, a w 1936 roku został mistrzem tego kraju w zjeździe. W roku 1935 i 1938 zdobywał złote medale odbywających się na Mount Cook Ski Jump mistrzostw Nowej Zelandii w skokach narciarskich, w 1937 roku brał też udział w zawodach międzynarodowych z udziałem amerykańskich narciarzy, zajmując w otwartym konkursie skoków o mistrzostwo kraju 6. pozycję drugą wśród Nowozelandczyków.

W 1938 roku został pilotem komercyjnym w niewielkiej linii lotniczej Mount Cook Airline. W lutym 1940 roku wstąpił do Royal New Zealand Air Force. Przez kolejne dwa lata zajmował się szkoleniem przyszłych lotników w okolicach Dunedin, w sumie przygotowując ponad 100 Nowozelandczyków do roli pilotów lotniczych. Następnie do końca II wojny światowej był pilotem myśliwskim nad Pacyfikiem – najpierw w Dywizjonie 12, później pełniąc rolę dowódcy Dywizjonu 19, a następnie dowodząc grupą 4 dywizjonów mających bazę na Wyspie Bougainville’a. W uznaniu dla jego działań w czasie II wojny światowej, 11 stycznia 1946 roku otrzymał tytuł wojskowego Oficera Orderu Imperium Brytyjskiego OBE.

Po zakończeniu działań wojennych został współzałożycielem, a później prezydentem aeroklubu w Timaru ang. South Canterbury Aero Club. Był też pionierem ratownictwa lotniczego w Alpach Południowych. Wkrótce później jednak poświęcił się pracy w założonej przez jego ojca firmie, która przyjęła wówczas nazwę Mount Cook and Southern Lakes Tourist Company w 1976 roku przemianowano ją z kolei na Mount Cook Group, w której objął funkcję dyrektora zarządzającego. W kolejnych latach zajmował się popularyzacją narciarstwa, a także rozwojem turystyki i transportu. W połowie lat 50. XX wieku wprowadził do użytku zmodyfikowaną wersję samolotu, wyposażając go, oprócz kół, w drewniane płozy jako pierwszy na półkuli południowej – 22 września 1955 roku tak przygotowaną maszyną wylądował na Lodowcu Tasmana zapoczątkowując nowy sposób transportu na obszar Alp Południowych. W czasie jego działalności Mount Cook Group stała się największą prywatną organizacją turystyczną w Nowej Zelandii.

14 czerwca 1969 roku za zasługi na rzecz rozwoju turystyki przyznano mu tytuł cywilnego Komandora Orderu Imperium Brytyjskiego CBE, za zasługi na rzecz rozwoju turystyki, podróżowania oraz przemysłu lotniczego został awansowany do tytułu cywilnego Rycerza Komandora Orderu Imperium Brytyjskiego KBE.

Opublikował dwie książki – "Ski-plane adventure” 1965 oraz "The Mount Cook way” 1979.

15 września 1980 roku podczas gry w golfa w Christchurch doznał zawału mięśnia sercowego i zmarł.

                                     

1. Życie prywatne

Jego rodzicami byli Rodolph Wigley i Jessie Christie Wigley z domu Grant. 16 września 1939 roku w Timaru poślubił Isabellę Jessie Allport, z którą miał później pięcioro dzieci jednego syna i cztery córki.