Poprzednia

ⓘ Czam




                                     

ⓘ Czam

Czam – w języku tybetańskim oznacza taniec. Rytualny taniec tybetański, który wykonują w klasztorach odpowiednio wyszkoleni mnisi lub lamowie, podczas którego pokazywane są świeckiej publiczności wyobrażenia bóstw wzywanych w czasie medytacji. Wyróżnić możemy dwa podstawowe rodzaje tego typu tańca: statyczny, w którym dominuje recytacja oraz dynamiczny, w którym pojawia się pantomimiczny układ ruchowy. Jest regularnie odprawiany we wszystkich większych klasztorach.

                                     

1. Charakterystyka

Czam jest swego rodzaju egzorcyzmem, który ma na celu pozbycie się nieprzyjaznych sił działających na szkodę wspólnoty widzów, którzy przez udzielenie wsparcia finansowego i obecność na uroczystości przysporzyli sobie wiele zasług duchowych. Święty taniec odbywa się ku czci bóstw opiekuńczych, które przedstawiają przebrani mnisi z maskami na twarzach. Przy pomocy rytmicznych ruchów, ewolucji tanecznych i teatralnych gestów w takt muzyki, odgrywane jest zwycięstwo bóstw opiekuńczych nad wrogim demonem. Każdy klasztor ma swoje bóstwo opiekuńcze, więc w każdym przedstawienia mają odmienny charakter. Czam występuje we wszystkich krajach, gdzie rozpowszechniony jest buddyzm tybetański.

                                     

1.1. Charakterystyka Taniec Czarnych Kapeluszy

Podczas święta klasztoru Curp’u z Doliny Dowo Lung taniec ten jest nazywany tańcem Czarnych Kapeluszy, a mnisi tańczący go odgrywają role wojowników stojących na straży wielkiego ładu oraz harmonii we wszechświecie. Czarny kapelusz ma tutaj symbolikę całego świata, a jego czubek to mityczna Góra Merdu, czyli nieruchome centrum wszechświata – axis mundi.

                                     

1.2. Charakterystyka Funkcje społeczne

Zrozumienie głębokiego znaczenia tańca cz’am wykracza poza możliwości niewtajemniczonych większości ludzi. Ważne jest jednak to, że obrzęd przyciąga wiernych i zapewnia głębokie przeżycia religijne i ludyczne. Uczestnictwo w święcie przerywa rytm świeckiego życia, wprowadza w wymiar duchowy – i co nie mniej ważne – integruje okresowo lokalne społeczności, których członkowie przybywają do klasztoru nawet z bardzo odległych miejscowości.

                                     

2. Czas występowania

Czas trwania tańców zależy od miejscowych obyczajów i kalendarza świątecznego; zwykle trwają one jeden dzień lub dwa dni. Podczas szczególnie ważnych świąt tańce odbywają się na zakończenie wcześniejszych uroczystości. Obok tańców oczyszczających np. Yamantaka czy Mahakala program uroczystości może przewidywać także inne tańce, ilustrujące przypowieści dydaktyczne.

                                     

3. Historia

W sensie historyczno-genologicznym można wyznaczyć kilka ważnych momentów procesu wyspecjalizowania się czamu. Podstawą ideową jest tutaj tantryczne przekonanie, iż taniec jest sposobem osiągnięcia duchowego wyzwolenia i stanowi nieodłączną część tradycji religijnej. W tradycjach buddyzmu tantrycznego przyjmuje się, że rytualny taniec jest częścią liturgii, zestawem zachowań, które – jak podają religijne opowieści – były najpierw postrzegane w wizjach wielkich duchowych mistrzów, a dopiero potem zapisywane przez kolejne pokolenia. Właśnie w takim aspekcie opisał czam uczeń Nagardżuny ok. 120 r. n.e., który zanotował informacje o 58 układach tanecznych wraz z ich charakterystyką i sanskryckimi nazwami. Podstawą formalną są dla czamu przystosowane do nowych warunków kulturowych elementy rytualnego tańca indyjskiego. Na zestaw przejętych z kultury wedyjskiej mudr, mimiki i ruchów nałożyły się czynniki rodzimej religii Tybetu, czyli bön, na przykład obrzędowe elementy szamanistyczne, takie jak wypędzanie starego roku i przywoływanie nowego albo ceremonie ofiarowania ludzkiego ciała. Jeszcze później czynniki wedyjskie i bönowskie zostały ponownie zinterpretowane przez przedstawicieli buddyzmu.

