Poprzednia

ⓘ Fotografia nocna




Fotografia nocna
                                     

ⓘ Fotografia nocna

Fotografia nocna – fotografowanie nocą, późnym wieczorem lub wczesnym rankiem; przy długim czasie ekspozycji, z wykorzystaniem czasu "B”.

                                     

1. Fotografowanie

Najlepsze, najbardziej interesujące zdjęcia nocne to zdjęcia zrobione w czasie "błękitnej godziny” - tuż po zachodzie słońca, kiedy niebo jest już prawie czarne ale jeszcze widać na nim resztki dnia. Dzięki temu na fotografii widoczne jest jeszcze niebieskie, błękitne niebo, w zestawieniu z pozostałą nocną częścią fotografowanego planu. Na zdjęciach zrobionych w późnych godzinach nocnych, niebo ma już kolor czarny. Podobnie, efekt błękitnego nieba uzyskuje się na zdjęciach zrobionych przed wschodem słońca.

Parametry ekspozycji współczesnych aparatów fotograficznych pozwalają na nocne zdjęcia migawkowe, jednak najciekawsze efekty uzyskać można przy zastosowaniu długich czasów ekspozycji od kilku, kilkunastu sekund do kilkudziesięciu minut. Wtedy to na przykład poruszający się po jezdni samochód nie będzie widoczny na fotografii, widoczne będą jedynie smugi świateł samochodu. Poruszające się postacie osoby – na zdjęciach nie będą w ogóle widoczne, dzięki temu fotografowany plan, fotografowane miejsce wyglądać będzie jak opustoszałe, opuszczone, nierzeczywiste.

Zastosowanie długich czasów ekspozycji wymaga ustawienia aparatu na statywie i użycia wężyka spustowego, jednak daje możliwość zastosowania niewielkiej czułości ISO 100; 200, dzięki temu uzyskujemy obraz dobrej jakości.

Przy fotografowaniu w nocy należy zwrócić uwagę na to, by w miarę możliwości jak najwięcej elementów fotografowanego planu było mniej lub bardziej ale jednak oświetlone. Jeśli poszczególne elementy w kadrze szczególnie pierwszoplanowe nie są dostatecznie oświetlone – konieczne jest uzupełnienie brakującego światła np. lampą błyskową, latarką bądź innym źródłem światła. Takie doświetlanie fotografowanego miejsca malowanie światłem otwiera wiele możliwości kreowania obrazu, ograniczonych tylko i wyłącznie wyobraźnią fotografa. Użycie kolorowych filtrów, zakładanych na w/w źródła światła ułatwia ingerencję w kolorystykę przyszłej fotografii.

Wykorzystanie naturalnego źródła światła jakim jest Księżyc w pełni – to doskonała okazja do "wydobycia” wielu szczegółów fotografowanego miejsca.

Niedogodnością tej techniki fotograficznej jest brak możliwości obliczenia parametrów ekspozycji. Jedyną stałą wartością jest czas otwarcia migawki – Czas B, wartość przysłony ustawiana jest dla uzyskania odpowiedniej głębi ostrości. O prawidłowej ekspozycji decyduje siła fotografowanych źródeł światła i ich odległość od aparatu – ze zwróceniem uwagi na czułość ISO, ustawioną w aparacie.

Unikatowość nocnej fotografii to zdecydowanie inny odbiór miejsca, scenerii – fotografowanej w nocy, od tego samego miejsca fotografowanego w dzień.

                                     

2. Wymagania techniczne

Aparat fotograficzny z możliwością ręcznego manualnego ustawienia ostrości i parametrów ekspozycji przysłona, czas, w tym czasu: "B”; statyw klamra zaciskowa; pilot wężyk spustowy; latarka, kolorowe filtry inne źródła światła – ze zróżnicowaną temperaturą barwową światła – uzyskiwane interesujące efekty świetlne.

                                     

3. Historia

Jednym z pionierów nocnej fotografii był amerykański fotograf John Adams Whipple 1822–1891 - autor pierwszych nagrodzonych fotografii Księżyca i nocnego nieba gwiazd.

Zdecydowany rozkwit tej fotografii przypada na przełom XIX i XX wieku, kiedy to nocna fotografia stała się samodzielną gałęzią sztuki fotograficznej. Stało się to możliwe dzięki coraz doskonalszej technice fotograficznej – coraz lepsze negatywy, lepsze i poręczniejsze aparaty fotograficzne, dostępność lamp błyskowych. Od 1929 w Paryżu fotografią nocną zajmował się węgierski artysta Gyula Halász. Fotograf, mimo wykonywania aktów do złudzenia przypominających malarstwo czy rzeźbę, stał się sławny dzięki nocnym fotografiom. Jest uznawany za prekursora fotografii ulicznej. W latach 30. XX wieku amerykański fotograf Sid Grossman 1913–1955 był jednym z największych kronikarzy klasy pracującej w Nowym Jorku. Zajmował się nocną fotografią uliczną. W tym samym czasie nocna fotografia była przedmiotem zainteresowania Billa Brandta, pracującego w Londynie.

Inni pionierzy nocnej fotografii to: Edward Steichen 1879–1973, Alvin Langdon Coburn 1882–1966, Robert Frank 1924–2019, Giuseppe Albergamo 1905–1985, David Deutsch – autor lotniczych nocnych zdjęć przedmieść Los Angeles.

Źródło.