Jak podaje tradycja religijna, taniec rytualny stosował już Padmasambhawa, legendarny założyciel buddyzmu w Tybecie, który dzięki specjalnym gestom i ruchom odegnał nieoświecone duchy, umożliwiając tym samym zbudowanie pierwszego tybetańskiego klasztoru buddyjskiego Samje. Od tego momentu czam stosowany był w szkołach ningmapy, na przykład taniec ukazujący osiem aspektów Padmasambhawy nazywany Tseciu tyb. tshad bcu, opisywany przez tybetańskiego mistrza Ciełanga. Później także szkoły kagju i gelugpa zaczęły stosować czam w swoich praktykach duchowych. Przywódca ostatniej z wymienionych szkół buddyzmu tybetańskiego V Dalajlama Ngałang Lobsang Gjatso opisał pierwszy czam o bóstwach opiekuńczych buddyzmu, który był odgrywany w tej tradycji. Także później, za czasów VII Dalajlamy, powstały kolejne tańce o tej tematyce oraz o reformatorze i założycielu tradycji gelugpa – Tsongkapie. Autorem wielu popularnych widowisk czam był również Thangtong Gjalpo, czternastowieczny jogin, odkrywca tak zwanych term gter ma, ukrytych tekstów, lekarz, konstruktor i dramaturg. Czam, zadomowiony w Tybecie, dotarł z czasem do Mongolii na przełomie XVIII i XIX wieku i trwał tam do końca lat trzydziestych XX wieku, przyjmując formę widowisk o Geserze czy Erliku.



                                     

4. Koncepcja wyzwolenia

Tak rozumiane dzieło sztuki jest według tradycji podporą duchowości ālambana, rten, stanowi pomoc w praktyce; integruje ciało, mowę i umysł w procesie zmierzającym do osiągnięcia wyzwolenia. Sztuka sakralna wiąże się ściśle z koncepcją wyzwolenia przez zmysły, która zakłada możliwość ominięcia intelektu i niedoskonałego medium języka na rzecz poznania bardziej intuicyjnego. Istnieje wiele różnych schematów klasyfikacji wyzwoleń przez zmysły, podawanych przez różnych nauczycieli, najpełniejsza wydaje się ta dokonana przez Czogjama Trungpę, który wyróżnił sześć typów:

  • wyzwolenie przez słuchanie thos grol
  • wyzwolenie przez noszenie brtags grol
  • wyzwolenie przez smak myang grol
  • wyzwolenie przez dotyk reg grol
  • wyzwolenie przez widzenie mthong grol
  • wyzwolenie przez myślenie ’dren grol – myślowe odwołanie się do oświeconego bytu, zwykle buddy lub bodhisattwy, oraz praktyka przeniesienia świadomości;


                                     
  • 2006: Zabijcie posłańca jako Reece 2010: Dziecko jako Damon 2010: Pokój na czacie jako Mo 2011: Random jako Brat 2011: Johnny English Reaktywacja jako Agent
  • Głównej Armii Krajowej wraz z Bogdanem Czają 2001 Polska Podziemna na Pomorzu w latach 1939 - 1945 wraz z Bogdanem Czają i Krzysztofem Steyerem 2005 Jan
  • Mirosławem Ziętarskim i wicemistrzem świata w czwórce podwójnej z Dominikiem Czają Szymonem Pośnikiem i Wiktorem Chabelem Fabian Barański i Mateusz Świętek
  • 16. KBrig. Obst. von Kirsch 46 Dywizja Strzelców 46. SchD. GM v. Czapp 91 Brygada Strzelców 91. SchBrig. GM von Urbanski 46 Brygada Artylerii
  • floodowanie na wielu kanałach, napastowanie innych użytkowników na prywatnym czacie itp., które nie może być kontrolowane przez operatora kanału. Zawirusowanie
  • jej przyjaciółka jest w żałobie po chomiku. Nadine zawarła znajomość na czacie z, jak się wydaje, idealnym chłopakiem, a że jej przyjaciółki nie popierają
  • Verbinski wyreżyserował The Ring, stanowiący remake dzieła Nakaty. Pokój na czacie 2010 - reżyser The Ring 3 2009 - reżyser L: Change the World 2007

Użytkownicy również szukali:

...
...
...